*Jirashimosu

Χτες βράδυ με έπιασε μια νοσταλγία. Ανεξήγητη. Εντάξει. Όχι και τόσο ανεξήγητη. Είχε αφορμή. Εκεί που δούλευα ανυποψίαστος στον υπολογ...

Ακούστε με παιδάκια: ο πατερούλης πέθανε. Απ’ το παλιό παλτό του θα σας φτιάξω ζακετάκια. Θα σας φτιάξω φανελάκια. απ’ τα πα...

Αν είναι να φύγεις και να μείνεις κάν' το με τρένο - σαν τον Γκι  και τον Ζαβιέ. Σαν τη Λώρα και τη Λάρα. ...

Το “Εν Λευκώ” είναι το τραγουδι που για μας σηματοδοτεί την αρχή των πάντων και γι’ αυτό αποτελεί και θα αποτελεί πάντα το φινάλε κάθε π...

Εγώ στο Θέατρο κάτι χρωστούσα από παλιά. Στην αρχή ήταν μια σκεψη, μετά παύση, μετά λέξεις - αρχικά δειλές και στη συνέχεια θρασείες, ...

Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια...                                  άλλαξε ζωη.

Ήρθα στην Πλατεία προσκόπων μια μερα για καφέ. Είπα εδώ θέλω να μείνω. όχι πιο πάνω, όχι πιο πέρα, όχι πιο δίπλα. Εδώ. Ξ...

Εγώ σε γνώρισα προτού σε συναντήσω Από παιδί στα όνειρα μου σ’ είχα δει. Ήταν αργά μετά και πώς να κάνω πίσω. Είπα απ’ τον κόσμ...

Γεννημένοι έτσι Mέσα σ’ αυτό Καθώς χαμογελούν τα πρόσωπα από κιμωλία Καθώς ο Κύριος Θάνατος γελά Καθώς κόβονται τα ασανσέρ Καθώς τα...

Ξέρεις: είμαι πάλι μεθυσμένος εδώ ακούγοντας Τσαικόφκσι στο ραδιόφωνο. Χριστέ μου, τον ακούσα 47 χρόνια πριν όταν ήμουν έ...

Καμία λίστα φέτος, κανένα τοπ 10 με τα καλά και τα άσχημα της χρονιάς που πέρασε, καμιά δέσμευση ή προγραμματισμός για τη νέα χρονιά. ...

Όταν μου πρότεινε η Αλεξάνδρα να μιλήσω για τους αχινούς και τα φιλιά τους στην πρώτη τους επίσημη παρουσίαση ένιωσα αμήχανα. Εντά...

Κλειστοί δρόμοι,  βουνά από σκουπίδια,  ζέστη,  άνθρωποι ζαλισμένοι από τρελά φεγγάρια,  ψυχαναγκαστικος συνωστισμός σε φεστι...

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, ως γνήσιος εμπνευσμένος δημιουργός είναι, χρόνια τώρα, ο κατασκευαστής και διαχειριστής ενός αυτόνομου καλλι...

Μιλάω με τη μάνα μου στο τηλέφωνο καθημερινά (η σχεδόν καθημερινά). Συνήθως με πρωτοβουλία δική της. Ή των ενοχών μου όταν έχω αγνοήσε...

Γενική δοκιμή για την EVITA μας απόψε και μετράω τις ώρες. Από αύριο παραδίδουμε στο κοινό μια δουλειά που προσωπικά αγάπησα πολύ. Θα ...

Πρώτη μέρα στο αμφιθέατρο του τμηματος θεατρικών σπουδών του πανεπιστημίου Αθηνών - κάπου στις αρχές του 21ου αιώνα.Έκτος όροφος - αίθ...

Κάθε ξημέρωμα Βγάζω βόλτα ενα θυμό Που θελει ημέρωμα Ενα χάδι σου στο λαιμό Θυμό για τα άχρηστα ξενύχτια μου Θυμό για τα άσ...

Ο Πειραιάς συννεφιασμένος. Μια μπάντα προβάρει ποστ ροκ όνειρα. - To σετ του Απρίλη - Ντραμς ρυθμικά. Θορυβημένα περιστέρια. ...

Υπέροχη άγνωστη μου φιλόμουση κυρία μυθικής ηλικίας μού έπιασε την κουβέντα χτες βράδυ στην πρεμιέρα των "Τοπίων" στη Νέα Λυ...

Για το χρόνο που φεύγει (εύχομαι και για πολλά - πολλά χρόνια που θα έρθουν) ο ένας και μοναδικός απολογισμός μου. Μακάρι να ισχύει λέ...

H Κυριακή είναι μυρωδιές: μυρίζει φρέσκο καφέ και απόπειρα πρωινού αν κάποιος σ’ αγαπά αρκετά κι έχει χρόνο και διάθεση να στο φτιάξε...

Καμιά φορά, όταν με ξεχνάω, μπαίνω εδώ και με θυμάμαι: πού ξεκίνησα,  πού αμφεβαλα,  πού παρασύρθηκα, πού επέστρεψα,  πού ...

Άλλη μια χρονιά που δεν αρρώστησα · που με αγάπησαν ·  που δεν φτώχυνα. Που χω τα δόντια μου και τα μαλλιά μου. Άλλη μια χρονιά π...

Τι μου λείπει απ' την Αθήνα; Τι λείπει από αυτή την ομορφάσχημη πόλη που τα έχει λίγο πολύ όλα σαν από πάντα (ή, τουλάχιστον, έτ...

Άννα του Μετρό  κάνεις τον πόνο δουλειά Κρατάς στην αγκαλιά Δύο χρονών μωρό. Στέκεσαι πάντα βουβή  Γκρίζα σκιά στα σκαλιά ...