Ophelia

Εκεί εγώ. Νεό visualette της Tori. Ένα αριστούργημα. Καλά, είμαι κι εγώ στη φάση μου. Αλλά λέει αυτά που θέλω να ακούσω. Οπότε ένα αριστούργημα. Φοβάμαι άνοιξε το κουτί της Πανδώρας. Πάτα γρήγορα play. Τις εμμονές εδώ τις αγαπάμε. Τους εμμονικούς επίσης.

παρακάτω

Τώρα τί νόημα έχει να γράψω το οτιδήποτε; Αν έχεις νιώσει πως είναι να πέφτεις από πολυόροφο κτίριο (ένα διάστημα το έβλεπα κάθε βράδυ στον ύπνο μου) ή να σε χτυπάει φορτηγό στη μέση λεωφόρου, ίσως μπορείς να έρθεις λίγο στη θέση μου. Οκ. Το ζήσαμε κι αυτό. Οκ. Μάλλον ωριμάσαμε και λίγο. Οκ. Κάναμε ένα βήμα προς την έκθεση και την ειλικρίνεια (που-μεταξύ μας- ποιος σκοτίστηκε). Και οκ. Πάμε παρακάτω.

Παρακάτω...Πού; Ήταν στο πρόγραμμα, αυτή την Άνοιξη, να ωριμάσω τόσο αλλιώς...

[βάλε τον Hamlet να παίξει. Συμπτωματικά μας τραγουδάει ακόμα]

Maybe Tori

Τα εύσημα στον καλό μου sugarproof. Αυτός το ανακάλυψε και μου το πέταξε απροειδοποίητα στα μούτρα, ενώ χάζευα ανύποψίαστος.

Νέα Tori, από το πολυαναμενόμενο abnormally attracted to sin. Χωρίς σχόλια. Ένα play αρκεί.

του καφέ...

...και την ώρα που χύνεται ο καφές,
δίνουμε ο ένας στον άλλον συμβουλές,
που έχουν μέσα τους τη λάθος αγάπη...

[Λένα Πλάτωνος - Η λάθος αγάπη]

A(r)mor

Ξέρεις με ποιους αντιπάλους δεν έχει νόημα να τα βάζω; Με εκείνους τους τεμπέληδες που δεν κατεβαίνουν καν στο πεδίο της μάχης, αλλά το παίζουν μάγκες επειδή κατέχουν απλά ένα κομμάτι από το παρελθόν σου. Και ξέρεις γιατί; Γιατί εγώ το παρελθόν σου δε μπορώ να το αποκτήσω ποτέ. Δε μπορώ καν να το ζυγίσω για να φτιάξω το παρόν ή το μέλλον στα μέτρα σου. Αν δεν είσαι λοιπόν εδώ με τις τελείες σου τελείες και τα λουκέτα σου λουκέτα, εγώ δεν έχω λόγω να ξεκινήσω κανένα πόλεμο.

Στην ντουλάπα η γυαλιστερή μου πανοπλία. Βάζω ένα τενεκέ και πάμε για μια μπίρα να μιλήσουμε για τα παλιά...

Για πε, τί άλλα;

Un bel dì, vedremo

Μερικές φορές κάνεις τη ζωή σου δράμα, όχι για κανένα ιδιαίτερο λόγο: απλά επειδή έχεις την τάση.

Άλλο post έπρεπε να ανέβει σήμερα κανονικά. Να δω αν του χρόνου που θα ανατρέξεις στα περσινά θα το θυμάσαι (ή έστω το λόγο που σε ανάγκασε να το αφήσεις στο περιθώριο).

Τουλάχιστον πια είμαι ξύπνιος τα ξημερώματα για λόγους αποκλειστικά δικούς μου. Κάτι είναι κι αυτό.

περί σκληρότητας

Έχω ένα θέμα. Δε μπορώ να γίνω σκληρός με τους ανθρώπους. Η λογική μου ξέρει πολύ καλά τη στρατηγική σημασία της σκληρότητας σε όλες τις σχέσεις, ειδικά στις σχέσεις εξουσίας όπως οι (ποιον δουλέυω κάθε είδους) διαπροσωπικές σχέσεις, όμως κάτι με εμποδίζει από το να τη βάζω σε εφαρμογή.

Κι όσο πιο ουσιαστική - η με προοπτική ουσίας- είναι μια σχέση, τόσο περισσότερο δυσκολεύομαι να είμαι σκληρός. [Σκληρός στις σχέσεις εν τω μεταξύ περιττό να εξηγήσουμε πως σημαίνει cool, αδιάφορος, "δεν τρέχει και τίποτα" κλπ]. Αυτό προφανώς έχει να κάνει με ένα σύνδρομο μητέρας Τερέζας ή στοργικού Πατέρα, ή καλού Σαμαρείτη ή οτιδήποτε άλλο ηθικοχριστιανικό κατάλοιπο μου έχουν φορέσει καπέλο τα μικροαστικά εθνοπατριωτικά μου γονίδια.

Κι είναι τόσο αυτονόητος ο χειρισμός. Τόσο lego η κατάσταση. Ξέρεις ότι πρέπει να κάνεις το ένα, μετά το δύο και μετά το τρία, ακριβώς όπως ξέρεις ότι για να περπατήσεις μπροστά αρκεί να φέρεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο. Κι όμως έρχεται κάτι και σου λεει πως αυτή η σχέση (η εκάστοτε) είναι τόσο εύθραυστη και θέλει τόσο λεπτό χειρισμό για να μη σπάσει σα γυαλάκι, κι ας ξέρεις ότι είναι ένα τέρας σαρκοβόρο που όσο πιο κοντά σου το φέρνεις, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να σε κατασπαράξει.

