Sunday, May 02, 2010

backstage


Σβήνουν τα φώτα. Οι φωνές του κόσμου σταδιακά γίνονται ψίθυροι. Περιμένεις στην κουίντα. Εγώ μαζί σου λίγο πιο πίσω. Στην οθόνη ξεκινά να παίζει το αρχικό βίντεο - ακούγεται το πιάνο του Legrand κι ο άνεμος της Simone. Έχεις τραβήξει λίγο το ύφασμα να τσεκάρεις τον κόσμο, να εξοικειωθείς οπτικά με τη σκηνή (κι ας την έχεις οργώσει αμέτρητες φορές). Παίζεις νευρικά με το μικρόφωνο που κρατάς στο χέρι σου. Το πιάνο σου δίνει τόνο. Με κοιτάς και μου χαμογελάς. Μου κλείνεις το μάτι. Κατεβάζεις το κεφάλι, κλείνεις τα μάτια, παίρνεις βαθιά ανάσα κι αρχίζεις να τραγουδάς - κρυμμένη ακόμα, στην ασφάλεια της κουίντας. Η φωνή σου μεταδίδεται στην κεντρική αίθουσα από τα μεγάφωνα. Η εικόνα σου είναι ακόμα εκεί μαζί μου. Η φωνή ανήκει στη σκηνή, η φιγούρα σε ένα αγχωμένο κοριτσάκι στα παρασκήνια. Στο ρεφρέν δίνεις μια και χάνεσαι στο φως. Χειροκρότημα. Την είσοδο σου την έχουμε προβάρει - κι είσαι σίγουρη. Παρακολουθώ λίγο απ' το πλάι. Ο μηχανισμός πυροδοτήθηκε. Η παράσταση ξεκίνησε. Ανοίγω την πόρτα των παρασκηνίων και βυθίζομαι αθόρυβα στο σκοτάδι της αίθουσας. Σε κοιτάζω από την άκρη της σκηνής να καίγεσαι στο φως των προβολέων και των βλεμμάτων. Όταν σου είχα χαρίσει το Σχοινοβάτη του Genet, σου είχα πει "δε νοείται άνθρωπος να πατάει τη σκηνή χωρίς να τον μελετήσει". Από τότε λες ότι είναι το αγαπημένο σου βιβλίο. Όσο το δηλώνεις είσαι ασφαλής. Αλλάζω θέση στο χώρο να τσεκάρω την ορθότητα της εικόνας: τις κινήσεις, τις μεταβάσεις. Φτάνω στο σημείο που 5 χρόνια πριν είχαμε αναρωτηθεί αν θα κάναμε ποτέ μια τέτοια παράσταση σε μια τέτοια σκηνή. Κι είχαμε κι οι δυο το λαμπερό βλέμμα ενός μακρινού ονείρου. Παράξενη ζωή. Τα παιδιά που κάθονται στη θέση μας έχουν ακριβώς το ίδιο βλέμμα. Θέλω να τους πω πως 5 χρόνια δεν είναι πολύ για ένα όνειρο. Μοιάζουν να το ξέρουν. Όπως κι εμείς -φαντάζομαι- τότε. Είναι όμορφοι οι άνθρωποι όταν ονειρεύονται. Σηκώνω το βλέμμα όπως η σκηνή σηκώνει τη μορφή σου και την κάνει σήμα φλογερό για το κοινό. Εσύ στη σκηνή, εγώ στο σκοτάδι. Ένα αγόρι να περιμένει πάντα στην πλατεία, ένα κορίτσι να περιμένει πάντα στα παρασκήνια. Χειροκρότημα. Πότε φτάσαμε εδώ;


8 comments:

Anonymous said...

Είναι όμορφοι οι άνθρωποι όταν ονειρεύονται.

γι αυτες τις μικρες στιγμες που φτιαχνονται τα ονειρα μας...κ τις μοιραζομαστε....
γι αυτες σας ευχαριστουμε...

Anonymous said...

Είναι όμορφοι οι άνθρωποι όταν ονειρεύονται.

γι αυτες τις μικρες στιγμες που φτιαχνονται τα ονειρα μας...κ τις μοιραζομαστε....
γι αυτες σας ευχαριστουμε...

Anonymous said...

Είναι όμορφοι οι άνθρωποι όταν ονειρεύονται.

γι αυτες τις μικρες στιγμες που φτιαχνονται τα ονειρα μας...κ τις μοιραζομαστε....
γι αυτες σας ευχαριστουμε...

ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ said...

Παρασκευή 30 Απρίλη, λίγο πριν την Ανατολή του Μάη. ''Μετρό''. Τα όνειρα διασταυρώνονται στις αίθουσες...

Dimitris A. said...

Έχω κι εγώ ονειρευτεί,
εκεί, μαζί σας, Γεράσιμε.

Είναι μεταδοτική
η ονειροπόληση.

Κι αν δεν ήταν δωρεάν το όνειρο,
θα την έγραφα "ονειροπώληση"...
Και πάλι θα 'μουν αγοραστής.

giorgos_t said...

Αυτη η καταθεση θα μπορουσε να δινεται σε οσα ατομα σταματανε να ελπιζουν και να κυνηγουν τα ονειρα τουσ..
Οντωσ 5 χρονια δεν ειναι πολυ...Οσοι το κυνηγουν-και αξιζουν φυσικα-θα φανει..Υπομονη θελει..

kat. said...

πολύ όμορφα τα λες! πραγματικά μαγεύτηκα..
όμως.. δεν υπάρχει κίνδυνος στο να ονειρεύεσαι;
ειδικά όταν τα χρόνια έχουν περάσει! ε;

αλλά και πάλι, θα μου πεις.. τι νόημα θα είχε μια ζωή χωρίς όνειρα;

saudade* said...

[i]για χρόνια μου έλεγαν πως είχα όνειρα κι όμως ήταν τα δικά τους.
επιτέλους ξέρω.
ευχαριστώ γιατί βοήθησες.
νομίζω το ξέρεις όμως, το νιώθεις όταν συμβαίνει και ένα αχνό χαμόγελο σχηματίζεται στα μάτια σου. έτσι δεν είναι;

ναι. έτσι πρέπει νά'ναι...[/i] :)