2 καθέτως

Λίγες ώρες μετά τα διαμαντικά και τους ταφτάδες της λαμπερής Madame de…

κι ύστερα από μια υπαίθρια corona - αποχαιρετισμό στα τελευταία τραπεζάκια έξω,

περιμένοντας στη στάση το τελευταίο τρόλεϊ…

…σήκωσα (πρώτη φορά στα τόσα χρόνια που περιμένω) το βλέμμα πιο ψηλά απ’ την είσοδο του παρακμιακού ξενοδοχείου. Και παρά την ψύχρα, δυο μπαλκόνια το ένα πάνω στο άλλο φιλοξενούσαν το τελευταίο (;) βραδινό τσιγάρο των ενοίκων τους. Κάτω εκείνος, πάνω εκείνη, με έναν νοητό άξονα να τους τέμνει σαν κάθετη συνάντηση (το είδος το μεταφυσικό, που παραβλέπουν οι πολλοί). Και οι δύο, αγνοώντας ο ένας την ύπαρξη του άλλου, χάζευαν μυστηριωδώς προς την ίδια κατεύθυνση.

Εκείνος τέλειωσε πρώτος το κάπνισμα, μπήκε μέσα κλείνοντας το παράθυρο και τράβηξε άτσαλα την κουρτίνα. Δυο λεπτά αργότερα έσβησε το φως…

Εκείνη έμεινε ακριβώς στην ίδια θέση, κλείνοντας ερμητικά τη μισάνοιχτη φλοράλ ρόμπα της και συνέχισε να καπνίζει με το βλέμμα καρφωμένο στο ίδιο ακριβώς σημείο…

Κανονικά θα έπρεπε να κάνω επίλογο, το αφήνω όμως ανοιχτό σαν ενδεχόμενο στη φθορά του χρόνου.

(Κατά πάσα πιθανότητα συνέπεσαν το πρωί στη ρεσεψιόν και δεν αντάλλαξαν ούτε ματιά)

Hamlet says: Nina Simone - Don't Explain

Fall Crisis

Πήγα στo Destroy Athens και πολύ το χάρηκα. Γυρνούσα σαν μικρό παιδί στα διάφορα installations και το καταδιασκέδασα. Είχα βέβαια και κατάλληλη παρέα. Θυμήθηκα πως είναι να παίζεις με τις εμπειρίες σου, αυτό που χρόνια διαδήλωνα ως την ουσία της Τέχνης και το 'χα ξεχάσει μέσα στο μονοπώλιο της γνώσης.

Έβγαλα (με λίγη υπερβολή ομολογουμένως) και τα εισιτήρια μου για τις Νύχτες Πρεμιέρας, μπροστά, μπροστά να είμαι απ' τους πρώτους που θα κοινωνούν τις εικόνες. Και θα δω επιτέλους τη Madame de... σε μεγάλη οθόνη! Πολύ το χαίρομαι κι ας ξετίναξα το badget μου. Έχει κάτι γιορτινό όλο αυτό, σα Χριστούγεννα μέσα στο φθινόπωρο.

Χτες πήγα και στο πρώτο θεατράκι του χειμώνα (και μου έστειλε ο ουρανός και μια ψιχάλα για να το γιορτάσουμε) και άσχετα με την παράσταση θυμήθηκα πόσο αγαπώ τους ζωντανούς ανθρώπους που παίζουν τα ψέματα σαν να είναι αλήθεια και που αν τους υποδείξεις την πραγματικότητα θα τους πληγώσεις θανάσιμα.

Για να μην τα πολυλογώ, είμαι αποφασισμένος τη ζωή αυτής της πόλης να τη ρουφήξω όσο μπορώ κι αντέχω. Γιατί όσο και να μην έχει παρακάτω, μέσα στο σπίτι καμία μάχη δεν κερδίζεται (ούτε καν δίνεται), και σκέφτομαι αν είναι να το χάσω το παιχνιδάκι ας είναι βλέποντας, ακούγοντας, χαζεύοντας, νιώθοντας, ψάχνοντας το ένα, κανένα κι εκατό χιλιάδες που θα με συγκλονίσει... Όχι δεν περνάω κρίση αισιοδοξίας (ομοιοπαθητική είπαμε, όχι θαύμα), τις μελαγχολίες μου θα περιφέρω, αλλά τουλάχιστον στον καθαρό αέρα...

Χωρίς πολλά λόγια, ραντεβού στους δρόμους της πόλης.

Επειδή θα έχω τον Hamlet στ' αφτιά, σκουντήξτε με...

Hamlet says: The Smiths - There's a Light that Never Goes Out

Έχω ένα θεματάκι...

Είχα πει ότι δε θα ασχοληθώ με τις εκλογές και το γελοίο πανηγύρι αλλά έχω εκνευριστεί πραγματικά. Σύμφωνα με μια έρευνα που έκανα έφτασα στα εξής:

• Αν ψηφίσω λευκό πάει στους γελοίους
• Αν ψηφίσω άκυρο πάει στους γελοίους
• Αν ψηφίσω αποχή πάει στους γελοίους
  
• Αν ψηφίσω μικρό κόμμα πάει στους γελοίους

Έρχομαι και ρωτάω λοιπόν; Τους γελοίους πως τους αποφεύγω;
Μόνο αν ιδρύσω δικό μου κόμμα;

Και μη μου απαντήσει κανείς τη βλακεία να προτιμήσω το λιγότερο γελοίο, γιατί όσο έχει γελοίους δεν έχει παρακάτω!

ΤΕΛΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ!

Wi.Ld.Wi.Nd.