Για ποιο λόγο το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας; (φιλοσοφικό είναι το ερώτημα δεν έχει απάντηση).

Κι επίσης γιατί τον τελευταίο καιρό χρησιμοποιώ το blogging για να εκτίθεμαι τόσο προκλητικά;

Λοιπόν θα κάνω άλλο ένα post που έχω σκεφτεί για τις προβολές των αναγκών μας σε άσχετες οθόνες και μετά θα αρχίσω το vlogging από το youtube και την αναδημοσίευση κινηματογραφικών άρθρων από το sight and sound (μεταφρασμένων κιόλας, για να περνάει κι η ώρα). Έλεος πια...

dedication

[στο ύψος του κόσμου]

thin red line

Υπάρχει μια λεπτή διαχωριστική γραμμή. Ανάμεσα σε κάτι που πάει καλά και σε κάτι που τινάζεται στον αέρα. Αυτή η μικρή γραμμή από μέλι και μπαρούτι για έναν περίεργο λόγο προσελκύει τους πάντες, από τους πιο δειλούς στους πιο ατρόμητους. Το κακό με αυτή τη γραμμή είναι πως πρόκειται για μια τυπική αδιάφορη γραμμή από αυτές που λέμε προστατευτικά όρια, δηλαδή όσο πιο δίπλα της βολτάρεις τόσο πιο ασφαλής νιώθεις. Κι αν την πλησιάζεις ολοένα και περισσότερο είναι αποκλειστικά και μόνο για να χαζέψεις τη θέα του απέναντι στρατοπέδου, δηλώνοντας με καμάρι πόσο ασφαλής είσαι. Και ξαφνικά έρχεται μια ανύποπτη στιγμή που συνειδητοποιείς πως η λεπτή διαχωριστική γραμμή είναι κινούμενη. Κι από εκεί που νόμιζες πως την είχες μαρκάρει αυτή σε έχει προσπεράσει κι έχει βρεθεί μερικά χιλιόμετρα πιο πίσω από εκεί που στέκεσαι. Κι εσύ, ο σίγουρος θαρραλέος δειλός ξαφνικά βρίσκεσαι στην επικράτεια του αντίπαλου δειλού, ο οποίος όσο δειλός κι αν είναι - πως να το κάνουμε παίζει στο γήπεδο του - μια σιγουριά παραπάνω την έχει. Κι εσύ παρόλο που συνειδητοποιείς ότι έχει γίνει μαλακία και το μόνο που θέλεις σα σκυλί είναι να το βάλεις στα πόδια και να τρέξεις να κρυφτείς στην ασφάλεια της γραμμούλας σου, το παίζεις κύριος και σφυρίζεις τα κύματα του Δουνάβεως και λες "έλα μωρέ δεν τρέχει τίποτα...τί εδώ τί εκεί, έτσι που γίναμε τώρα..."
Και μετά κάθεσαι και πίνεις κι ένα ποτάκι γιατί είσαι κι ανώτερος άνθρωπος... Κούραση... τόση κούραση στην αυτοκαταστροφή...

[Ναι γκρίνια πάλι. Θέλω να πιστεύω η εβδομάδα που ξεκινάει σήμερα είναι η τελευταία που της αφιερώνω. Μετά στοχεύω στο ατσάλι...]

zeppelin

ΤΟΞΟΤΗΣ
(22/11 - 21/12)

Πρόβλεψη για το μέλος:Πρόβλεψη για τον επισκέπτη:

Ζώδιο: ΤΟΞΟΤΗΣ

Ωροσκόπος:

Διάβασε τώρα και την πρόβλεψη για τον ωροσκόπο σου

Εάν υπάρχουν θλίψη, προβλήματα, αναποδιές στο σπίτι ψυχραιμία. Όταν Άρης και Ουρανός βρίσκονται στο ναδίρ του ηλιακού σου ωροσκοπίου είσαι επιρρεπής σε αισθήματα που θα έκαναν ακόμα κι ένα χοντρόπετσο μεγαλοκαρχαρία της πιάτσας να αγκομαχάει, όπως και σε αιφνίδια- κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αν είναι θετικά ή δύκολα- γεγονότα που συμβαίνουν σε οικογένεια ή καριέρα. Είτε πάντως είσαι 4 χρονών είτε είσαι 40+ αισθάνεσαι εγκαταλελειμμένος/η όσο κι ένα παιδάκι που έχασε τη μαμά του σε ένα πολυκατάστημα. Εάν είσαι τελείως μπερδεμένος προσπάθησε να απαρνηθείς τα αισθήματά σου. Μερικές φορές πιάνει. Παλιότερα κάθε στιγμή ήταν μια υπέροχη στιγμή για να ερωτευτείς, να ταξιδέψεις, να διασκεδάσεις. Και ήταν μια υπέροχη στιγμή κυρίως αν προερχόσουν γεμάτο στοργή και κατανόηση. Τώρα για να καταφέρεις να ερωτευτείς και να προχωρήσεις, ή για να κάνεις ένα παιδί χρειάζεσαι εντατική ψυχανάλυση και αρκετή τύχη. Αυτό που μετράει δεν είναι το πόσο ώριμος ή ισορροπημένος είσαι, αλλά το πόσο διατεθειμένος είσαι να πληρώσεις το αντίτιμο που απαιτείται από σένα ως εραστή, ή γονιού, ή επαγγελματία. Y.Γ. Και μην ξεχνάς: η ζωή αλλάξει ξαφνικά.

