Thursday, August 15, 2019

σπίθα




Ένα κουκουνάρι σκάει στην οθόνη.
Μια σπίθα παιχνιδίζει στο σαλόνι και σβήνει μ’ ένα κλικ.
Μαγικός ρεαλισμός υψηλής ευκρίνειας.
Κάτι παλιο ανασύρουν οι εικόνες - σα μνήμη μιας ζωής χειροπιαστής.

Αποκαΐδια αιωρούνται έξω απ’ τα κλειστά παράθυρα.
Αμέτρητα πίξελ - νύξεις εγγύτητας του τρόμου.

Ας ειμαστε ειλικρινείς:
Γεννηθήκαμε φιλήδονοι θεατές εικονικής πραγματικότητας.

Το εύφλεκτο κομμάτι βαθιά μέσα μας παραμένει απαιτητικό.

Κι ας κοιμάται το γαλήνιο ύπνο μιας γυάλινης απόστασης.


Saturday, June 08, 2019

περήφανοι



Μη φοβάσαι!

Περήφανος δε θα πει υπερτερώ.

Δε θα πει σκορπάω χρώματα και γκλίτερ δεξιά κι αριστερά: στο σαλόνι, στην αυλή σου στα παιδιά σου ή στο σκύλο σου.

Δε θα πει σου επιβάλλω έναν τρόπο ζωής που δε σου πάει, ούτε σε αναγκάζω να απαρνηθείς τη θρησκεία, τα πιστευώ, τις αξίες σου. 

Περήφανος δε θα πει βάφω με το έτσι θέλω γαλάζια τα μαλλιά σου και ροζ το αμάξι σου (το πολύ πολύ αν μου τη δώσει να ξεσπάσω στα δικά μου.)

Δε θα πει γεμίζω με τραγούδια και μουσικές και χορούς και φωτορυθμικά το σύμπαν διαταράσσοντας την ησυχία σου. (Θα σε εκπλήξει πόσο η ησυχία σου κι η ησυχία μου μοιάζουν στα σημεία.)

Περηφανος θα πει δεν ντρεπομαι για το μικρο χωραφακι που ειναι η υπαρξη μου. Δεν ξεριζώνω τα σπάνια και ξεχωριστά που ανθίζουν στον κήπο μου. Είμαι βασιλιάς ή βασίλισσα, πρωθυπουργός ή γενικός γραμματέας της μικρής, προσωπικής μου επικράτειας και νομοθετώ κατά το δοκούν. 

Θα πει δε λογοδοτώ για την αγάπη μου, το κρεβάτι μου, τη διασκέδασή μου, τον ηθικό κι αξιακό μου κώδικα, τον τρόπο μου να βλέπω τον κόσμο, που μπορεί να είναι άλλος απ’ το δικό σου, αλλά μπορεί να είναι και μεσοτοιχία, κι αυτό ακριβώς είναι που κάνει τον κόσμο σφαιρικό κι όχι επίπεδο.

Περήφανος θα πει, δεν νιώθω ενοχή για ό, τι όμορφο, η αθώο, η σέξι έχω μέσα μου γιατί δεν ταιριάζει με το όμορφο, αθώο, ή σέξι που εσύ γνωρίζεις. Έτσι κι αλλιώς ομορφιά κι η ενοχή είναι έννοιες αντικρουόμενες.

Περήφανος θα πει υπάρχω ως ολότητα χωρίς ηλεκτροφόρα σύρματα να ορίζουν τα όρια μου. Θα πει είμαι αέναος και απροσδιόριστος χωροχρονικά όπως κι εσύ, όπως κι όλοι μας.

Περήφανος θα πει το σώμα και το πνεύμα, η καρδιά μου κι η ψυχή μου αρχίζουν και τελειώνουν εκεί που αποφασίζω εγώ και μπορώ να τα μοιραστώ με όποιον αποφασίσω εγώ να τα μοιραστώ, με τον τρόπο που αποφασίζουμε από κοινού. (Κι αν φάω τα μούτρα μου να μπορώ να είμαι περήφανος ή να ντρέπομαι ή να μη δίνω δεκάρα, όσο κι εσύ όταν τρως τα μούτρα σου.)

Περήφανος δε θα πει ανώτερος. Θα πει αξιοπρεπής και ακέραιος ανάμεσα σε αξιοπρεπείς και ακέραιους. Ισότιμο μέλος μιας κοινωνίας που ευαγγελίζεται την ισότητα, τον αμοιβαίο σεβασμό και τη δικαιοσύνη και που μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει κανονικά.

Και ναι, όλα τα παραπάνω είναι αυτονόητα.

Κι αν πρέπει να γιορτάζονται όλα αυτα τα αυτονόητα είναι για να μπορούμε να δούμε κι εσύ κι εγώ, κι οι προηγούμενοι και οι επόμενοι, πως όλα αυτά τα παράξενα και αλλόκοτα και πολύχρωμα και θορυβώδη μπορούμε να τα κάνουμε μαζί και να μην είναι απειλή, ούτε επιβολή του ενός στον άλλο, αλλά μια ξέφρενη γιορτή αποδοχής της μοναδικότητας του καθενός, ό, τι χρώματα κι αν φέρει, ό, τι τραγούδια κι αν τραγουδά.

Κι αν έχει κάποια σημασία η σημερινή μέρα, είναι για την ελπίδα αυτή η γιορτή, η συμβολική μα τόσο ουσιαστική, κάποια μέρα να γίνει καθημερινή. Να είναι μια ρουτίνα αγάπης και συνύπαρξης που θα απλώνεται απ' άκρη σ' άκρη σ' ολόκληρο τον κόσμο. Και τότε θα είμαστε όλοι περήφανοι κι αληθινοί κι ολόκληροι.

Μια ανυπότακτη τάξη από ολόφωτα, ατρόμητα παιδιά που θα μπορούν να κοιτάζουν τη ζωή κατάματα με όλα τα χρώματα στο βλέμμα.


Sunday, April 14, 2019

μετάβαση


Φτιάχνω καφέ και κοιτάζω το σημειωματάριο μου:

πρώτη σημείωση - 17/02/2017

"Ενα αεροδρόμιο. 
Άνθρωποι ετοιμάζονται να αφήσουν μια χώρα. 
Απεργία. 
Αιχμάλωτοι. 
Δεν ξέρουν ποτε θα πετάξουν"

Κάπως έτσι ξεκινησε το ταξίδι της Απλής Μετάβασης: από μια κουβέντα με τη Μαρίζα και τον Κωνσταντίνο πριν από δυο χρόνια, όπου συζητούσαμε τι ωραία θα ήταν να φτιάξουμε ένα μιούζικαλ που να συνομιλεί με το δικό μας εδώ και το τώρα. Ο Κωνσταντίνος είναι ένας από τους πιο ευαίσθητους ηθοποιούς της γενιάς του κι η Μαρίζα ένα κορίτσι που τραγουδά και ανασαίνει θέατρο ακόμα κι όταν πίνει τον καφέ της. Αυτή η τρελή ιδέα έπρεπε να γίνει πραγματικότητα πάση θυσία. Με αυτούς. Έτσι. Ήπιαμε σ’ αυτό και δώσαμε τα χέρια. Μετά - όπως γίνεται πάντα -  χανόμασταν, μπλέκαμε με άλλες δουλειές, μέχρι που ξαναβρισκόμασταν κι ανανεώναμε δεσμεύσεις, περιμένοντας το πλήρωμα του χρόνου. Ώσπου κάποια στιγμή ήρθε το Εθνικό Θέατρο κι ο Στάθης Λιβαθινός να μοιραστούν τον ενθουσιασμό μας, να πάρουν το ρίσκο και να μας δώσουν το πράσινο φως. Ο Μίνως αυτονόητος καπετάνιος (ή καλύτερα… πιλότος): ένας άνθρωπος που ξέρει απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη το μουσικό θέατρο και τους κανόνες του. Ύστερα ο Θέμης. Πώς θα μπορούσε να λείπει; Χωρίς αυτόν θα ‘μουν μισός. Είναι αυτός που καταλαβαίνει τι θέλω πριν καν το σκεφτώ. Διαβάζει μια λέξη μου και την πάει δυο βήματα πιο πέρα. Κι ένας - ένας, ήρθαν όλοι οι συνεργάτες, που ονειρευόμασταν και έδωσαν ένα κομμάτι απ’ το ταλέντο και την ψυχή τους στους ήρωές μας: ο Φοίβος, η Μαρία, ο Κωνσταντίνος, ο Νίκος, η Νάνσυ και η Χαρά μας (ένα ραντεβού που εκκρεμούσε τόσα χρόνια). Και μετά η Ηλένια, η Αμάλια, η Μελίνα και ο Σάκης - πρόσωπα κλειδιά πίσω από παραστάσεις που αγαπήσαμε μέσα στα χρόνια - και πια κομμάτι μιας δικής μας προσωπικής ιστορίας. Στην πτήση κι η cool μπάντα των αεροπόρων μας: ο Δημήτρης κι ο Αντώνης, ο Στέφανος κι ο Δημήτρης - χωρίς αυτούς τίποτα. Φύλακες άγγελοι οι άνθρωποι του Εθνικού που αγκάλιασαν την μετάβαση με την τρυφερότητα και την αγάπη που τη φτιάξαμε: η Άννα, η Έφη, η Έυα κι όλοι οι τεχνικοί της Νέας Σκηνής. Κι έτσι με πολλή δουλειά, αμφιβολίες, εντάσεις, δυσκολίες αλλά και ενθουσιασμό που δεν στέρεψε ποτέ και μας καθοδηγούσε πάντα προς τη σωστή κατεύθυνση, η Απλή Μετάβαση πήρε σάρκα και οστά και μας έκανε όλους λίγο πιο ώριμους, επαγγελματίες και προπαντός εκπληρωμένους. Το όνειρο έγινε η δική μας ειλικρινής κατάθεση σε ένα είδος θεάτρου που αγαπάμε και σεβόμαστε και υποδεχτηκε μέσα σε δυο και κάτι μήνες εκατοντάδες θεατές που γέλασαν, συγκινήθηκαν και βρήκαν κάτι από τον εαυτό τους στις ιστορίες του Άρη, της Λένας, του Γιώργου, της Μαρίας, του Σπύρου, του Νταμόν, της Νεφέλης και της Δάφνης. Κι αυτή η σύνδεση με το πρωτογενές συναίσθημα των ανθρώπων που μας τίμησαν, ήταν και είναι, χωρίς δεύτερη σκέψη, η πιο μεγάλη μας ανταμοιβή.

Σε λίγες ώρες το “αεροπλάνο της ελπιδας” απογειώνεται για τελευταία (;) φορά από το Ελευθέριος Βενιζέλος της Αγίου Κωνσταντίνου για να συναντήσει τις καρδιές μας που είναι από καιρό στα σύννεφα. Ευγνώμων στη ζωή που ήμουν κομμάτι αυτής της πτήσης. 


(Φωτό: Μάριος Τσεβόπουλος)


Thursday, March 21, 2019

της Ποίησης



Παγκόσμια Ημερα Ποίησης.

Όπως κι η χτεσινή κι η αυριανή.

κι όλες οι πριν και οι μετά.


Γιατί χωρίς την Ποίηση

- την άγραφη την καθημερινή -

δε θα είχαμε λόγο να ξυπνάμε το πρωί

ούτε να ονειρευόμαστε το βράδυ.