Αν χαίρομαι για κάτι είναι γιατί αν κάποτε φύγω απ’ τις ζωές των ανθρώπων που με έχουν αγαπήσει θα έχω αφήσει για να γεμίσουν το κενό, αυτό:

Είμαι σίγουρος πως για όσους με γνώρισαν καλά δε θα υφίσταται καμία απουσία.

Blue

Να 'μαστε πάλι εδώ...

Hamlet says: Nina Simone - Blue Prelude

Σκέψεις Σαββάτου

Αυτά τα λουλουδοχάπια προς το παρόν δεν έχουν καταφέρει τίποτα. Πέρα από το να ξυπνάω το πρωί και να θέλω να πεθάνω χωρίς τον καφέ μου. Α και μια κρίση πανικού χτες το απόγευμα νωρίς. Σ’ αυτό όμως μπορεί να φταίει και η ξαφνική ψύχρα που έχει πιάσει, λες και δεν έφτανε ο Σεπτέμβρης από μόνος του για να νιώσουμε το Φθινόπωρο, χρειαζόταν κι επιχειρήματα. Και σα βλάκας χτες μου τη βίδωσε να πάω φθινοπωριάτικα σε θερινό να δω το χριστουγεννιάτικο Παρίσι. Για τέτοια διαστροφή μιλάμε. Και η ταινία είχε Παρίσι και θλίψη και ραγισμένες καρδιές και καταναγκαστικές γιορτές και οικογενειακές αμηχανίες και συγκλονιστική jazz επένδυση. Είχε όμως κι αυτή τη σκηνούλα που εμένα με έκανε χώμα κι είναι ο μόνος λόγος που διακόπτω τη ροή αυτού του συνεχόμενου κειμένου, παρόλο που έχω αποφασίσει να το πάω σερί-κι αν δεν υπήρχε στο youtube θα ξαναπήγαινα και με βροχή ακόμα να δω την ταινία:

Και μετά γυρίζοντας στο σπίτι, ακούγοντας στον Hamlet, Morrissey (αυτό δεν είναι καλό – είναι ένα βήμα πριν τη Nina Simone που σημαίνει κατάσταση έκτακτης ανάγκης) σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να είναι όμορφο αυτό το Φθινόπωρο αν δεν είχα τόσα πράγματα να κάνω (που υπό άλλες συνθήκες θα χαιρόμουν) κι άλλα τόσα (που υπό άλλες συνθήκες θα ανέβαλα), αν μπορούσα να κάνω επιτέλους ένα ταξίδι κι αν τέλος πάντων οι ζωές μας δεν ήταν εξαρτημένες τόσο πολύ από τις συνθήκες, τις συμπτώσεις, τις διαθέσεις. Κι είναι αστείο γιατί μικρότερος έλεγα ότι όταν θα μεγαλώσω το Φθινόπωρο θα ήταν πραγματικά ευτυχισμένο γιατί θα ήμουν ελεύθερος απ’ όλα να περιφέρομαι στους δρόμους και να χαζεύω τον κόσμο χωρίς να πρέπει να λογοδοτώ σε κανέναν…Και πραγματικά μπορώ και να περιφέρομαι και να χαζεύω και κανείς να μη ρωτάει που ήμουν και τι κάνω. Όμως πάλι κάτι δεν είναι σωστό και όπως τότε έτσι και τώρα δε μπορώ να το εντοπίσω. Καταφέρνουμε ποτέ να βρούμε τις εποχές μας η τρέχουμε συνεχώς από πίσω τους; Κι αν τρέχουμε από πίσω τους φτάνουμε πουθενά; Πόσο χαίρομαι που αυτό το κείμενο δεν είναι γραμμένο Δευτέρα. Θα ήταν σκούρα τα πράγματα.

Θέλω καφεεεεεεεεεεεεε!

Κι η Κυριακή να τελειώσει εδώ.

No more

Γιατρέ, αρχίζω ομοιοπαθητική!

που θα πει:

Τέρμα ο καφές (θα γελάσει ο κάθε πικραμένος)

Τέρμα η κόκα (η κόλα, η άλλη οκ)

Τέρμα η μέντα (χειμώνιασε, επιστρέφουμε στο Black Russian)


Ποιον κοροιδεύω; Ούτε μέρα δε θα κρατήσει

Εκτός κι αν...

...

...

Μπααα... ούτε μέρα δε θα κρατήσει.

the next time

Το Summer Holiday παραδόξως δεν το έμαθα από την (έτσι κι αλλιώς ασήμαντη) ταινία του 1963 με τον Cliff Richard, αλλά από μια ακόμα πιο ασήμαντη θεατρική διασκευή του 1996 με τον Darren Day και την Clare Buckfield, και με το κακό συνήθειο που έχω να δένομαι με τα πιο άκυρα και αδιάφορα μικροσκοπικά πραγματάκια το έκανα εντελώς δικό μου και το αγάπησα πολύ. Άνευ ιδιαίτερου λόγου... Ε καλά ότι ένα μέρος του εαυτού μου το τραβάει ό τι χαζό πολύχρωμο υπάρχει είναι γεγονός

Το Summer Holiday δεν είναι παρά το cheesy ταξίδι μιας παρέας οκτώ αγοριών και κοριτσιών από το βροχερό Λονδίνο στην ηλιόλουστη Αθήνα με ένα κόκκινο double decker και όλα τα παρελκόμενα. Έρωτες, παρεξηγήσεις, ξεγνοιασιά, χορός και τραγούδι... Αναγουλιάσατε ε; Όχι ότι σας αδικώ... Το μόνο που κατάφερε αυτό το ασήμαντο μιουζικαλάκι είναι δώσει στον (ήδη big star στα βρετανικά chart των 60s) Cliff δυο- τρία δυνατά hit ακόμα καθώς και σε όποιον το πετύχει (που ποιος σκοτίστηκε...) ένα πολύχρωμο συνδυασμό του swinging London και του Greek Syrtaki που ήταν της μοδός τότε...