[ο τύπος δεν παίζεται... είναι ο guru μου]

sulla tua bocca

Η Φωνή - Φάντασμα που έχει τραγουδήσει σχεδόν τα πάντα, επιστρέφει για να μαρκάρει ακόμα πιο στενά αυτό το σχεδόν:

Στο νέο της album, sulla tua bocca lo dirò, η τίγρης της Κρεμόνα αναμετριέται με το μελόδραμα φέρνοντας το (ακόμα μια φορά) στα δικά της μέτρα

yester/days

Αυτή τη μέρα που άρχισε στο σκοτάδι και δεν έχω ιδέα πως θα τελειώσει, κάθε λέξη που ακόλουθεί είναι ολόδική σου. Όπως και όλα αυτά τα "χτες", το "σήμερα" και τα "αύριο" που θέλω να σου υποσχεθώ αλλά δεν ξέρω αν θα τα καταδεχτείς τόσο αλλιώτικα:



Κι όμως περισσότερο μαζί δε νομίζω πως θα μπορέσει ποτέ να υπάρξει για 2 ανθρώπους...

Κι αυτό είναι υπόσχεση.

one year from now...

Του χρόνου τέτοια εποχή - αν bloggάρω ακόμα - θα θέλω να θυμάμαι:

-τις τρικλοποδιές που βάζουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας.
-τις πόρτες που αφήνουμε μισάνοιχτες από υπερβολική πίστη στον εαυτό μας.
- τις νεραντζιές.
- τις σταθερές που δεν είναι σταθερές.
- Τα δεδομένα που αλλάζουν με ένα "φου".
- Τις εναλλαγές επιρρημάτων που σημαίνουν κάτι.

Του χρόνου τέτοια εποχή κατά πάσα πιθανότητα θα είμαι τόσο άλλος άνθρωπος που θα διαβάζω τα παραπάνω και θα γελάω (αν θυμάμαι τί σήμαιναν ένα χρόνο πριν)

your rose dear

Καμιά φορά η Άνοιξη μπορεί να είναι και κάπως έτσι:



Πως το λεγε ο ποιητής: Each man kill the thing he loves...? ε αυτό...

titanic

Όταν ξεκινάς ένα ταξίδι με προοπτικές ναυαγίου,
πόσο χειρότερο μπορεί να γίνει;

[για να δούμε... για να δούμε...]

xm?

or



xm?

avec honneur

Ο Christophe Honoré είναι ό τι αγαπώ περισσότερο από τη σύγχρονη γαλλική κινηματογραφική παραγωγή. Είναι - πώς το λένε; ο δικός μου άνθρωπος. Κυρίως γιατί κινηματογραφεί όμορφους θλιμμένους ανθρώπους σε ένα Παρίσι σχεδόν πάντα μελαγχολικό και γκρίζο, φορτωμένο από ανεκπλήρωτες αναπνοές. Οι ταινίες του είναι ένα διαρκές homage στο κίνημα της Nouvelle Vague, όχι με την προσέγγιση ενός διανοούμενου κινηματογραφιστή, αλλά μ' αυτή ενός έφηβου που έχει σκιρτήσει στην ομορφιά και την ελευθερία του Παρισιού όπως το διέσχιζαν η Anna Karina, o Sami Frey κι ο Claude Brasseur στα μέσα του 60. Το βασικότερο χαρακτηριστικό όμως του Honoré, κι αυτό που κερδίζει τη συγκίνησή μου σε μόνιμη βάση, είναι η σχέση των ταινιών του με τη μουσική: σε κάθε του φιλμ με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι ήρωες του ξεσπούν σε τραγούδι με εκείνο τον απροσδόκητο τρόπο που το έκαναν εκείνοι οι πρώτοι όμορφοι θλιμμένοι του αγαπημένου μου Jacques Demy: από το out of the blue ψιθυριστά ερωτικό τηλεφώνημα του Dans Paris [click], μέχρι τα συνεχή μουσικά ιντερμέδια του αριστουργηματικού Chanson D' Amour [click] και το τραγικό φινάλε του La Belle Personne [click], οι Παριζιάνοι του Honoré μέσα από τις μελαγχολικές νότες του μόνιμου συνεργάτη του, Alex Baupain δηλώνουν τον παραλογισμό μιας ύπαρξης που προσδιορίζεται και εξηγείται αποκλειστικά και μόνο από τους άλλους. Το σύμπαν του, παρόλο που κινείται στους ζοφερούς δρόμους της πραγματικότητας με τη μοναξιά, το θάνατο και τη θλίψη να καραδοκούν σε κάθε γωνιά, έρχεται να το φωτίσει κάθε φορά ένας έρωτας, χωρίς όμως να παίρνει διαστάσεις αποκάλυψης, σαν να μην είναι παρά το φυσικό στιγμιαίο επακόλουθο φως μιας διαρκούς μελαγχολίας. Κι όταν έρχεται αυτός ο έρωτας, όλα είναι πιθανά και γι' αυτό και πιο τραγικά...

[Το La Belle Personne, η τελευταία ταινία του Christophe Honoré, βασισμένη στη νουβέλα La Princesse De Clèves της Mme de La Fayette, προβάλλεται απόψε στις 11 στο Αττικόν στα πλαίσια του 10ου φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου]

les plages d' Agnes

Παίζω το ρόλο μιας γριούλας, παχουλής και φλύαρης...

Και να σκεφτείς, έτρεχα στο δρόμο να προλάβω να βρω καμιά θέση... παρακαλώντας από μέσα μου να μην είναι sold out. Κι ήμασταν τελικά καμιά τριανταριά άτομα - στην καλύτερη περίπτωση. Κι είχαμε την τιμή να μας μιλήσει για το σινεμά, τη ζωή της, τον κόσμο και το χρόνο που περνά, η μεγαλύτερη εν ζωή σκηνοθέτις, η γυναίκα από την οποία ξεκίνησε το κίνημα της Nouvelle Vague και που μπορεί να κινηματογραφεί ακόμα και μια... πατάτα (κανονική όχι μεταφορική) και να παράγει ύψιστη Τέχνη. Κι ήταν από τις λίγες φορές χτες το απόγευμα που έπιασα τον εαυτό μου να χαμηλώνει από ντροπή τα μάτια μπροστά στην τόση αλήθεια αυτής της γυναίκας, που στη ζωή της δεν υπήρξε παρά μοιρασμένη ανάμεσα σε 2 έρωτες: το σινεμά και έναν άνδρα.

Είμαι από ξενύχτι και δε μπορώ να τα γράψω όπως θα έπρεπε. Οι καλές μου λέξεις είναι ακόμα σε καταστολή. Δεν ήθελα όμως να το αφήσω κι αυτό να αιωρείται στο χρόνο. Κυρία Varda, ευχαριστώ για την ανοιξιάτικη βόλτα στις παραλίες σας. Από χτες το απόγευμα μπορείτε να προσθέσετε άλλον έναν άγνωστο Οδυσσέα στη συλλογή σας.

[Το ντοκιμαντέρ les plages d' Agnes, προβλήθηκε στα πλαίσια του 10ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου - κι έχετε μια τελευταία ευκαιρία να το παρακολουθήσετε το Σάββατο 11 Απριλίου στις 8.30 στο Γαλλικό Ινστιτούτο].

Vanity on Hitchcock

Ότι το Vanity Fair είναι το απόλυτο περιοδικό της Εικόνας δε νομίζω ότι το αμφισβητεί κανείς. Καθώς επίσης κι ότι σε εποχές πεζές κι ανέμπνευστες, το Hollywood χρωστάει στις illustration σελίδες του, κάτι από τη συντήρηση του μύθου του.

Χωρίς πολλά σχόλια - όχι ότι χρειάζονται κιόλας- 4 φωτογράφοι αναβιώνουν διάσημες σκηνές από ταινίες του Hitchcock με μοντέλα την αφρόκρεμα του Hollywood.

[Νομίζω θέλω να βάλω τα κλάμματα]

Marion Cotillard - Psycho

Seth Rogen - North by Northwest

Renée Zellweger - Vertigo

Jodie Foster - The Birds

Gwyneth Paltrow and Robert Downey Jr. - To Catch a Thief

Emile Hirsch and James McAvoy - Strangers on a Train

Keira Knightley and Jennifer Jason Leigh - Rebecca

Naomi Watts - Marnie

Scarlett Johansson and Javier Bardem - Rear Window

Charlize Theron - Dial M for Murder

Εννοείται κάνεις κλικ και μεγαλώνουν. Κι εννοείται έχεις το desktop των επόμενων ημερών. Ήδη η Marion - Janet Leigh - Cotillard κοσμεί το δικό μου.

Countdown to 9

Rob Marshall on Sophia Loren

2night

Να σου πω για χτές;
Που ήταν μια πρόβα λίγο πιο παραστασένια;

Ή να περιμένω αύριο;

Θα περιμένω αύριο. Μη στο χαλάσω:-)

Νομίζω απλώς ότι η σαντέζα δεν έχει υπάρξει ποτέ πιο λαμπερή και συγκινητική στη σκηνή. Και καταφέρνει να τουμπάρει εμένα, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια που την έχω (ή νομίζω πως την έχω) μάθει απ' έξω...

[Αν είσαι εκεί απόψε, πες γεια]

Live (again)

Το καθιερωμένο ραντεβού μας με την Άνοιξη μετράει μέρες.
Φέτος με άγριες διαθέσεις...

[Σας περιμένουμε!]

Martha (ναι, πάλι)

Ναι, ξέρω. Επαναλαμβάνομαι. Το ίδιο όμως κι η κάθε μέρα. Κι οι καταστάσεις. Κι οι μαλακίες. Και τα λάθη. Κι οι καταθλίψεις. Και το κοριτσάκι μου είναι πάντα εδώ, να βγάζει μπροστά σε ένα μικρόφωνο τις πιο βαθιές κραυγές της, χτυπώντας με λύσσα την κιθάρα της, καθώς εύχεται να ήταν δυνατή σαν τα αγόρια με τις κιθάρες που συναντάει στα μπαρ και να μην κάθεται να περιμένει βουβά τηλέφωνα να χτυπήσουν. Και να μην προσποιείται ότι είναι καλά για κανέναν. Ούτε να χαμογελάει ψέυτικά. επειδή το μόνο που ήθελε ήταν να είναι καλή. Και πάντα - Πάντα όμως- με γυρίζει σε ένα απόγευμα στην Πανεπιστημίου που είπα "Χριστέ μου, δε γίνεται να μπορεί να σε τραγουδήσει κάτι τόσο απόλυτα", θρηνώντας απλά και μόνο για αυτά τα αδέσποτα σκυλιά που γαβγίζουν και γαβγίζουν και γαβγίζουν... (και μόλις πρόσφατα έμαθα από αξιόπιστη πηγή ότι κουβαλάνε στα αφτιά τους χαμένα τραγούδια...)

Θέε της μουσικής, ευχαριστώ για τις εμμονές μου... τα αμέτρητα αδέσποτα κουτάβια που έχεις σκορπίζει στη ζωή μου.

Πάμε άλλη μια:
I will not pretend, I will not put on a smile, I will not say I'm allright for you when all I wanted was to be...

picfare

Μου ζήτησες (τρις) να σου πω κάτι αληθινό.
Απέφυγα με γενικολογίες.
Κι όμως αν συμφωνούσες στον ένα γύρο ακόμα
θα σου έλεγα πως
δεν έχω τίποτα αληθινό.
Κι έχω προσπαθήσει πολύ
να μην έχω τίποτα αληθινό για να λέω.
Και τί σημασία έχει στο κάτω - κάτω;
Αφού δεν είμαστε όλοι για τα αληθινά.

Και κοίτα να δεις:
Από απόψε έχω κι ένα αφρικάνικο τετράδιο
να γράφω την τιμωρία μου:
δεν έχω αληθινά
δεν έχω αληθινά
δεν έχω
αληθινά

ΥΓ. Πάντως χάρηκα
που απόψε σε γνώρισα
λίγο παραπάνω

ΥΓ. Και τα άλλα που σε αγχώνουν
καλά θα πάνε
Όλα

Cheerz!

Maybe not....

:-(

dreamsconnect

Αν υπάρχει έστω κι η παραμικρή πιθανότητα τα όνειρα να προβλέπουν το μέλλον, τότε σήμερα δεν έχω κανέναν λόγο να βγω απ' το σπίτι. Ούτε αύριο. Ούτε μεθαύριο. Τώρα που το σκέφτομαι μετά από το αποψινό cocktail ονείρων, χάρηκα που γνώρισα όσους γνώρισα, κρίμα για τους υπόλοιπους, μαζεύω τα πραγματάκια μου και πήγαίνω προς Άρη μεριά...

Άρρωστα παιχνίδια παίζει το υποσυνείδητο. Μεγάλο κάθαρμα...

wada

Η φετινή Άνοιξη κυλάει στις φλέβες μου κάπως -εντελώς- έτσι:



[Γιατρέ, βοήθεια!]

κάτι για τη θλίψη

pperStar

Έχω την τύχη να έχω στη ζωή μου μια γυναίκα πολύ-πολύ αγαπημένη. Αγαπημένη γιατί δεν είναι του κόσμου αυτού. Από κάθε άποψη. Περνάει ανάμεσα μας λες κι έχει έρθει να τσεκάρει κάτι. Λες και κάνει την επαλήθευση ενός πειράματος που έχει η ίδια ξεκινήσει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Η γυναίκα αυτή ξέρει να μιλάει μια γλώσσα από αυτές που σε καρφώνουν στη θέση σου ώρες και ευγνωμονείς τη μοίρα σου για την ευκαιρία. Εξίσου συγκλονιστικές όμως είναι κι οι σιωπές της. Η πιο απλή της ερώτηση συνοδεύεται από εκείνη τα μαγικά αποσιωπητικά που εκτοξεύουν και την πιο απλοική σου απάντηση στις σφαίρες της πιο ειλικρινούς ομολογίας, και νιώθεις πως το "'ντάξει μωρέ", στην ερώτηση "πως πάει" παίρνει κατανυκτικές διαστάσεις. Η γυναίκα αυτή έχει γνωρίσει τον πόνο και τη θλίψη αλλά και τα δύο την έχουν κάνει να λάμπει. Έχουν αφήσει σημάδια πάνω της, αλλά αυτά είναι που την κάνουν απόκοσμα όμορφη, σαν πρωθιέρεια ενός άβατου ναού. Η φίλη μου αυτή είναι ίσως ο άνθρωπος που μου βγάζει τα πιο βαθιά αισθήματα γι' αυτό και είμαι παντελώς ανάπηρος στο να της τα εκφράσω. Μου φαίνεται γελοίο και ανούσιο να μιλάω τυπικά μαζί της. Γι' αυτό δεν της τηλεφωνώ συχνά, ούτε επιδιώκω να τη φθείρω σε καθημερινές συναντήσεις. Και για τη γυναίκα αυτή έχω υιοθετήσει τη διάλλεκτο των σιωπηλών σφιχτών αγκαλιών. Εγώ. Ο πιο επιφυλακτικός σωματικά άνθρωπος της υφηλίου. Αυτό και μόνο θα μπορούσε να είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης μου.

Αν έχω μια πηγή έμπνευσης στη ζωή κι ένα μεγάλο ευχαριστώ είναι για αυτό το μικρό μου αστέρι από εφημεριδόχαρτο...

Κι αν διαβάσει αυτό το κείμενο, έχω να της πω πως δεν είναι παρά μια απλή αποκωδικοποίηση μιας χτεσινής αγκαλιάς κι ενός βλέμματος σε μια ανύποπτη στιγμή που είχε χαθεί μέσα της, τακτοποιώντας την ακαταστασία αυτού του κόσμου.

[Με διαλύει που στις μεγαλύτερες αλήθειες είμαι λεκτικά ανάπηρος. Είναι μάλλον που δεν έχω εξασκηθεί στα "ευχαριστώ" μου προς αυτές].

Closed Zone

Ένα απλό, εύστοχο, μικρής διάρκειας φιλμ που καυτηριάζει την κατάσταση που επικρατεί στη Λωρίδα της Γάζας ήταν ικανό για να προκαλέσει αντιδράσεις στο Ισραήλ. Αναφερόμαστε στην ''Κλειστή Ζώνη'' ένα φιλμ κινουμένων σχεδίων, που δημοσιεύτηκε μέσω internet από τον Εβραίο σκηνοθέτη-animator Yoni Godman (''Βαλς με τον Μπασίρ'') για τους σκοπούς της ισραηλινής μη κερδοσκοποικής οργάνωσης Gisha (Πρόσβαση).

Μέσα στα 90 δευτερόλεπτα της διάρκειάς του, βλέπουμε τη μάταιη προσπάθεια ενός παιδιού να ακολουθήσει ένα πουλί έξω από τα στενά όρια της Γάζας, καθώς ένα χέρι με ηγετικό τρόπο υψώνεται κάθε φορά μπροστά του και του κλείνει το δρόμο.

Ο Godman ξεκίνησε τη δημιουργία του φιλμ πριν την τελευταία ισραηλινή επέμβαση στη Λωρίδα της Γάζας που άφησε πίσω της χιλιάδες νεκρούς Παλαιστίνιους. Τα θλιβερά γεγονότα όμως, επιτάχυναν τις διαδικασίες και η ανάγκη ολοκλήρωσής του, κατέστη επιτακτική.

Η παραβίαση του δικαιώματος της ελεύθερης μετακίνησης και κατ'επέκταση η στέρηση μιας σειράς βασικών δικαιωμάτων (παιδεία, τροφή, ιατρική περίθαλψη, ελευθερία της έκφρασης κ.α.) αποτελεί για τους Ισραηλινούς τη ιδανική μορφή μεταχείρισης αυτών των ανθρώπων, που θεωρούνται στο σύνολό τους μέλη της Χαμάς.

''Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούν ότι οι Παλαιστίνιοι είναι πραγματικοί άνθρωποι. Προτιμούν να τους θεωρούν κάτι κακό. Ότι όλοι είναι όπως τα μέλη της Χαμάς. Είναι εύκολο να λες "ας τους τιμωρήσουμε, ας τους σκοτώσουμε όλους" και πιο δύσκολο να τους αντιμετωπίσεις σαν καθημερινούς ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν ειρηνικά'', δηλώνει χαρακτηριστικά ο Godman στην Jerusalem Post, θέτοντας το ζήτημα στη σωστή του διάσταση.

Στον αντίποδα, ο ισραηλινός καθηγητής Επικοινωνίας και ΜΜΕ Ben-Eliezer, δήλωσε: ''Πρόκειται για ένα άσχημο, αηδιαστικό έργο... Σίγουρα θα χρησιμοποιηθεί σαν όπλο κατά του Ισραήλ. Πρέπει να δείχνουμε ανάλογη ευαισθησία και για τα παιδιά που ζουν στο νότιο Ισραήλ και τα οποία βομβαρδίζονται από τη Χαμάς κάθε μέρα.''

Κατά την ταπεινή μας άποψη πάντως, παρά τις όποιες αδικαιολόγητες αντιδράσεις, η ελπίδα ευαισθητοποίησης των Ισραηλινών και αλλαγής των παγιωμένων αντιλήψεων περί εχθρού, θα πεθάνει τελευταία, στο μυαλό κάθε νοήμονα ανθρώπου.

[από τη Ζωή Κοροβέση στο www.mixtape.gr]

Evil

14 Μαίου 2009 οι Ladytron live sto Fuzz
Καλύτερο timing δεν έχει...

[δοκιμασμένο]

Glee!

From Ryan Murphy, the creator of "Nip/Tuck" and "Popular," comes GLEE, a one-hour musical comedy that follows an optimistic high school teacher as he tries to transform the Glee Club and inspire a group of ragtag performers to make it to the biggest competition of all: Nationals.

[Αυτό μάλλον θα είναι το νέο κόλλημα... από 19 Μαίου]

red light

Έχουμε μια εποχή, μια μέρα, ένα απόγευμα, ένα βράδυ σερί και δέκα λεπτά. Πως τα συνδυάζεις να πεις κάτι; Γίνεται;

Μπα...
Παραγίνανε βιτρίνες τα σανατόρια. Σαν εκείνα τα καταχρηστικά "club" των red lighr district του κόσμου, που με είχαν σοκάρει στα 17. Και που βγάζανε στη φόρα το πιο κρυφό, χωρίς καν να μπουν στον κόπο να το ρετουσάρουν. Κι έμοιαζε σακατεμένο αντί για θελκτικό. Εκτεθειμένο αντί για ισχυρό. Σαν εγώ δηλαδή. Τώρα.

Ξεφεύγω μάλλον. Όχι με τον καλό τρόπο του ξεφεύγω. Αυτό με τις Ύδρες και τα Παρίσια. Με τον άλλο, τον ανεξέλεγκτο. Είμαι στη μέση και γύρω - γύρω ζουζουνίζουν μέλισσες. Καλές και κακές. Φονικές και μελένιες. Και δε μπορώ να στα πω ανοιχτά, γιατί παραγίνανε βιτρίνες τα σανατόρια, αλλά - εντάξει - πάνω - κάτω με πιάνεις. Κοντά τρία χρόνια τώρα κάνουμε παρέα.

Και χτες που είχα αυτή την κουβέντα για τη διανοητικότητα των τριγώνων και το συναισθηματισμό των κύκλων κατάλαβα ότι γι' αυτό η ζωή μου αρνείται πεισματικά να εγκαταλείψει την ψυχεδέλεια των απανωτών της κύκλων. Γιατί είναι αθεράπευτα συναισθηματική η φύση του κατόχου. Και μου έρχεται κάθε τρεις και λίγο μια ταύτιση με παλιά και μου τα κάνει μαντάρα. Γιατί κάθε γαμημένος δρόμος αυτής της πόλης έχει καταπιεί κι ένα κομμάτι μου που δεν το είχα αποχωριστεί σωστά... κι έρχεται από το πουθενά και μου ζητάει δικαιώματα.

Time's up. Τα δέκα λεπτά πέρασαν. Πρέπει να την κάνω. Ημιτελές. Μια χαρά δηλαδή... Ημιτελές κι ανάπηρο στη βιτρίνα. Όπως πάντα. Απ' την παραγωγή στην κατανάλωση. Απ' το σφαγείο στο τσιγκέλι...

[Ο επόμενος...]

νταρκ

Tα covers της Cat Power τα ξέρεις. Αν είσαι κακός χαμογελάς διαβολικά - επειδή έχει στηρίξει εκεί ένα μεγάλο μέρος του ποια είναι. Αν είσαι σαν τον jirashimosu (ένας άγγελος δηλαδή) χαμογελάς με ευγνωμοσύνη γιατί μερικές από τις διασκευές της σε έχουν σώσει σε στιγμές δύσκολες.

Όταν λοιπόν η Cat Power αποφασίζει ακόμα μια φορά να παίξει μπάλα με διασκευές στο γήπεδο της soul, απλά ακολουθείς.

Ας είναι και στη "σκοτεινή μεριά του δρόμου"...
[άλλο που δε θες]

Anna

Κι είσαι λέει στο μετρό...
Κι είσαι ο Jean Claude Brialy.
και δίπλα σου περνάει η Anna Karina. Έτσι ακριβώς.
Αυτή η στιγμή δε θα αρκούσε να εξηγήσει τα πάντα;

[Ναι - την αγαπώ. Κι είναι οριστικό κι αμετάκλητο]

The International

[Η επόμενη ταινία που ανυπομονεί να δει ο Jirashimosu στους σινεμάδες]
(because everyone is involved)

as if...

"κι όμως αύριο το πρωί, θα με πάρεις τηλέφωνο ξανά...

Who killed Teddy-Bear?

Kύκλοφόρησε μόλις. Παραγνωρισμένο cult αριστούργημα του Joseph Cates, κυριολεκτικά θαμένο από τη λογοκρισία λόγω "ανηθικότητας" δεν πήρε ποτέ επίσημη διανομή στην Αγγλία, κι ας είχε super cast με την αφρόκρεμα του Broadway των 60s (Sal Mineo, Juliet Prowse και camp Elaine Stritch σε ρόλο σκοτεινής femme fatale λεσβίας).

Από τότε τα ίχνη του χάνονται... Μέχρι σήμερα που τα στούντιο της Network αποφάσισαν να το ανασύρουν από τα Υπόγεια που το είχαν καταχωνιασμένο, να το ρετουσάρουν και να μας το κάνουν δώρο σε μια λαχταριστή έκδοση με extra το μικρού μήκους film LSD κι ένα συλλεκτικό επεισόδιο του Court Martial με τον Mineo.

Ενώ η Αμερική φοράει τα καλά της, με τη Doris Day να κρυώνει ακόμα μηλόπιτες στα περβάζια, ο Cates βυθίζει τη Νέα Υόρκη στο σκοτάδι του Antonioni και του Preminger, αναδεικνύοντας όλα όσα κάνουν αυτή την πόλη το αμαρτωλό κέντρο του κόσμου.

Βιασμοί, διαστροφές, φετιχισμός, πορνοφιλία, κι όλα τα ταμπού, που το Hollywood δε θα συγχωρούσε ποτέ σε μια κάμερα των 60ς (κι ας έχουν αρχίσει ήδη να εξαπλώνονται από άκρη σε άκρη της Αμερικής) σε έναν έξοχο συνδυασμό film noir, B-movie και ψυχολογικού θρίλερ, με ιδιωτικούς αστυνομικούς, sexy hostesses night club, ηδονοβλεψίες μάρτυρες, ψυχικά διαταραγμένους εγκληματίες, κι ένα φινάλε που δίνει νέο νόημα στον όρο cult...

Αν σου έκαναν κάτι τα παραπάνω, click εδώ,

Αν όχι για πάτα play παρακάτω:

Της Κυριακής

Κοίτα... είπα δε θα το κάνω θέμα, αλλά καθώς πήγαινα προς το στούντιο σήμερα με έπιασε μια κρίση πανικού. Σα να ράγισε η ατμόσφαιρα και ξαφνικά να έμπασε νερά από άλλες εποχές, συντελεσμένες και βιωμένες από κάποιο κομμάτι του εαυτού μου ανοίκειο. Κι όσο ανέβαινα την ανηφόρα τόσο πιο άνοιξη γινόταν. Και τόσο οι ορμόνες μου χόρευαν πόλκα με τις νεραντζιές και το αναποφάσιστο σούρουπο. Και ξαφνικά στα απόκρημνα μπαλκόνια της Κυψέλης, πρόβαλαν 35αρες αυγουστιάτικες γυναίκες με ρόμπες και νυχτικιές που δεν είχαν αγαπηθεί όσο θα 'πρεπε στη ζωή τους. Και άναψαν απειλητικά τσιγάρο εξαπολύοντας φονικούς αναστεναγμούς. Και το ραδιόφωνο τους έπαιζε γνωστά ανώδυνα τραγούδια, που έβαφαν σέπια τους τοίχους. Και τα μικρομάγαζα της γειτονιάς ξαφνικά υποφωτίστηκαν από λάμπες φθορίου και μικρές τηλεοράσεις που έπαιζαν ελληνικές ταινίες πάνω στα ψυγεία των παγωτών. Κι έλεγα "εδώ θα πάρω σπίτι", γιατί εδώ εγώ έχω ξαναζήσει, μα δε θυμάμαι πως έφυγα και πως τράβηξα στη μνήμη μου εκείνη τη γραμμή.

Τέσπα, δεν ξέρω τί στα γράφω αυτά, αφού είπα ότι δε θα το κάνω θέμα. Απλά κάπου έπρεπε να τα πω πριν τον ύπνο. Για να μην τα σέρνω μαζί εκεί που πάω...

e9x0

Οι παλιοί μου συμμαθητές παντρεύονται. Πολλοί έχουν ήδη παιδιά. Των περισσοτέρων μιλάνε κιόλας. Σχεδιάζουν οικογενειακές διακοπές και για να βγούνε το βράδυ πρέπει να κάνουν διακανονισμούς με γονείς και πεθερικά.

Και μένω εγώ να αναρωτιέμαι ανάμεσα στα hangover:

Ποιος θα κληρονομήσει τόσα βιβλία και cd που έχω μαζέψει;;;;

naranja

[Ο πόλεμος κηρύχθηκε επίσημα]

Houston, we have a problem...

Όλα μπερδεμένα. Όλα παγωμένα. Όλα σταματημένα.
Πουθενά σημασία. Κανένα όνομα. Κανένα ενδιαφέρον.
Μηχανικές κινήσεις. Κυκλοθυμία. Συνεχής καταστολή.
Και μια πρόωρη άνοιξη να έχει τρυπώσει μέσα μου
και ν' αποψύχεται σιγά-σιγά και βασανιστικά.

Και δε θυμάμαι την τελευταία φορά
που βρέθηκα τόσο κοντά στο μπαμ.
Είναι θέμα χρόνου.

[Και θα έχουμε δράματα]

is this thing on...?

I have a statement to make:

[Καλά κρασιά είπαμε είναι η ευχή για σήμερα;]

a la gare

Γι' αυτή τη γαλάζια γραμμή που διαπέρασε δυο θώρακες χτες το απόγευμα στο σταθμό ενός τρένου (ή λεωφορείου;) η μέρα καταγράφεται στις ιερές. Κι ας είχε θλίψη. Και αμηχανία. Και κούραση...

Κι ας μην ήταν ο δρόμος κυλιόμενη ράμπα χτες. Ούτε οι τοίχοι της πόλης καραμελένιοι. Κι ας μην είχε βιολιά στην καληνύχτα και ανοιχτό πλάνο στο "fin"...

'Night Dearie...

How Do You Say Auf Wiedersehn?

[Blossom Dearie - 1926 - 2009]

Coming soon

Live!

Στο γράφω νωρίς για να μην έχεις δικαιολογία. Παρασκευή δεν κανονίζουμε τίποτα και πάμε να δούμε Απόστολο Ρίζο στον Πυρήνα (Δραγούμη και Διοχάρους 11 - Πίσω απ' το Hilton). Και είμαι σίγουρος πως θα με ευγνωμονείς για καιρό, μιας και φωνές δώρα σαν του Αποστόλη δε σου χαρίζονται κάθε μέρα.

Και δε χρειάζεται να ψάχνουμε συνεχώς έξω για τους καλλιτέχνες που στάζουν συγκίνηση. Καμιά φορά τους έχουμε κάτω απ' τη μύτη μας. Ακόμα κι αν δεν μας κάνουν την τιμή συχνά. Ίσως γι' αυτό κι αξίζουν περισσότερο...

Τα λέμε εκεί (κι αν δεν προλάβεις μεθαύριο - έχεις ακόμα 3 Παρασκευές - μετά ποινολόγιο)

One day I'll rise NYC

Είναι επίσημο κόλλημα. Είναι από αυτά τα ξαφνικά που σκάνε απ' το πουθενά και κάνουν κατάληψη στον Hamlet (ο οποίος τον τελευταίο καιρό είχε βαρεθεί τους πάντες και τα πάντα και το χε ρίξει στα audio books).

Ολόκληρο το album One day you'll dance for me New York City, είναι από τα ομορφότερα ολοκληρωμένα album που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου. Κι ο Νορβηγός Thomas Dybdahl έχει αυτό τον τρόπο να χειρίζεται τη φωνή και τις ερμηνείες του που εμένα τουλάχιστον με πετάει στα πατώματα. Μόνο ο συγχωρεμένος ο Jeff Buckley το είχε καταφέρει με τον τρόπο του κυρίου Dybdahl.

Και εντάξει, άστα όλα τα υπόλοιπα. Ξέρεις ότι εγώ όταν κολλήσω με κάτι ενθουσιάζομαι και αρχίζω τις υπερβολές. Πες κιόλας ότι είμαι σε φάση επιρρέπειας. Το βασικό είναι άλλο. Μιλάμε για ένα δίσκο - μελαγχολικό tribute στη Νέα Υόρκη. Τι άλλο θές δηλαδή;

Πρόσθεσε σ' αυτο μια βαθιά μπλε βάση πιάνου, νωχελικά τύμπανα, υγρά έγχορδα, βρώμικα πνευστά κι εμένα που έχω ανάγκη να φύγω ένα ταξίδι περισσότερο από ποτέ.

Τί σου λεγα; κόλλημα; Κάντο έρωτα καλύτερα...

it's always...

Να σου πω κάτι:
Ψάξ' τον

Jai Ho

Πάει πολύ πιο πέρα από την έκπληξη της χρονιάς.
Απόλυτη κινηματογραφική εμπειρία που δικαίως θα σαρώσει.

Danny Boyle - respect
και A.R. Rahman το όσκαρ στο τσεπάκι του