Wednesday, December 15, 2010

θα 'ρθει μια μέρα


Θα 'ρθει μια μέρα που θα αναθεωρήσουμε το αίμα μας, θα σφίξουμε τα χέρια και θα πούμε "χαίρω πολύ".

Στην αρχή θα είναι τυπικό κι έπειτα αυτονόητο. Θα λέμε πως η σπίθα ήταν εκεί από πάντα. Και θα ‘μαστε πραγματικά ανόητοι, γιατί όντως υπήρχε εκεί από πάντα.

Απλά ξεχνάμε. Από τη φύση μας. Γιατί αλλιώς θα κινδυνεύαμε από πρόωρο θάνατο, ή από θλίψη με αιτία.

Τα μεταφυσικά που κάποτε μας ένωσαν θα γίνουν γέρικα σκυλιά του καναπέ, που θα τρομάζουν στον παραμικρό θόρυβο.

Το σπίτι θα είναι ήσυχο. Το ιδανικό καταφύγιο.

Θα πίνουμε αρωματικά τσάγια με ασυνήθιστες προσμίξεις και θα συζητάμε επί παντός επιστητού, μπερδεύοντας γεγονότα μιας παλιάς και μακρινής ζωής, με τα ψώνια της εβδομάδας η την κατάντια της τηλεόρασης.

Θα τελειώσουμε τις μέρες μας, σαν ένας άνθρωπος. Ένας και μόνος άνθρωπος στην αναζήτηση του άλλου του μισού.

Θα μας λείπει κάτι. Κάτι που κάποτε το ξέραμε καλά και τώρα μας διαφεύγει. Λόγω της μνήμης. Και της σκόνης. Κυρίως της μνήμης.

Τα βράδια θα λέμε ένα «δε βαριέσαι»και θα πέφτουμε για ύπνο - κρατώντας από ένα ημισφαίριο του εγκεφάλου ο καθένας.

Το επόμενο πρωί θα μας ξυπνάει το τέλος του ίδιου ονείρου. Θα μοιραζόμαστε τα όνειρα μας, εκτός από μερικές μικρές ασήμαντες λεπτομέρειες, που θα τις λέμε ασυνείδητο.

Θα παίρνουμε μια βαθιά αναπνοή, θα τινάζουμε τα χώματα από το κρεβάτι και τα γόνατά μας και θα σηκωνόμαστε.

Ώσπου θα 'ρθει και πάλι μια μέρα, ίδια κι απαράλλακτη με την πρώτη, που θα αναθεωρήσουμε και πάλι το αίμα μας, θα σφίξουμε τα χέρια και θα πούμε «χαίρω πολύ».

Θα έχει περάσει μια ζωή κι εμείς θα είμαστε μόλις στην αρχή.

5 comments:

Christina said...

Θά'ρθει μια μέρα, που θα αναθεωρήσουμε το αίμα μας, θα σφίξουμε τα δόντια και θα πούμε "λυπάμαι πολύ". Πάντα καραδοκεί και αυτή η εκδοχή.

Obsidian said...

στενοχωρήθηκα...κι ένα γιατί βουίζει στα αυτιά μου

κάτι μέσα μου λέει, ότι δεν το χω ανάγκη όλο αυτό

Φτάνει πια...

Ιφιμέδεια said...

Τι υπέροχο κείμενο. Μένω σ'αυτό γιατί δεν έχω δικαίωμα να εισέλθω σε παρατηρήσεις για την έμπνευσή του κι ούτε θέλω.

jo said...

κάποτε σε μια ροκ σκηνή διάβασα στον τοίχο της τουαλέτας το εξής.."Δεν είναι φρίκη, είναι η ζωή που μας ανήκει"Δεν το ξέχασα ποτέ.
Ητανε Μάης του ΄98!
Καλή ζωή να πάθουμε..

Anonymous said...

Από τα ωραιότερα κείμενα που έχω διαβάσει.

Καλή Χρονιά.


Ζ.