Σήμερα που είμαι σ' αυτή τη μεταβατική φθινοπωρινή μου διάθεση σας παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα-αποχαιρετισμό στο καλοκαιράκι μου. Δυστυχώς από την ταινία κι όχι από τη stage version που αγαπώ,μιας και το youtube ακόμα δείχνει να την αγνοεί επιδεικτικά. Όποιος ενδιαφέρεται πάντως του δανείζω το video...

Ψιτ, καλοκαιράκι τσάκω το,

the next time...

Autumn Shade

Τα μαζεύει και φεύγει αυτό το καλοκαίρι με μια αμηχανία ανείπωτη…Ούτε που ξέρει το καημένο τι να μαζέψει απ’ το σπιτάκι μου. Χωρίς αποσκευές ήρθε, χωρίς αποσκευές φεύγει. Ούτε δώρα δεν έχει να επιστρέψει. Ούτε μια αναμνηστική φωτογραφία να καταχωνιάσει κάπου για ενδεχόμενες αναδρομές.

Παρόλα αυτά (ή μήπως για όλα αυτά;) με μελαγχολεί ο Σεπτέμβριος που χτυπά την πόρτα. Κυρίως για το ανολοκλήρωτο μιας σχέσης που θα μπορούσε να είχε πετύχει. Και για την αβέβαιη (και γι’ αυτό τρομακτική) προοπτική που φέρνει έτσι κι αλλιώς μια νέα εποχή (ακόμα κι αν ουσιαστικά δεν υπήρξε η παλιά).

Δεν ξέρω τι αίσθημα πρέπει να γεννά η αντικατάσταση μιας διακριτικής προκατοχής, πέρα από τη ματαιότητα του γεγονότος. Ο χρόνος όμως είναι αμείλικτος, λες κι αν σταματούσε λίγο το τρέξιμο θα συνειδητοποιούσαμε περισσότερα απ’ όσα πρέπει για μας. Ίσως αν οι εποχές ημερολογιακά ήταν πάνω από τρεις μήνες, οι μήνες πάνω από 30 μέρες, οι μέρες πάνω από 24 ώρες, οι ώρες πάνω από 60 λεπτά κ.ο.κ. ερχόμασταν πιο κοντά στη λύση του υπαρξιακού μας μυστηρίου…

Σήμερα το βράδυ (μάλλον το πρωί γιατί έχω παρατηρήσει ότι τότε τα όνειρα μου είναι πιο επικοινωνιακά) ονειρεύτηκα πως ήμουν στην αγαπημένη μου Ύδρα. Δεν ξέρω πως πέρασα γιατί όλο το ταξίδι βούτηξε με το που ξύπνησα στο φειδωλό μου ασυνείδητο. Το μόνο που κράτησα σαν καθαρή εικόνα είναι η αναμονή μου στο λιμάνι περιμένοντας να επιστρέψω και η φευγαλέα σκέψη πως αφού κατάφερα έστω και για λίγο να αποδράσω μπορεί δικαίως το καλοκαίρι μου να λέγεται καλοκαίρι…

Μετά ξύπνησα. Κι είναι Φθινόπωρο. Και κάνω ότι μισοκοιμάμαι για να μην δω αν έχει έρθει για τη μετακόμιση με αποσκευές ή με άδεια χέρια. Το καλοκαίρι πάντως έφυγε χωρίς ούτε ένα αντίο. Αποκτήσαμε τόση μικρή οικειότητα που δικαιολογείται η σιωπή του.

Νομίζω θα με έκανε ευτυχισμένο μια εποχή με μια μικρή ανατρεπτική χρονική ασυνέπεια. Έχω την αίσθηση ότι θα μπορούσε να τινάξει την ουσία της κανονικότητας στον αέρα…

Hamlet says: The Vines - Autumn Shade

....

Το τελευταίο που μένει να ελπίσουμε πια
είναι η κοινή γνώμη να συναντήσει επιτέλους την κοινή λογικη

Πιο θλίψη δεν έχει...

Utopia

Ο Hamlet σήμερα -εκτάκτως- κερνά μια ουτοπία...

Hamlet says: The Turtles - So Happy Together

Υπόθεση #2

Συμφώνησαν να συναντηθούν στο μεγάλο αίθριο
μπροστά απ’ το μουσείο

7 παρά είκοσι

Όχι και μισή ή ακριβώς

Μην υπάρχει η σιγουριά της ώρας

Εκείνος έφτασε όπως πάντα νωρίτερα
Εκείνη με τη γνωστή πεντάλεπτη καθυστέρηση

«Είχε κίνηση…»

«Καφέ;»

«Δεν έχω χρόνο»

«Ούτε γι’ αυτό…;»

«Ένα στα γρήγορα»

Μπήκαν στο καφέ του μουσείου, παρήγγειλαν καφέ,
τον ήπιαν σιωπηλοί και έφυγαν…

Εκείνη γύρισε στις «δεσποινίδες της Αβινιόν»

Κι αυτός σε μια «Πιετά»

L'enfant de Bohême

"Ο έρωτας ασχημονεί..."

Δεν έχει σημασία πού το διάβασα, σημασία έχει ότι με το που το διάβασα μου φάνηκε απολύτως φυσικό. Και καθώς πήγα παρακάτω συνειδητοποίησα αυτό που δέχτηκα τόσο αβίαστα. Και με ενόχλησε…

Κι όμως είναι μια διατύπωση ολοκληρωτικά σωστή.

Ο έρωτας ασχημονεί. Είναι ένα αναιδές παιδί που του συγχωρούνται τα πάντα. Είναι το enfant de Bohême του Mérimée, κι εμείς οι ηλίθιοι κηδεμόνες που του κάνουμε τα χατίρια. Αρνείται να πάει για ύπνο; Το αφήνουμε να πηδάει στο κρεβάτι μέχρι να κουραστεί… με την ελπίδα να ξαπλώσει να ξεραθεί. Κι αυτό δεν ξεραίνεται. Όταν κουράζεται γκρινιάζει. Κλαίει και ζητάει αγκαλιά, όχι από ανάγκη τρυφερότητας μα για να την καταλύσει την αμέσως επόμενη στιγμή. Βασιλιάς της επικράτειας του.

Ό έρωτας, κυρίες και κύριοι, ασχημονεί. Όσο και να σας ενοχλεί. Δεν είναι λεπτός στους τρόπους, δεν ξέρει να φέρεται. Ο θείος Χειμωνάς λέει ότι η ρίζα του είναι βάρβαρη, και δε μπορεί κανείς να του αρνηθεί αυτό το χαρακτηριστικό του. Έρχεται καρφωτός αγροίκος από τα απάτητα δάση του ανθρώπινου DNA. Όσο κι αν εξελιχθήκαμε ως όντα, ο έρωτας έμεινε προϊστορικό τέρας, ανέγγιχτο από την πρόοδο και την τάξη. Δεν καταδέχτηκε ποτέ να ρίξει ένα κομμάτι ύφασμα πάνω του. Δεν χόρταινε ποτέ αν δεν καταβρόχθιζε ματωμένο και παλλόμενο αυτό που λαχταρούσε. Δεν αρνήθηκε ποτέ τη σχέση του με τα υγρά που αποτελούν το ανθρώπινο σώμα και απορρέουν από αυτό…

Η μόνη σύμβαση που δέχτηκε αυτός ο μικρός βάρβαρος, είναι η μετεξέλιξή του σε αγάπη για να συμβαδίσει με τη χριστιανική ηθική. Δεν τον ενόχλησε η κοροϊδία. Έτσι κι αλλιώς είχε ανάγκη από ένα αποκούμπι για τα γεράματά του. Γιατί η βάρβαρη φύση του, ριζικά ανθρώπινη, δε μπορούσε παρά τις θεϊκές προεκτάσεις της να νικήσει το χρόνο. Κι έτσι πέταξε πάνω στη γύμνια του ένα προκάλυμμα και κατάφερε να τρυπώσει στις ρωγμές των κουρασμένων… και βρήκε μια ολοκαίνουργια διάσταση να υπάρχει, χωρίς καν να κουράζεται. Τον ζέσταιναν και τον έτρεφαν αποκλειστικά και μόνο για να μπορούν που και που να τον επιδεικνύουν δερματόδετο στο σαλόνι (την κρεβατοκάμαρα μπορεί να είχε και χρόνια να τη δει-πόσο μάλλον να την τιμήσει…)

Ο έρωτας ασχημονεί. Και τελικά αυτή είναι η μοναδική σωστή του λειτουργία. Όλα τ’ άλλα είναι δυσλειτουργίες και μεταλλαγμένες συμπεριφορές. Αν ποτέ εμφανιστεί μπροστά σας, υποκλιθεί και σας προτείνει το χέρι του, προσπεράστε τον… Δεν είναι αυτός που ισχυρίζεται.

Και σε καμία περίπτωση αυτός που ψάχνετε…

Mes parapluies...

Και πάω χτες στο cine-σχολείο για να δω ακόμα μια φορά τις λατρεμένες «Ομπρέλες», σε μια ταλαιπωρημένη κόπια, που είχε δώσει στα παραμυθένια χρώματα του Χερβούργου μια ισοπεδωτική ροδοκόκκινη απόχρωση. Η μπομπίνα αναπηδούσε κάθε τρεις και λίγο, αφήνοντας μας στον τόπο ακόμα και στην τελευταία σκηνή (έγκλημα), εκεί που η θεία μουσική του Legrand φτάνει στο παραδεισένιο κρεσέντο της. Αν τώρα σ’ αυτά βάλεις κι ένα μάτσο ηλίθιους που γελούσαν και μιλούσαν διαρκώς, μπορείς εύκολα να συμπεράνεις πως η εμπειρία (θα μπορούσε να) ήταν τραυματική…

Κι όμως. Ακόμα και στη μέση της Πανεπιστημίου να μου προβάλεις τις Ομπρέλες σε 8’’ φορητή τηλεόραση στην καρδιά του καύσωνα, εγώ θα συνέχισω να μιλάω για την απόλυτη εικαστική/συναισθηματική εμπειριά. Αυτό που ξεκίνησε ως ένα cult, ρομαντικό μελό με ένα αριστουργηματικό soundtrack να το στοιχειώνει, όσο περνάει ο καιρός κι όσο περισσότερο ριζώνει μέσα μου, καταλήγει ένα κινηματογραφικό ερωτικό μανιφέστο, που χωρίς καμία αξίωση επιστημονικής σοβαρότητας, με μια επίφαση πλοκής (για πολλούς επιτηδευμένα κλισέ) σαρκάζει την ίδια στιγμή το σινεμά και τη ζωή (κι ακόμα περισσότερο όλους εμάς που ηθελημένα αφήνουμε τα όρια ανάμεσα στα δυο κάπως συγκεχυμένα).

Η Genevieuve αγαπά τον Guy, κι ο Guy τη Genevieuve, κι εμείς παρασυρμένοι, απ’ τη σύμβαση (αυτή που μας κάνει να δεχόμαστε χωρίς σκέψη όποια συνομωσία μας χαρίσει το πανί), θεωρούμε ότι είμαστε μάρτυρες ενός μεγάλου έρωτα, του απόλυτου, αυτού που έχει κάνει μια ολόκληρη πόλη να βαφτεί καραμελένια. Όταν ο Guy ανακοινώνει στη Genevieuve ότι φεύγει φαντάρος, μαζί με τον κόσμο της καταρρέει κ ο δικός μας. Όταν κρεμιέται από πάνω του και του λέει «μη μ’ αφήνεις», παρακαλούμε κι εμείς μαζί να συμβεί κάτι που θα αποτρέψει το αναπότρεπτο. Και σε ένα μεγαλειώδες πρώτο φινάλε (πόσο έξυπνος ο Demy που σκηνοθετεί ένα grande φινάλε χωρίσμου πριν καν τελειώσει η ταινία) αποχαιρετάμε ένα μεγάλο έρωτα.

Κι όμως η ζωή συνεχίζεται. Πρώτο χτύπημα κάτω απ’ τη ζώνη απ’ το Demy. Οι δυο τους χωρίζουν κι η Genevieuve δεν πεθαίνει από έρωτα, όπως πίστευε: «Αν είμαι σίγουρη ότι η απουσία θα με σκότωνε, γιατί δεν είμαι νεκρή;» ρωτάει με πραγματική απόγνωση τη μητέρα της. Κι εκείνη μ’ ένα ειρωνικό βλέμμα βαθιάς εμπειρίας ζωής της αντιτείνει ένα λακωνικό: «κανείς δεν πεθαίνει από έρωτα παρά μόνο στις ταινίες». Δεύτερο χτύπημα του Demy: Ούτε στις ταινίες πεθαίνουν από έρωτα λοιπόν. Ο έρωτας δεν είναι ικανός να σκοτώσει κανέναν… Εκτός κι αν αυτό που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας δεν είναι περισσότερο ταινία απ’ τη ζωή μας…

Η Genevieuve παντρεύεται, ο Guy το ίδιο. Κανείς απ’ τους δυο από μεγάλο έρωτα. Κι όμως και οι δυο ευτυχισμένοι. Με τα όνειρα τους πραγματοποιημένα. Εκείνη πλούσια, παντρεμένη στο Παρίσι (προβολή του ονείρου της Deneuve - Delphine στις μελλοντικές Δεσποινίδες της Rochefort) κι εκείνος με τη δική του επιχείρηση. Συναντιούνται τυχαία κάποια Χριστούγεννα. Όχι σαν δυο χαμένοι εραστές που ξαναβρίσκουν το δρόμο, αλλά σαν δυο ξένοι που κάποτε υπήρξαν αυτό που θα μπορούσαν και να μην έχουν υπάρξει ποτέ. Χαιρετιούνται, μάλλον αμήχανοι κι ο καθένας ακολουθεί το δρόμο που ήταν να πάρει απ’ την αρχή.

Όσους όρκους ζωής και θανάτου κι αν πήραν στη σύντομη κοινή ζωή τους, όσα jamais και toujours κι αν εκστόμισαν (με απόλυτη συναίσθηση και πίστη στο τι έλεγαν) κανείς δεν πέθανε απ’ τον έρωτα που δεν πήγε παραπέρα.

Εκτός από μένα φυσικά…που μου τη φέρνει κάθε φορά.

ΥΓ: Για τους τολμηρούς ορίστε και η τελευταία - στα πατώματα - σκηνή:

Hamlet says: Paul Mauriat: Michel Legrand's - Les Parapluies de Cherbourg

The 7 year Itch

Όταν έβαζες τη Marilyn σ' ένα σπίτι

έφτιαχνε από μόνη της μια ταινία...

Όταν την έβγαζες στο δρόμο

έγραφε ιστορία...

ΥΓ: Με τόσο technicolor που έχω ποτίσει τη ζωή μου τελευταία,
απορώ γιατί μπαίνω στον κόπο και βγαίνω έξω...

32 υστερόγραφα και μια απορία

Υποτίθεται δεν πήγα πουθενά, για να χαλαρώσω και να δουλέψω

Αφού ούτε το ένα κάνω, ούτε το άλλο έχω απορία:

γιατί δεν πήγα πουθενά;;;

Y.Γ. Επίσης πρέπει να στρωθώ να γράψω κανένα μεγαλύτερο κείμενο γιατί όπως πάει το blogακι μου θα γίνει ημερολόγιο τοίχου, αλλά βαριέμαι ακόμα και να αναπνεύσω.

Υ.Γ.2. Επίσης να πω οτι χτες που βγήκα έξω διαπίστωσα ότι η Αθήνα είναι άδεια μεν, όχι τόσο όμως ώστε να αποκτήσει εκείνη τη χαλαρωτική αυγουστιάτικη γλυκύτητα που κάπως συμπαθητική τη λες.

Υ.Γ.3. Καλά λεει ο φίλος μου ο Γιάννης (που είναι εξίσου έγκλειστος κ μίζερος) ότι αυτός ο Αύγουστος θυμίζει εκλογική Κυριακή.

Υ.Γ.4. Αφήστε που χτες ήπια τη χειρότερη Caipirinha που θα μπορούσα, και συνειδητοποίησα ότι δεν έχω πια κανένα καλοκαιρινό αποκούμπι.

Υ.Γ.5. Με λιωμένο πάγο και χωρίς ζάχαρη στον πάτο

Υ.Γ.6. Αν δεν έχει ζάχαρη ο πάτος, γάμησε τα!

Υ.Γ.6. Θα καθιερώσω τα multi-υστερόγραφα. Κούτσα κούτσα βγήκε ένα αξιοπρεπές (λέμε τώρα) post...

Υ.Γ.7. Το πιο πάνω υστερόγραφο είναι το 7.

Υ.Γ.8. Το προηγούμενο το 8 κι αυτό το 9.

Υ.Γ.31. Δεν πάω καλά...

Hamlet says: Τίποτα νέο - βαριέται!
Diana & Lionel για πάντα!

confidential

Αυτό που παίζει ο Hamlet σήμερα ξεχάστε ότι το ακούσατε...

επτασφράγιστο μυστικό

Υ.Γ. Να δω που αλλού θα με πάει αυτός ο τρελό-Αύγουστος

Hamlet says: Diana Ross & Lionel Richie - Endless Love

tribute

Τέλη Ιουνίου. Ένα ολόκληρο καλοκαίρι μπροστά. Δεν πρόλαβε να συνειδητοποιήσει κάτι. Μόνο το παρατεταμένο γρύλισμα των φρένων, την αντικανονικότητα της πορείας ενός ιπτάμενου αυτοκινήτου κι έναν πόνο στη μύτη της αρκετά δυνατό ώστε να την παραμορφώσει για πάντα…

Η τελευταία της σκέψη –αν προλάβαινε να σκεφτεί κάτι- θα ήταν:

«Αυτό δεν έπρεπε να συμβεί…»

summerschiz

Αν με πετύχετε έξω αυτό το καλοκαίρι, πριν μου μιλήσετε, τσεκάρετε το τραπέζι.

Ανάλογα με το αν θα δείτε αυτό:


ή αυτό...

θα έχετε να αντιμετωπίσετε ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο...


ΥΓ: Αν δεν εξαφανιστώ άμεσα, φοβάμαι θα μπουν κ άλλα στο παιχνίδι

Hamlet says: Pascal Comelade - 24000 Bacci

Συμπέρασμα #26.07

Η μικρότητα των ανθρώπων μας φέρνει πιο κοντά στις λέξεις
κι οι λέξεις είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο από τη μικρότητα των ανθρώπων...

Για τη σιωπή θα σας μιλήσω άλλη φορά...

προς το παρόν
δύναμαι να επικοινωνώ
μόνο με
λέξεις.

Το τέλος στο σαλόνι

Υπάρχει μια φωτογραφία του Gregory Crewdson που αναπαριστά μια σύγχρονη Οφηλία πνιγμένη σε ένα σύγχρονο σαλόνι.

Γύρω της επιπλέουν έπιπλα, προσωπικά αντικείμενα, φωτογραφίες κι εκείνη λάμπει ξαπλωμένη στο κέντρο με ένα βλέμμα απλανές, σαν να αναπολεί (μη γελιόμαστε – εξακολουθεί να είναι νεκρή). Η σκάλα του βάθους φαίνεται να οδηγεί στον πάνω όροφο, ενώ στην ουσία δεν είναι παρά μια παραδοξότητα που συγκρούεται με την οροφή πριν καν ολοκληρωθούν τα όρια της.

Η Οφηλία του Crewdson στα δικά μου τα μάτια έχει μια ολόκληρη μυθολογία όχι λιγότερο τραγική της σαιξπηρικής συνονόματης της: Κι αυτή όπως κι η άλλη πνίγεται στο βυθό ενός ματαιωμένου έρωτα, μόνο που ο περιβάλλων χώρος είναι πολύ πιο τρομακτικός και σκοτεινός απ’ το παγωμένο ρέμα της Δανίας.

Αυτή η Οφηλία πνίγεται σε ένα απλό διαμέρισμα ποτισμένο από μνήμες και κοινές αναφορές. Κατά πάσα πιθανότητα κατεβαίνοντας την πρώτη σκάλα της αυτόνομης ζωής της. Η κρεβατοκάμαρα (όπως φαίνεται κι απ’ τη διαψευσμένη σκάλα) έχει απ' το προηγούμενο βράδυ πάψει να υφίσταται. Υπάρχει μόνο αυτή η θάλασσα από αντικείμενα και έπιπλα που καλείται να διασχίσει… Η τραγικότητα της έγκειται στη βεβαιότητα -υπερεκτιμώντας σαφέστατα τις δυνάμεις της- ότι θα κατάφερνε να βαδίσει στο νερό σαν άλλος Μεσσίας.

Υποθέτω πως το νερό την παρέσυρε καθώς πήγαινε στην κουζίνα να φτιάξει τον πρώτο μονό καφέ της από δω κι εμπρός ζωής της, ακριβώς το δευτερόλεπτο που πέρασε απ’ το μυαλό της η σκέψη ότι θα τον πιει μόνη…

Η σκηνή υπαινίσσεται ένα hang over, ένα καυγά την τελευταία νύχτα, υποπτεύομαι και μια τελευταία ερωτική επαφή, από αυτές τις σπασμωδικές που προσπαθούν να διορθώσουν τα διαλυμένα. Η παρουσία του απόντος έχει ποτίσει τους τοίχους. Το φως που μπαίνει από το παράθυρο υπονοεί πως η ζωή εκεί έξω συνεχίζεται κι αν η Οφηλία μας τα κατάφερνε να διασχίσει το σαλόνι της ίσως και να επιβίωνε…

Η Οφηλία του Gregory Crewdson το φθινόπωρο θα βρίσκεται στο νέο album…

Hamlet says: Bat for Lashes - What's a girl to do

Η Νύχτα...on Air

Όσοι δεν καταφέρατε να είστε εκεί έχετε άλλη μια ευκαιρία να ζήσετε τη μαγεία μιας "νύχτας" που στη δική μας καρδιά (τη δική μου, της Νατάσσας, του Θέμη και του Κώστα) έκανε το φετινό καλοκαίρι μαγικό...

Δευτέρα 23 Ιουλίου στις 8 το βράδυ στο Δεύτερο Πρόγραμμα (103,7) θα μεταδοθεί η συναυλία της 9ης Ιουλίου.

Η Νατάσσα συναντά ακόμη μια φορά την Αφροδίτη και μερικά από τα τραγούδια που αγαπήσαμε.

Πρόταση σερβιρίσματος:

Μπαλκόνι, φίλοι, παγωμένο κρασί... Αυτό θα πει καλοκαίρι στην Αθήνα. Το soundtrack δικό μας:-)

ΥΓ: Μέχρι να παγώσει το κρασί, πατήστε τον Hamlet για μια μικρή γεύση...

Hamlet says: Αφροδίτη Μάνου - Νατάσσα Μποφίλιου - Η Νύχτα (Live)

Αποχή

Από σήμερα και για δυο μέρες τουλάχιστον κατεβάζω γενικούς, διακόπτες, αυλαίες, καντήλια. Για κάθε post ευτυχίας που θα συναντάω στα σπίτια σας θα σας αφήνω ένα δάκρυ στο κατώφλι κι ένα λυγμό στο παράθυρο.

Όσοι τη δείτε να της πείτε πως την αγαπώ, αλλά:

ΑΛΛΑ

Αν δεν την δω ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΜΟΝΗ ΤΗΣ δεν την βλέπω καθόλου.

Γιατί καλοί οι Air, καλοί κι οι James αλλά η Tori είναι εμπειρία μεγάλη και μοναδική κι ανεπανάληπτη και μοναδική και μεγάλη κι ανεπανάληπτη.

Και στα πρώτα ραντεβού με τους μεγάλους έρωτες, δε θες συνοδεία. Θες τον καφέ, το φαγητό, το γλυκό, το σεξ και το τσιγάρο μετά τετ α τετ…

Την επόμενη φορά που θα ξανάρθει μοναχούλα με όλες τις περσόνες της επί σκηνής θα είμαι εκεί. Το υπόσχομαι.

Προς το παρόν κλειδώνω,

Σβήνω τα φώτα,

Και κλαίω…

Mama Roma

Αν είχα εικονίσματα στο σπίτι μου,
θα άναβα κάθε βράδυ ένα κερί στο τελευταίο βλέμμα της Anna Magnani.

Μερικές φορές σκέφτομαι πως η Τέχνη ήρθε
να βαφτίσει τις χαμένες ψυχές στην Αθανασία.

Επιστολή

Μόσχα, 25 Νοεμβρίου 1902

Αγαπημένε μου Κόστια,

Πάει πολύς καιρός απ’ την τελευταία φορά που σου έγραψα. Όχι ότι δε σε θυμάμαι. Ίσα – ίσα. Δε φεύγεις ούτε στιγμή απ’ το μυαλό μου. Η αλήθεια είναι πως θα ήθελα να σου γράψω όταν θα είχα κάτι πραγματικά σημαντικό να σου γράψω. Για τα σημαντικά άλλωστε δεν ήρθα εδώ; Ο καιρός όμως περνάει και σίγουρα θα πιστεύετε εκεί κάτω πως έχω πεθάνει.

Μου λείπεις αγαπημένε μου φίλε. Η Μόσχα δεν είναι σε καμιά περίπτωση αυτό που φανταζόμουν από τις αφηγήσεις της μητέρας σου ή τις δικές σου. Τα μεγάλα θέατρα κι οι σκηνές που φαίνονται τόσο μαγικά στις φωτογραφίες είναι τόσο τρομαχτικά από κοντά. Σαν απόρθητα κτίρια. Οι λαμπερές σκηνές είναι τόσο σκοτεινές από την άλλη πλευρά. Μονάχα ο Τιούτσεφ θα μπορούσε να εκφράσει τις σκέψεις μου αυτή τη στιγμή (θυμάσαι το «βάθος της ψυχής» στη σιέρα;) Πόσο θα ‘θελα να είχα το δικό σου χάρισμα στο λόγο για να σου περιγράψω αυτό το τέρας που με κατασπαράζει καθημερινά. Όμως πολύ φοβάμαι πως πρέπει να αρκεστώ στις δικές μου ανεπάρκειες ακόμα και στο γράψιμο.

Οι μέρες εδώ είναι άδειες. Όταν δεν τρέχω σε ακροάσεις για μια θέση στο κόρο, μένω σπίτι. Προσπαθώ να εξασκούμαι. Ακόμα δεν είμαι σίγουρη τι να κάνω με τα χέρια μου κι οι άνθρωποι εδώ δεν έχουν τη δική σου υπομονή. Διαβάζω κιόλας. Τους αγαπημένους. Καμιά φορά νοσταλγώ τις παραστάσεις μας στο αίθριο. Θυμάσαι άραγε; Την αλέα με τις συμήδες. Η πρόχειρη σκηνούλα μας και από πίσω το σκηνικό της λίμνης. Της λίμνης των παιδικών μας χρόνων. Εσύ κυρίαρχος ολόκληρου του κόσμου εκείνης της σκηνής κι εγώ βασίλισσα ολόκληρης της λίμνης. Η Μόσχα αγαπημένε, είναι γεμάτη βασίλισσες κι ας μην έχει τη δική μας λίμνη. Και γεμάτη νεκρούς γλάρους.

Ο Τριγκόριν λεει ότι στην αρχή είναι δύσκολα κι ότι μόλις αποβάλλω την επαρχία από πάνω μου θα κατακτήσω το θέατρο. Εγώ όμως νομίζω πως δεν το εννοεί. Νομίζω δεν πιστεύει σε μένα. Νιώθω τόσο ανίσχυρη. Δεν ξέρω καν αν θα μπορέσω ποτέ να γίνω μεγάλη ηθοποιός. Σκέφτομαι συνεχώς τη μητέρα σου, φωτεινό παράδειγμα, και παίρνω θάρρος. Άλλες φορές όπως τη σκέφτομαι στο απόλυτο μεγαλείο της απελπίζομαι. Δεν ξέρω πια. Νιώθω χαμένη. Και δεν τον βλέπω πια συχνά τον Τριγκόριν. Ίσως γι’ αυτό χάνω το κουράγιο μου.

Αρκετά σε κούρασα όμως. Είναι που πιάνει τόσο κρύο εδώ τα βράδια που δεν ξέρεις τι να κάνεις πέρα από το να παραδοθείς στη θλίψη. Γράψε μου νέα σου. Έμαθα από τη Ντουνιασα ότι σχεδιάζεις να πας στο Παρίσι. Υπάρχει άραγε περίπτωση να περάσεις απ’ τη Μόσχα; Κι αν ναι θα είχες τη διάθεση να δεις τη μικρούλα σου Νίνα; Ελπίζω πως ναι. Νιώθω πως τώρα σε χρειάζομαι περισσότερο από ποτέ. Μη μου κρατάς κακία. Είσαι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα άντεχα να μου κακιώσει…

Σε φιλώ αγαπημένε μου

«Ο Γλάρος»

ΥΓ: Επιστολή που ανακαλύφθηκε σε ένα ασήμαντο ρώσικο ρομάντζο, αγορασμένο από ένα παλαιοπωλείο στη Μόσχα .

Κατά πάσα πιθανότητα δεν εστάλη ποτέ...

Hamlet says: Η Λίμνη (Demo-Φωνη: Themis K.)

Blogoπαίχνιδο

Λοιπόν καταγγέλλω τον Holden Caulfield, επειδή με παρέσυρε σ’ αυτό το σκοτεινό μαρτύριο, που μέχρι ο αδύναμος σε πάσης φύσεως οδηγίες (ακόμα και του scrabble) εγκέφαλός μου να το βάλει σε μια σειρά είδε κι έπαθε…

Τόσα ωραία blogoπαίχνιδα έχουν βγει κατά καιρούς, κανείς σας δεν με έπαιξε! Τώρα στο πολύπλοκο με θυμηθήκατε; Χάθηκε να με linkάρετε στις 5 αγαπημένες μου ταινίες ή τραγούδια;

Πέρα απ’ την πλάκα είναι έξυπνο, ενδιαφέρον και πολύ πιο απλό απ’ ότι φαίνεται αρχικά.

Με απλές οδηγίες οι 5 τυχεροί που θα ανακοινώσω στο τέλος, πρέπει να σχολιάσουν (αν συμφωνούν ή διαφωνούν) 2 φράσεις δικές μου (την 3^η και 4^η) και να πασάρουν άλλες 2 (μια ενός γνωστού διανοητή και μια δικής τους εμπνεύσεως) σε 5 άλλους blogger επιλογής τους.

Συγκεκριμένα το post σας πρέπει να αποτελείται από:

1 γνωστη φραση συγγραφεα κτλ που του πασαρει ο συναδελφος του που τον καλει να παιξει (δηλαδή εγώ)
1 γνωστη φραση συγγραφεα κτλ που διαλεγει ο blogger (δηλαδή εσύ)
1 φραση που φτιαχνει ο συναδελφος που τον καλει να παιξει (δηλαδή πάλι εγώ)
1 φραση που φτιαχνει ο ιδιος ο blogger και την πασαρει στους αλλους 5 (δηλαδή πάλι εσύ)

Δες το και στην πράξη:

1. Γνωστή φράση toy Holden που σχολιάζει ο Jirashimosu:

“να ελπίζεις – να ελπίζεις πάντα – πως ανάμεσα εις τους
ανθρώπους
- που τους ρημάζει η τρομερή «ευκολία» -
θα συναντήσεις απαλές ψυχές με τρόπους
που τους διέπει καλωσύνη – πόθος ευγένειας – ηρεμία”

Ν. Εγγονόπουλος (απόσπασμα από το ποίημα “Σονέτο μάλλον απαισιόδοξο”)

Συμφωνώ απολυτότατα. Το μόνο σχόλιο που μπορώ να κάνω στο παραπάνω είναι ότι η προσδοκία αυτής της σύμπτωσης των εξαίρετων (κι ως εκ τούτου, εξαιρετέων) ψυχών ίσως είναι η μοναδική ελπίδα που κρατάει τον άνθρωπο στα πόδια του.

Με άλλα λόγια οι μικρές συναντήσεις δίνουν το νόημα στις μεγάλες πορείες.

2. Η προσωπική φράση του Holden:

"Ακόμα και όταν δε νιώθεις καλά αν απαντάς «μια χαρά είμαι» είναι ένα μεγάλο βήμα για να νιώσεις καλύτερα"

Διαφωνώ, παρόλο που θα ήθελα να γνωρίσω όλους αυτούς που το κάνουν κι έχει αποτελέσματα, για να τους υποβάλλω τα σέβη και το θαυμασμό μου. Εγώ αν όταν δε νιώθω καλά απαντήσω «είμαι μια χαρα», εκτός από ψεύτης (που δε με ενοχλεί και ιδιαίτερα) νιώθω και ηλίθιος (που με ενοχλεί λίγο παραπάνω).

3. