Του έρωτα...

Με αφορμή τη Φαίδρα (εσαεί του Ευριπίδη)
και τον Έρωτα (εσαεί των ανθρώπων)

[Ευριπίδης - Χειμωνάς - Κραουνάκης]

Συμπερασμα

Όταν γίνεται κάτι τέτοιο - ή όσο πιο κοντά σ' αυτό είναι δυνατό - κι εσύ λείπεις συνειδητά, πάει να πει πως κάτι πολύ σοβαρό έχει αρχίσει και σου συμβαίνει.

Η απώλεια της συγκίνησης είναι το πιο καταστροφικό επακόλουθο της θλίψης.

Κι είναι τόσο κρίμα - αυτό ειδικά το καλοκαίρι...

liebestod

And thus they sang their mysterious duo, sang of their nameless hope, their death-in-love, their union unending, lost forever in the embrace of night's magic kingdom. O sweet night, everlasting night of love! Land of blessedness whose frontiers are infinite!

Thomas Mann (1875-1955)

Cry Baby

on stage, I make love to 25,000 different people,
then I go home alone!

Janis Joplin

[Ποιος ξέρει γιατί έγινε post τώρα τούτο δω...]

Last Coffee with Pina

Philippine "Pina" Bausch (July 27, 1940 - June 30, 2009)

σιωπή

Ώρα για σιωπή. Που μπορεί να σημαίνει, μπορεί και όχι. Μπορεί να εξηγήσει, μπορεί και όχι. Μην ανησυχείτε. Δεν είναι ότι η σιωπή αυτή δε θα 'χει λέξεις. Θα χει μπόλικες. Και θα είναι σαν κανονικά. Απλά όλα τα λόγια θα πέφτουν σαν φτερό στην απόλυτη ησυχία. Σαν αυτούς τους εφιάλτες που φωνάζεις και δε σου βγαίνει φωνή. Μόνο που δε θα είναι εφιάλτης. Θα είναι ησυχία. Με στιχάκια, αγαπημένα generique, μουσικές, εικόνες, αλλά χωρίς πολλές προσδοκίες. Χωρίς αναμονές. Χωρίς επεξηγήσεις. Χωρίς σχέδια για το μέλλον. Χωρίς όνειρα. Για λίγο καιρό τουλάχιστον. Μέχρι να έρθει μια λέξη ν΄ακουστεί και να σημαίνει. Κι εγώ να την λέω σε όποιον συναντώ - αντί για "χαίρω πολύ".

Paint

Ιδού ένα σοβαρό επιχείρημα για να φορέσω κοστούμι

Ο Alexander Mac Queen παίζει με μπογιές

Κι ο David Sims ζωγραφίζει με ένα spot:

lui/elle

ΕΚΕΙΝΟΣ. Συμπερασματικά, αφού εσύ κι εγώ έχουμε την ατυχία ν' ανήκουμε σ' αντίθετα φύλα και να μην έχουμε πλέον τίποτα να πούμε, δε μας μένει παρά να χωρίσουμε. Ας το κάνουμε, λοιπόν, τουλάχιστον με θόρυβο. Ας μαζέψουμε όλους τους φίλους μας σ' ένα νυχτερινό φαγοπότι.

ΕΚΕΙΝΗ. Σ' ένα μεταμεσονύχτιο δείπνο, όπως λένε οι Ισπανοί.

ΕΚΕΙΝΟΣ. Θα διαλέξουμε την πιο μικρή νύχτα του χρόνου, ώστε οι τελευταίοι μας προσκεκλημένοι να φύγουν με το σκάσιμο του ήλιου στον όρμο. Αναλαμβάνω το μενού. Δε θα σερβίρουμε παρά προιόντα της ψαρικής μου δραστηριότητας.

ΕΚΕΙΝΗ. Θα τους μιλήσουμε, θα μας μιλήσουν, θα κάνουμε μια μεγάλη συζήτηση, πάνω στο θέμα του ζευγαριού και του έρωτα. Θα είναι ένα μεταμεσονύχτιο δείπνο έρωτα και θάλασσας. Κι όταν όλος ο κόσμος θα έχει πει τη γνώμη του, θα χτυπήσεις με το μαχαίρι το ποτήρι σου και θα τους αναγγείλεις επίσημα το θλιβερό νέο: "ο Ουντάλ και η Ναντέζ χωρίζουν γιατί δεν έχουν πλέον τίποτα να πουν. Συμβαίνει μερικές φορές ν' ανταλλάσσουν μερικές λέξεις, αλλά κατόπιν τους τυλίγει μια αφόρητη σιωπή..." Κι όταν ο τελευταίος προσκεκλημένος θα έχει φύγει, θα βάλουμε στην πόρτα του σπιτιού μια ταμπέλα με τη λέξη ΠΩΛΕΙΤΑΙ και θα φύγουμε, παίρνοντας ο καθένας διαφορετική κατεύθυνση.

Michel Tournier - Le Medianoche Amoureux

[τα cocktail party συνεχίζονται...]

cocktail party

Σκεφτόμουν εχτές παρακολουθώντας αυτό το αριστουργηματικό κείμενο του Eliot στο φεστιβάλ Αθηνών, πόσο πετυχημένη μεταφορά είναι ένα cocktail party για τη ζωή. Πόσο καλά οργανώνουμε τις κοινωνικές μας επαφές σε λαμπερές δεξιώσεις φορώντας τα καλά μας ρούχα και τα πιο αστραφτερά μας χαμόγελα προμηθεύοντας τα λινά τραπεζομάντιλα μας με όλων των ειδών το αλκοόλ για να ζαλίσουμε τις εντυπώσεις. Πόσο ξοδεύουμε ολόκληρη την εβδομάδα για τη συνεστίαση ενός fake σαββατόβραδου, που πρέπει να είναι πετυχημένο, γιατί αν δεν είναι αναιρεί και την υπόλοιπη εβδομάδα στο σύνολό της, με το άγχος, τις ανησυχίες και την ελπίδα ενός έστω κι ελαφρού νοήματος.

Τελικά το βαθύτερο νόημα της ζωής δεν πρέπει να είναι βαρύτερο από τον πρώτο αφρό μιας χλιαρής σαμπάνιας ή τις φυσαλίδες ενός μέρους τόνικ σε ένα ψιλοαδιάφορο κοκτέιλ. Κι αποκλείεται ο λόγος της ύπαρξης μας σ' αυτή τη γη να εξηγείται καλύτερα από ένα πνευματώδες αδιάφορο αστειάκι του αλκοόλ, ή μια κοινωνική ψιλοκουβεντούλα από αυτές που τις ξεχνάς το επόμενο πρωί (μαζί με το πρόσωπο του συνομιλητή και το σκορ της μεγαλύτερης εξυπνάδας).

Σ' αυτά τα κοκτέιλ πάρτυ όμως, το παιχνίδι παίζεται στον πάγο... Στον πάγο που σερβίρεις, και σ' αυτόν που σου σερβίρουν. Στα χέρια που εμπιστεύεσαι (ή ελπίζεις) να δροσίσουν το ποτό σου και στα ποτήρια που πεθαίνεις να δροσίσεις. Σ' αυτά τα πάρτι κυκλοφορούμε όλοι με τα χέρια βουτηγμένα στην παγοθήκη, με τις επαφές της χειραψίας και τα τυχαία χάδια διατηρημένα στον πάγο. Με βλέψεις να αγγίξουμε τα χείλη ποτηριών που με τη σειρά τους θα αγγίξουν τα χείλη πιθανών φιλιών, λέξεων, υποσχέσεων, χαμόγελων. Κι είναι αυτά τα φιλιά, οι λέξεις, οι υποσχέσεις και τα χαμόγελα που ελπίζουμε να φυλακίσει ο πάγος. Ο δικός μας πάγος. Η ευγνωμοσύνη του άλλου που κάνει το χλιαρό ποτό του δροσερό κι ενδιαφέρον...

Κι όσο περνάει η ώρα ο πάγος λιώνει. Η παγοθήκη γεμίζει νερό. Τα ποτήρια γεμίζουν νερό. Το αλκοόλ εξατμίζεται. Τα λόγια, τα χαμόγελα, οι υποσχέσεις εξατμίζονται. Για τα φιλιά δεν το συζητάμε. Αν μπήκαν ποτέ στο παιχνίδι εξατμίστηκαν τη στιγμή που δόθηκαν. Κι αν δε δόθηκαν έμειναν για πάντα στην καρδιά του πρώτου πάγου, του αμείλικτου. Και τα καλά ρούχα τσαλακώνονται, και σημαδεύονται από στάμπες αγχωμένου ιδρώτα. Τα τραπεζομάντηλα λεκιάζονται από συμπληρωματικά σιρόπια γρεναδίνης σαν να δώθηκε πάνω τους η τελευταία μάχη. Στάχτες κι αποτσίγαρα, κουρασμένα πρόσωπα, αγχωμένα λόγια, αδιάφορη μουσική στο repeat μέχρι να φύγει κι ο τελευταίος καλεσμένος. Ο επίμονος. Ο ηλίθιος...

Κι όταν απελπιστεί και παραδώσει τα όπλα κι αυτός το πάρτι τελειώνει. Ο οικοδεσπότης σβήνει το φως. Πέφτει για ύπνο με τα ρούχα κι από την επόμενη αρχίζει να σχεδιάζει το επόμενο cocktail party που θα καταπλήξει τα πλήθη και θα κερδίσει τις εντυπώσεις. Γιατί πια ξέρει. Ξέρει τί θέλουν οι καλεσμένοι και πως περνούν καλά. Ξέρει τί πίνει ο καθένας και σε τι δοσολογία. Ξέρει με ποιους να μιλήσει για σινεμά, με ποιους για πολιτική και με ποιους για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή...

Και καθώς ήδη σχεδιάζει μισοκοιμισμένος τη λίστα των καλεσμένων της επόμενης εβδομάδας, δεν παίρνει χαμπάρι πως εκατομμύρια λίτρα λιωμένου πάγου, βουλιάζουν το σαλόνι του, παρασέρνοντας τον ανάμεσα σε δεκάδες άδεια μπουκάλια, βρώμικα ποτήρια, λέξεις, υποσχέσεις και χαμόγελα που δε χρησιμοποίησε κανείς ...

Α, και φιλιά... εκατοντάδες μεθυσμένα φιλιά, σημαντικά κι ασήμαντα, που δε δόθηκαν ποτέ...

2009 M.X.

Φυτρώσαν άσπρα γιασεμιά
μες στην αναπνοή μου...

C' est Lola

Η Lola Montes είναι και πάλι εδώ.
Ακριβώς όπως έπρεπε να είναι από την αρχή:

Μοιραία
Πολύχρωμη
Φαντασμαγορική
Καταραμένη
Αλληγορική

100% σινεμά

Κι ένα φινάλε που 2 χρόνια μετά από την πρώτη επαφή μαζί του
εξακολουθεί να σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό.

Δεν την χάνεις,
γιατί είναι λες και το σινεμά που αγαπάς
γεννήθηκε απ' αυτήν.

click

Ναι, είμαι αχάριστος.
Και ναι, στη ζωή μου όλα πάνε καλά.
Κι όμως εγώ δεν είμαι ευτυχισμένος.

Εγώ θέλω όπως πάντα να το βάζω στα πόδια
γιατί τα καλά μου είναι ανοίκεια.
Δε μου εξηγούν κάτι.

Τα ελαφριά τσουγκρίσματα ποτηριών,
οι ανούσιες συζητήσεις
η επικαιρότητα
οι κοινωνικές επαφές
και οι δημόσιες σχέσεις
δε μου εξηγούν κάτι.

Εγώ είμαι αυτό που απομένει όταν το βάζω στα πόδια:
ο καπνός
ο απροσάρμοστος
ο ξενέρωτος.

Αυτό είμαι:
οι ταινίες μου,
οι μουσικές μου,
το τίποτά μου.

Χαίρω πολύ, είπες;
Για σκέψου το καλύτερα...

Άντε καληνύχτα...
και καλή διασκέδαση...

Young Nudes

Oh Inanna, Inanna you are holy!
You have filled the land with venom,
and in between your armpits you gave birth,
before we slipped out of adolescence.

Angel may you thrive through your will to survive!

Take this hand and stitch it - I just want to touch you,
i did not ask you to save me.
I wrap myself in your flesh. You don't know what I am,
hiding from my friends inside you.

I have my sight set to a group of drunks,
and these fumes are starting to choke me.
Casual sex and permanent guilt
forever and ever and ever!

Sexuality is embarrassing.

Take this life and keep it. You know how to fix it.
Let me bath in your condolence.
Shape this jaded torso. Cut off everything
I did not want to see this!

Ευχαριστώ...

Για την Άνοιξη που πέρασε.
Για το καλοκαίρι που έρχεται

Σήμερα αγάπη. Μόνο.
Για τους ανθρώπους που φεύγουν.
Για τους ανθρώπους που έρχονται.
Για τους ανθρώπους που μένουν.

Spoiler

Για το Fellini τα έχω ξαναπεί. Για μένα είναι ο απόλυτος πρεσβευτής του υποσυνειδήτου μου στον πραγματικό κόσμο (αν υποθέσουμε φυσικά ότι το σινεμά έχει παρτίδες με τον πραγματικό κόσμο). Όταν πρωτοήρθα σε επαφή με τις εικόνες του, πολλές από αυτές μου ήταν τόσο οικείες, που ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι τις είχα ονειρευτεί από παιδί: ο χορός της Saraghina στο 8 1/2, η σκηνή του συντριβανιού στο Dolce Vita, εκείνη η πόρτα που ανοίγει και αποκαλύπτει τη μελαχροινή καλλονή στην Ιουλιέτα των Πνευμάτων και τόσα και τόσα άλλα...

Μα πάνω και πέρα απ' όλα είναι αυτό το τελευταίο βλέμμα της Giulietta Massina στις Νύχτες της Καμπίρια, στην πιο interactive σκηνή στην ιστορία του κινηματογράφου: πληγωμένη, κατεστραμένη, χαμένη, η προδομένη Καμπίρια γυρίζει και ρίχνει αυτή τη ματιά, τρυπώντας το πανί και διαγράφοντας όλη την απόσταση από την οθόνη στην πλατεία, από το ψέμα στην αλήθεια...

Αν δεν το έχεις κάνει ήδη πάτα play και άκου αυτό το βλέμμα της Cabiria. Έχει να σου πει κάτι εντελώς προσωπικό. Κάτι τελείως διαφορετικό απ' ότι έχει πει σε μένα. Κι ας είναι η ματιά της μόνο δική μου. Είναι εξίσου αποκλειστικά δική σου.

Happiness

Από σήμερα δεσμευόμαστε να αναζητήσουμε την ευτυχία. Ή έστω τα δεδομένα που μπορούν με τον κατάλληλο φωτισμό να αποτελέσουν κάτι σαν ευτυχία. Τα μούτρα μας θα φάμε πάλι κατά πάσα πιθανότητα, αλλά χτες που το πήραμε απόφαση φαινόταν αρκετά πιθανό. Μπορεί βέβαια να έφταιγαν και τα αμέτρητα μαρτίνι δίπλα στην πισίνα κι η αχανής θέα της Αννούλας, που τα έκαναν όλα δυνατά. Αλλά είναι νέα μέρα, νέα εβδομάδα, νέος μήνας. Γιατί σε όλα αυτά να μη χωράει κι ένας νέος εαυτός;

Δουλειά, χαμόγελο, ευγνωμοσύνη για αρχή και βλέπουμε...

Πάμε όλοι μαζί: Gliddy glub gloopy nibby nabby noopy la la lo lo!

turtle

με το πααααααααααααααααααααααααααασο σου
κι η ζωή σε περιμένει

(σιιιιιιιιιιγουρα)

versus

Μέχρι που φτάνει η υπερβολή; Όταν βλέπεις τη διαχωριστική γραμμή της λογικής και συνεχίζεις σημαίνει κάτι;

Και πόση αχαριστία κρύβει τέλος πάντων η εμμονή μου να παραβλέπω κάτι καλό όταν συμβαίνει και να εστιάζω σε κάτι που είναι εξ' ορισμού μια μαλακία και μισή.

Θα μπορούσε να υπάρχει ένα παράλληλο blog που να παραθέτει τα όμορφα της ζωής, τα οποία εδώ μέσα έχουν τάση να περιθωριοποιούνται και μια μέρα θα τα πάρουν κι απλά θα σταματήσουν να έρχονται (έρχονται που έρχονται με το σταγονόμετρο)

Τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι κακή ιδέα...

Προς το παρόν ένα από τα χειρότερα hang over κι η χτεσινή χαρά κλειδωμένη στο υπόγειο...

KY78

Τώρα εγώ γι' αυτούς τους τύπους τί να πω; Δεν είμαι αντικειμενικός. Τους λατρεύω απ' την πρώτη στιγμή. Τους λατρεύω γιατί μιλάνε κατευθείαν σε μένα και το σύμπαν μου. Τους λατρεύω γιατί είναι στον κόσμο τους. Γιατί το κέντρο τους δεν είναι η Αθήνα. Γιατί τους έχω ταυτίσει με την Κέρκυρα, την οποία ερωτεύτηκα τόσο πολύ φέτος. Κι είναι σαν να τους κατάλαβα λίγο περισσότερο. Τους λατρεύω για τις λέξεις τους και τις μουσικές τους. Γιατί τους νιώθω συγγενείς κι ας μην τους έχω συναντήσει ποτέ.

Μετά τη φτηνή ποπ για την Ελίτ, οι Κόρε.Ύδρο επιστρέφουν με όλη την αλήθεια για τα παιδιά του '78. Κι είναι ο, τι πιο ενδιαφέρον και συγκινητικό έχει να επιδείξει αυτή τη στιγμή η ελληνική δισκογραφία. Αδιαπραγμάτευτα.

Δεν ξέρω τί περισσότερο μπορώ να γράψω. Θα ήθελα να γράψω όλους τους στίχους τους απ' την αρχή ως το τέλος. Θα ήθελα να σου μιλάω ώρες με ενθουσιασμό. Θα ήθελα να σου κάνω δώρο το album τους και να σου κλείσω το μάτι με νόημα.

Αν δεν τους έχεις ψάξει, γνώρισε τους εδώ

Glee!

Για το Glee! του Ryan-Nip/Tuck-Murphy σου έχω μιλήσει εδώ

Επιτέλους προβλήθηκε ο πιλότος!

Losers όλου του κόσμου ενωθείτε!
[έχουμε όνειρα να εκπληρώσουμε]

Secret Journal

Μεγάλη Τετάρτη 2008: Τρόλει 5 ανηφορίζει τη Θησέως προς Κέντρο. «Με τσιγάρα βαριά/και φτερό την καρδιά/ πάντα φεύγω». Η Ιστορία της ζωής μου. Έχει προηγηθεί συζήτηση. Θεμάκο μια ζωή τα ίδια εμείς. Κοινός κώδικάς.

Παραμονή Ανάστασης: Τηλέφωνο: «Άκου αυτό». Νομίζω το ‘χω. «Τι κατάλαβαν, τί; Από μένα;» Αυτό είναι! Η σαντέζα δακρύζει: «λες και τα μυστικά/τα κρατούσα κρυφά/ για να μείνουν κρυμένα». Αυτό είναι παιδιά. Αυτό είμαι...

Καλοκαίρι 2008: Ναύτης στα χανιά. Καφές στο λιμάνι. Τετραπλό Sms: Κοίτα εγώ, αν θες να ξέρεις... Λίγες ώρες μετά: «Θέλω ν’ ακούσεις κάτι. Βρες ένα internet-café”. Με ακουστικά στ’ αφτιά χιλιόμετρα μακριά τους: “Του το κρατάω αυτού του κόσμου/ που δε μου ανήκει ο εαυτός μου”. Φαντάσου το με χορωδία στο ρεφρέν. Να βρεθούμε κι οι τρεις. Δε θα ‘χε πλάκα;

Νοέμβριος 2008: Φαγητό με Χρήστο. “Έχω πρόταση”. Το πρώτο τραγούδι της χρονιάς για τον Μελωδία. “Στρωθείτε και κάντε το”. Πως λές αντίο σε ένα χρόνο; Πως λες καλώς ήρθες σε έναν άλλον; Με έναν απολογισμό. Με τα ταξίδια που έγιναν κι αυτά που δεν… Η σαντέζα ένα αεράκι που φέρνει όλο τον πόνο και την ευτυχία ενός κατακτημένου “ε, και;”

Πρωτοχρονιά 2009: 00.01 Σκοπιά. Sms: «Που είσαι; μας λείπεις;», «Αγάπη μου, θα περάσει. Αύριο θα είμαστε μαζί. Σ’αγαπώ». Εγώ είναι σα να γύρισα τον κόσμο... από ένα σημείο στην Πειραική, σε ένα παγωμένο φυλάκιο.

Μάιος 2009: Αγωνία, άγχος, πρόβες εξαντλητικές. Νέος χώρος. Τα βίντεο δουλεύουν; Ο Παντελής αγχωμένος. Ο κόσμος αρχίζει να μπαίνει. Τα φώτα χαμηλώνουν. Ο θέμης δίνει τόνο. Στην οθόνη άνθρωποι πηγαινοέρχονται κάπου στο Παρίσι (Νατάσσα, το ταξίδι μας). Η Σαντέζα εμφανίζεται: “Η παρηγοριά σου/ οι μουσικές τα θέατρα...» Γράφτηκε λίγο παραπάνω, στη Σταδίου. Σας έχω βρει και δε σας χάνω. Ενεργοποιείται το μυστικό ενεργειακό τρίγωνο: πιάνο-σκηνή-κονσόλα. Μέσα σε όλο αυτό τον κόσμο, επικοινωνούμε κρυφά σε μια μικρή συνομωσία: 2 αγόρια κι ένα κορίτσι: Τρία μυστικά.

[Το ημερολόγιο των 3 μυστικών μαζί με μια συνέντευξη της σαντέζας στο Δίφωνο που κυκλοφορεί]

Nine

Μετράω αντίστροφα 2 χρόνια τουλάχιστον. Από τότε που ανακοινώθηκε. Το φαντασιώνομαι σε απανωτά post. Postαρα φωτό από τα γυρίσματα, αλλαγές καστ, υποθετικές μεταφράσεις των τραγουδιών, τις πρώτες press pic. Ο αθεόφοβος sugarproof με αιφνιδίασε ακόμα μία και με έπιασε στον ύπνο. Του το κλέβω και στο δείχνω. Νιώθεις πεταλούδες στο στομάχι. Παραδέξου το.

the end

Από σήμερα ο Gene Kelly κι η Francoise Dorleac, βγαίνουν από το λευκό κεφάλι μου και ξεχύνονται ξανά ελεύθεροι στους δρόμους της Αθήνας. Ένας χρόνος. Ακριβώς.

Αν σας προσπεράσουν χορεύοντας μην εκπλαγείτε. Είναι σχεδόν ευτυχισμένοι.

click here

[αυτά λέμε "του χρόνου τέτοια μέρα"]

Hope

There's a ghost on the horizon
When I go to bed
How can I fall asleep at night
How will I rest my head

Oh I'm scared of the middle place
Between light and nowhere
I don't want to be the one
Left in there, left in there

MayMoon

Γι’ αυτό γεμίζει μια στο τόσο το φεγγάρι
Για να του φορτώνουμε τα πάντα.
Για να μη φταίμε
Μια στο τόσο...

Να προσέχεις απόψε, ακούς;
Κι απόψε που δε φταις –
να προσέχεις λίγο παραπάνω.

Marxist Theory

Οι περισσότερες σχέσεις τελειώνουν εντελώς μαρξιστικά. Με ένα Groucho κι ένα Harpo:

Ο ένας λέει συνέχεια εξυπνάδες, κι ο άλλος τρωει τις τούμπες και δε βγάζει τσιμουδιά...

Synecdoche,NY

Άλλη μια ταινία για το χρόνο και τη σχέση μας μαζί του. Κι άλλη μια ταινία για τα όνειρα και τους ανθρώπους της ζωής μας. Για τον άγνωστο Εαυτό και την αγωνία του Θανάτου. Ο Kauffman το έκανε ακόμα μία το θαύμα του κι έφτιαξε ένα (σχεδόν) αριστούργημα - για όλα τα παραπάνω και για το σουρεάλ σύμπαν κατατεθέν του. Ο ψηλός λέει πως τον κούρασε. Εμένα με παρέσυρε τόσο πολύ στον παραλογισμό του που θα μπορούσα να το παρακολουθώ, για ώρες ακόμα, σαν προέκταση της ζωής μου. Αν κι εσύ νιώθεις πως η ζωή σου έχει αρχίσει να χάνει τη λογική της και να περνά σε μια άλλη σφαίρα, ίσως στην εξαίσια ερμηνεία του αγαπημένου Philip Seymour Hoffman βρεις μια πειστική συνεκδοχή του εαυτού σου.

πλειλιστ

Για όσους έχασαν τη χτεσινή συλλεκτική μου ραδιοφωνική εκπομπή, κι έχουν περιέργεια, τα τραγούδια που ακούστηκαν είναι τα εξής:

• The Sound of Silence - Simon and the Garfunkel
• Diamonds and Rust - Joan Baez
• Windmills of your mind - Dusty Springfield
• Wild is the Wind - Nina Simone
• Too many of my Yesterays - Peter Hammil
• Rock n' Roll Suicide - David Bowie
• Love will tear us apart - Joy Division

• Με το καλοκαίρι μάλωσα - Αφροδίτη Μάνου / Νατάσσα Μποφίλιου
• Ο Άγγελος στη γη - Μαρία Βουμβάκη
• Άνοιξη - Γιάννης Παλαμίδας
• Έκπτωση - Κωνσταντίνος Βήτα
• Δεν είσαι εσύ - Δήμητρα Γαλάνη
• Τα ήσυχα βράδια - Αρλέτα
• Άδωνις - Άλκηστις Πρωτοψάλτη
• Χάθηκα μέσα στη ζωή μου - Τζένη Καρέζη

• Going to a Town - Rufus Wainwright
• Far Away - Martha Wainwright
• Broken Bicycles - Tom Waits
• Autumn Leaves - Eva Cassidy
• Luv - Travis
• In Search of Peter Pan - Kate Bush
• Troubled Waters - Cat Power

• Cripple and the Starfish - Antony and the Johnsons
• Crucify - Tori Amos
• U-turn (Lily) - AaRON
• Lilac Wine - Jeff Buckley
• Where the Wild Roses Grow - Nick Cave / Kylie Minogue
• Who will love me now - P.J Harvey
• Into the Night - Julee Cruise

Οι εξαιρετικές πρόζες μου χάθηκαν για πάντα στην ιστορία, αλλά μεταξύ μας, καλύτερα, καθώς ειπώθηκαν... βαριές κουβέντες.

Όσοι πάντως είστε πιστοί του jirashimoσπιτου θα θυμάστε πως οι ιστορίες που συνοδεύουν κάθε ένα από τα παραπάνω τραγούδια έχουν δημοσιευτεί εδώ μέσα σε ανύποπτο χρόνο.

Άντε καλή μας Κυριακή και εις άλλα με Υγεία...

D-J(irashimosu)

Απόψε 22.00-00.00 το B' Πρόγραμμα στους 103,7 μου έκανε την τιμή να μου παραχωρήσει ένα 2ωρο στο πρώτο Σάββατο του Μαίου να το γεμίσω με τα τραγούδια που σημάδεψαν τη ζωή μου. Αν δεν έχεις κάτι καλύτερο...

Brenthis

Από τις μαγικές στιγμές που είσαι σε απόσταση αναπνοής από ένα μύθο. Γιατί η Λένα Πλάτωνος αυτό ακριβώς είναι. Θες για την προσωπική μου μυθολογία, την αιρετική και αρκούντως παραβατική; Το δέχομαι. (Αν κι ευτυχώς στην περίπτωση Πλάτωνος νομίζω το μύθο τον ασπάζονται πολλοί).

Κύτταρο, Βράδυ Πέμπτης, μετά από δύσκολη μέρα, για να τιμήσω μια από τις γυναίκες που με έκαναν να συγκινηθώ με την ελληνική μουσική σε (αφελείς) εποχές που καταδίκαζα μουσικά αδιακρίτως κάθε τι ελληνικό ως άσχετο με τα βιώματα μου.

Η Πλάτωνος εκεί, να φιλτράρει από το πιάνο της, σαν από μέσα της, κάθε ήχο και αίσθημα που ερχόταν στην πλατεία. Ο Βούδας μιας γενιάς, όπως σχολίασε εύστοχα η γιατρός μου. Κι από μέσα της να ξεχύνονται όλοι οι ήχοι, οι λέξεις, οι φράσεις, τα αισθήματα εκατοντάδων προσωπικών μου ακροάσεων.

Το αγαπημένο Σαμποτάζ (που όταν το πρωτοάκουσα στην εφηβεία μου με διαπέρασε σαν ηλεκτρικό ρεύμα), ο Καρυωτάκης της μελαγχολίας, τα υπερ-αστικά Γκάλοπ και Μάσκες Ηλίου, τα πρόσφατα Ημερολόγια, μ' εκείνη τη μαγική βραδιά ακρόασης με τη Σαντέζα στην κουζίνα πριν κάνα-δυο χρόνια.

Κι η γνωριμία μας στο τέλος, που μόνο που δεν κλάψαμε με τα άλλα δυο χαζά, όταν βγήκαμε από τα καμαρίνια. Κι η τιμή μας που μπήκαμε να προσκυνήσουμε με σκυμμένο κεφάλι και ξεχάσαμε αμέσως όλη τη μιζέρια και την κακία των παρασκηνίων που συναντάμε τα τελευταία χρόνια. Και που θυμηθήκαμε γιατί κάνουμε αυτό που λέμε ο τι κάνουμε: Για μερικούς ανθρώπους, που είμαστε τόσο εμείς τελικά, που όταν τους συναντάμε από κοντά είναι σαν να γυρίζει σε μας ένα κομμάτι του εαυτού μας που έλειπε καιρό.

10 βραδιές στο Κύτταρο. 8 ακόμα. Τετάρτες Πέμπτες. Χωρίς πολλά λόγια. Πας τρέχοντας.

Ophelia

Εκεί εγώ. Νεό visualette της Tori. Ένα αριστούργημα. Καλά, είμαι κι εγώ στη φάση μου. Αλλά λέει αυτά που θέλω να ακούσω. Οπότε ένα αριστούργημα. Φοβάμαι άνοιξε το κουτί της Πανδώρας. Πάτα γρήγορα play. Τις εμμονές εδώ τις αγαπάμε. Τους εμμονικούς επίσης.

παρακάτω

Τώρα τί νόημα έχει να γράψω το οτιδήποτε; Αν έχεις νιώσει πως είναι να πέφτεις από πολυόροφο κτίριο (ένα διάστημα το έβλεπα κάθε βράδυ στον ύπνο μου) ή να σε χτυπάει φορτηγό στη μέση λεωφόρου, ίσως μπορείς να έρθεις λίγο στη θέση μου. Οκ. Το ζήσαμε κι αυτό. Οκ. Μάλλον ωριμάσαμε και λίγο. Οκ. Κάναμε ένα βήμα προς την έκθεση και την ειλικρίνεια (που-μεταξύ μας- ποιος σκοτίστηκε). Και οκ. Πάμε παρακάτω.

Παρακάτω...Πού; Ήταν στο πρόγραμμα, αυτή την Άνοιξη, να ωριμάσω τόσο αλλιώς...

[βάλε τον Hamlet να παίξει. Συμπτωματικά μας τραγουδάει ακόμα]

Maybe Tori

Τα εύσημα στον καλό μου sugarproof. Αυτός το ανακάλυψε και μου το πέταξε απροειδοποίητα στα μούτρα, ενώ χάζευα ανύποψίαστος.

Νέα Tori, από το πολυαναμενόμενο abnormally attracted to sin. Χωρίς σχόλια. Ένα play αρκεί.

του καφέ...

...και την ώρα που χύνεται ο καφές,
δίνουμε ο ένας στον άλλον συμβουλές,
που έχουν μέσα τους τη λάθος αγάπη...

[Λένα Πλάτωνος - Η λάθος αγάπη]

A(r)mor

Ξέρεις με ποιους αντιπάλους δεν έχει νόημα να τα βάζω; Με εκείνους τους τεμπέληδες που δεν κατεβαίνουν καν στο πεδίο της μάχης, αλλά το παίζουν μάγκες επειδή κατέχουν απλά ένα κομμάτι από το παρελθόν σου. Και ξέρεις γιατί; Γιατί εγώ το παρελθόν σου δε μπορώ να το αποκτήσω ποτέ. Δε μπορώ καν να το ζυγίσω για να φτιάξω το παρόν ή το μέλλον στα μέτρα σου. Αν δεν είσαι λοιπόν εδώ με τις τελείες σου τελείες και τα λουκέτα σου λουκέτα, εγώ δεν έχω λόγω να ξεκινήσω κανένα πόλεμο.

Στην ντουλάπα η γυαλιστερή μου πανοπλία. Βάζω ένα τενεκέ και πάμε για μια μπίρα να μιλήσουμε για τα παλιά...

Για πε, τί άλλα;

Un bel dì, vedremo

Μερικές φορές κάνεις τη ζωή σου δράμα, όχι για κανένα ιδιαίτερο λόγο: απλά επειδή έχεις την τάση.

Άλλο post έπρεπε να ανέβει σήμερα κανονικά. Να δω αν του χρόνου που θα ανατρέξεις στα περσινά θα το θυμάσαι (ή έστω το λόγο που σε ανάγκασε να το αφήσεις στο περιθώριο).

Τουλάχιστον πια είμαι ξύπνιος τα ξημερώματα για λόγους αποκλειστικά δικούς μου. Κάτι είναι κι αυτό.

περί σκληρότητας

Έχω ένα θέμα. Δε μπορώ να γίνω σκληρός με τους ανθρώπους. Η λογική μου ξέρει πολύ καλά τη στρατηγική σημασία της σκληρότητας σε όλες τις σχέσεις, ειδικά στις σχέσεις εξουσίας όπως οι (ποιον δουλέυω κάθε είδους) διαπροσωπικές σχέσεις, όμως κάτι με εμποδίζει από το να τη βάζω σε εφαρμογή.

Κι όσο πιο ουσιαστική - η με προοπτική ουσίας- είναι μια σχέση, τόσο περισσότερο δυσκολεύομαι να είμαι σκληρός. [Σκληρός στις σχέσεις εν τω μεταξύ περιττό να εξηγήσουμε πως σημαίνει cool, αδιάφορος, "δεν τρέχει και τίποτα" κλπ]. Αυτό προφανώς έχει να κάνει με ένα σύνδρομο μητέρας Τερέζας ή στοργικού Πατέρα, ή καλού Σαμαρείτη ή οτιδήποτε άλλο ηθικοχριστιανικό κατάλοιπο μου έχουν φορέσει καπέλο τα μικροαστικά εθνοπατριωτικά μου γονίδια.

Κι είναι τόσο αυτονόητος ο χειρισμός. Τόσο lego η κατάσταση. Ξέρεις ότι πρέπει να κάνεις το ένα, μετά το δύο και μετά το τρία, ακριβώς όπως ξέρεις ότι για να περπατήσεις μπροστά αρκεί να φέρεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο. Κι όμως έρχεται κάτι και σου λεει πως αυτή η σχέση (η εκάστοτε) είναι τόσο εύθραυστη και θέλει τόσο λεπτό χειρισμό για να μη σπάσει σα γυαλάκι, κι ας ξέρεις ότι είναι ένα τέρας σαρκοβόρο που όσο πιο κοντά σου το φέρνεις, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να σε κατασπαράξει.

Για ποιο λόγο το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας; (φιλοσοφικό είναι το ερώτημα δεν έχει απάντηση).

Κι επίσης γιατί τον τελευταίο καιρό χρησιμοποιώ το blogging για να εκτίθεμαι τόσο προκλητικά;

Λοιπόν θα κάνω άλλο ένα post που έχω σκεφτεί για τις προβολές των αναγκών μας σε άσχετες οθόνες και μετά θα αρχίσω το vlogging από το youtube και την αναδημοσίευση κινηματογραφικών άρθρων από το sight and sound (μεταφρασμένων κιόλας, για να περνάει κι η ώρα). Έλεος πια...

dedication

[στο ύψος του κόσμου]

thin red line

Υπάρχει μια λεπτή διαχωριστική γραμμή. Ανάμεσα σε κάτι που πάει καλά και σε κάτι που τινάζεται στον αέρα. Αυτή η μικρή γραμμή από μέλι και μπαρούτι για έναν περίεργο λόγο προσελκύει τους πάντες, από τους πιο δειλούς στους πιο ατρόμητους. Το κακό με αυτή τη γραμμή είναι πως πρόκειται για μια τυπική αδιάφορη γραμμή από αυτές που λέμε προστατευτικά όρια, δηλαδή όσο πιο δίπλα της βολτάρεις τόσο πιο ασφαλής νιώθεις. Κι αν την πλησιάζεις ολοένα και περισσότερο είναι αποκλειστικά και μόνο για να χαζέψεις τη θέα του απέναντι στρατοπέδου, δηλώνοντας με καμάρι πόσο ασφαλής είσαι. Και ξαφνικά έρχεται μια ανύποπτη στιγμή που συνειδητοποιείς πως η λεπτή διαχωριστική γραμμή είναι κινούμενη. Κι από εκεί που νόμιζες πως την είχες μαρκάρει αυτή σε έχει προσπεράσει κι έχει βρεθεί μερικά χιλιόμετρα πιο πίσω από εκεί που στέκεσαι. Κι εσύ, ο σίγουρος θαρραλέος δειλός ξαφνικά βρίσκεσαι στην επικράτεια του αντίπαλου δειλού, ο οποίος όσο δειλός κι αν είναι - πως να το κάνουμε παίζει στο γήπεδο του - μια σιγουριά παραπάνω την έχει. Κι εσύ παρόλο που συνειδητοποιείς ότι έχει γίνει μαλακία και το μόνο που θέλεις σα σκυλί είναι να το βάλεις στα πόδια και να τρέξεις να κρυφτείς στην ασφάλεια της γραμμούλας σου, το παίζεις κύριος και σφυρίζεις τα κύματα του Δουνάβεως και λες "έλα μωρέ δεν τρέχει τίποτα...τί εδώ τί εκεί, έτσι που γίναμε τώρα..."
Και μετά κάθεσαι και πίνεις κι ένα ποτάκι γιατί είσαι κι ανώτερος άνθρωπος... Κούραση... τόση κούραση στην αυτοκαταστροφή...

[Ναι γκρίνια πάλι. Θέλω να πιστεύω η εβδομάδα που ξεκινάει σήμερα είναι η τελευταία που της αφιερώνω. Μετά στοχεύω στο ατσάλι...]

zeppelin

ΤΟΞΟΤΗΣ
(22/11 - 21/12)

Πρόβλεψη για το μέλος:Πρόβλεψη για τον επισκέπτη:

Ζώδιο: ΤΟΞΟΤΗΣ

Ωροσκόπος:

Διάβασε τώρα και την πρόβλεψη για τον ωροσκόπο σου

Εάν υπάρχουν θλίψη, προβλήματα, αναποδιές στο σπίτι ψυχραιμία. Όταν Άρης και Ουρανός βρίσκονται στο ναδίρ του ηλιακού σου ωροσκοπίου είσαι επιρρεπής σε αισθήματα που θα έκαναν ακόμα κι ένα χοντρόπετσο μεγαλοκαρχαρία της πιάτσας να αγκομαχάει, όπως και σε αιφνίδια- κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αν είναι θετικά ή δύκολα- γεγονότα που συμβαίνουν σε οικογένεια ή καριέρα. Είτε πάντως είσαι 4 χρονών είτε είσαι 40+ αισθάνεσαι εγκαταλελειμμένος/η όσο κι ένα παιδάκι που έχασε τη μαμά του σε ένα πολυκατάστημα. Εάν είσαι τελείως μπερδεμένος προσπάθησε να απαρνηθείς τα αισθήματά σου. Μερικές φορές πιάνει. Παλιότερα κάθε στιγμή ήταν μια υπέροχη στιγμή για να ερωτευτείς, να ταξιδέψεις, να διασκεδάσεις. Και ήταν μια υπέροχη στιγμή κυρίως αν προερχόσουν γεμάτο στοργή και κατανόηση. Τώρα για να καταφέρεις να ερωτευτείς και να προχωρήσεις, ή για να κάνεις ένα παιδί χρειάζεσαι εντατική ψυχανάλυση και αρκετή τύχη. Αυτό που μετράει δεν είναι το πόσο ώριμος ή ισορροπημένος είσαι, αλλά το πόσο διατεθειμένος είσαι να πληρώσεις το αντίτιμο που απαιτείται από σένα ως εραστή, ή γονιού, ή επαγγελματία. Y.Γ. Και μην ξεχνάς: η ζωή αλλάξει ξαφνικά.

[ο τύπος δεν παίζεται... είναι ο guru μου]

sulla tua bocca

Η Φωνή - Φάντασμα που έχει τραγουδήσει σχεδόν τα πάντα, επιστρέφει για να μαρκάρει ακόμα πιο στενά αυτό το σχεδόν:

Στο νέο της album, sulla tua bocca lo dirò, η τίγρης της Κρεμόνα αναμετριέται με το μελόδραμα φέρνοντας το (ακόμα μια φορά) στα δικά της μέτρα

yester/days

Αυτή τη μέρα που άρχισε στο σκοτάδι και δεν έχω ιδέα πως θα τελειώσει, κάθε λέξη που ακόλουθεί είναι ολόδική σου. Όπως και όλα αυτά τα "χτες", το "σήμερα" και τα "αύριο" που θέλω να σου υποσχεθώ αλλά δεν ξέρω αν θα τα καταδεχτείς τόσο αλλιώτικα:



Κι όμως περισσότερο μαζί δε νομίζω πως θα μπορέσει ποτέ να υπάρξει για 2 ανθρώπους...

Κι αυτό είναι υπόσχεση.

one year from now...

Του χρόνου τέτοια εποχή - αν bloggάρω ακόμα - θα θέλω να θυμάμαι:

-τις τρικλοποδιές που βάζουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας.
-τις πόρτες που αφήνουμε μισάνοιχτες από υπερβολική πίστη στον εαυτό μας.
- τις νεραντζιές.
- τις σταθερές που δεν είναι σταθερές.
- Τα δεδομένα που αλλάζουν με ένα "φου".
- Τις εναλλαγές επιρρημάτων που σημαίνουν κάτι.

Του χρόνου τέτοια εποχή κατά πάσα πιθανότητα θα είμαι τόσο άλλος άνθρωπος που θα διαβάζω τα παραπάνω και θα γελάω (αν θυμάμαι τί σήμαιναν ένα χρόνο πριν)

your rose dear

Καμιά φορά η Άνοιξη μπορεί να είναι και κάπως έτσι:



Πως το λεγε ο ποιητής: Each man kill the thing he loves...? ε αυτό...

titanic

Όταν ξεκινάς ένα ταξίδι με προοπτικές ναυαγίου,
πόσο χειρότερο μπορεί να γίνει;

[για να δούμε... για να δούμε...]

xm?

or



xm?

avec honneur

Ο Christophe Honoré είναι ό τι αγαπώ περισσότερο από τη σύγχρονη γαλλική κινηματογραφική παραγωγή. Είναι - πώς το λένε; ο δικός μου άνθρωπος. Κυρίως γιατί κινηματογραφεί όμορφους θλιμμένους ανθρώπους σε ένα Παρίσι σχεδόν πάντα μελαγχολικό και γκρίζο, φορτωμένο από ανεκπλήρωτες αναπνοές. Οι ταινίες του είναι ένα διαρκές homage στο κίνημα της Nouvelle Vague, όχι με την προσέγγιση ενός διανοούμενου κινηματογραφιστή, αλλά μ' αυτή ενός έφηβου που έχει σκιρτήσει στην ομορφιά και την ελευθερία του Παρισιού όπως το διέσχιζαν η Anna Karina, o Sami Frey κι ο Claude Brasseur στα μέσα του 60. Το βασικότερο χαρακτηριστικό όμως του Honoré, κι αυτό που κερδίζει τη συγκίνησή μου σε μόνιμη βάση, είναι η σχέση των ταινιών του με τη μουσική: σε κάθε του φιλμ με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι ήρωες του ξεσπούν σε τραγούδι με εκείνο τον απροσδόκητο τρόπο που το έκαναν εκείνοι οι πρώτοι όμορφοι θλιμμένοι του αγαπημένου μου Jacques Demy: από το out of the blue ψιθυριστά ερωτικό τηλεφώνημα του Dans Paris [click], μέχρι τα συνεχή μουσικά ιντερμέδια του αριστουργηματικού Chanson D' Amour [click] και το τραγικό φινάλε του La Belle Personne [click], οι Παριζιάνοι του Honoré μέσα από τις μελαγχολικές νότες του μόνιμου συνεργάτη του, Alex Baupain δηλώνουν τον παραλογισμό μιας ύπαρξης που προσδιορίζεται και εξηγείται αποκλειστικά και μόνο από τους άλλους. Το σύμπαν του, παρόλο που κινείται στους ζοφερούς δρόμους της πραγματικότητας με τη μοναξιά, το θάνατο και τη θλίψη να καραδοκούν σε κάθε γωνιά, έρχεται να το φωτίσει κάθε φορά ένας έρωτας, χωρίς όμως να παίρνει διαστάσεις αποκάλυψης, σαν να μην είναι παρά το φυσικό στιγμιαίο επακόλουθο φως μιας διαρκούς μελαγχολίας. Κι όταν έρχεται αυτός ο έρωτας, όλα είναι πιθανά και γι' αυτό και πιο τραγικά...

[Το La Belle Personne, η τελευταία ταινία του Christophe Honoré, βασισμένη στη νουβέλα La Princesse De Clèves της Mme de La Fayette, προβάλλεται απόψε στις 11 στο Αττικόν στα πλαίσια του 10ου φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου]

les plages d' Agnes

Παίζω το ρόλο μιας γριούλας, παχουλής και φλύαρης...

Και να σκεφτείς, έτρεχα στο δρόμο να προλάβω να βρω καμιά θέση... παρακαλώντας από μέσα μου να μην είναι sold out. Κι ήμασταν τελικά καμιά τριανταριά άτομα - στην καλύτερη περίπτωση. Κι είχαμε την τιμή να μας μιλήσει για το σινεμά, τη ζωή της, τον κόσμο και το χρόνο που περνά, η μεγαλύτερη εν ζωή σκηνοθέτις, η γυναίκα από την οποία ξεκίνησε το κίνημα της Nouvelle Vague και που μπορεί να κινηματογραφεί ακόμα και μια... πατάτα (κανονική όχι μεταφορική) και να παράγει ύψιστη Τέχνη. Κι ήταν από τις λίγες φορές χτες το απόγευμα που έπιασα τον εαυτό μου να χαμηλώνει από ντροπή τα μάτια μπροστά στην τόση αλήθεια αυτής της γυναίκας, που στη ζωή της δεν υπήρξε παρά μοιρασμένη ανάμεσα σε 2 έρωτες: το σινεμά και έναν άνδρα.

Είμαι από ξενύχτι και δε μπορώ να τα γράψω όπως θα έπρεπε. Οι καλές μου λέξεις είναι ακόμα σε καταστολή. Δεν ήθελα όμως να το αφήσω κι αυτό να αιωρείται στο χρόνο. Κυρία Varda, ευχαριστώ για την ανοιξιάτικη βόλτα στις παραλίες σας. Από χτες το απόγευμα μπορείτε να προσθέσετε άλλον έναν άγνωστο Οδυσσέα στη συλλογή σας.

[Το ντοκιμαντέρ les plages d' Agnes, προβλήθηκε στα πλαίσια του 10ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου - κι έχετε μια τελευταία ευκαιρία να το παρακολουθήσετε το Σάββατο 11 Απριλίου στις 8.30 στο Γαλλικό Ινστιτούτο].

Vanity on Hitchcock

Ότι το Vanity Fair είναι το απόλυτο περιοδικό της Εικόνας δε νομίζω ότι το αμφισβητεί κανείς. Καθώς επίσης κι ότι σε εποχές πεζές κι ανέμπνευστες, το Hollywood χρωστάει στις illustration σελίδες του, κάτι από τη συντήρηση του μύθου του.

Χωρίς πολλά σχόλια - όχι ότι χρειάζονται κιόλας- 4 φωτογράφοι αναβιώνουν διάσημες σκηνές από ταινίες του Hitchcock με μοντέλα την αφρόκρεμα του Hollywood.

[Νομίζω θέλω να βάλω τα κλάμματα]

Marion Cotillard - Psycho

Seth Rogen - North by Northwest

Renée Zellweger - Vertigo

Jodie Foster - The Birds

Gwyneth Paltrow and Robert Downey Jr. - To Catch a Thief

Emile Hirsch and James McAvoy - Strangers on a Train

Keira Knightley and Jennifer Jason Leigh - Rebecca

Naomi Watts - Marnie

Scarlett Johansson and Javier Bardem - Rear Window

Charlize Theron - Dial M for Murder

Εννοείται κάνεις κλικ και μεγαλώνουν. Κι εννοείται έχεις το desktop των επόμενων ημερών. Ήδη η Marion - Janet Leigh - Cotillard κοσμεί το δικό μου.

Countdown to 9

Rob Marshall on Sophia Loren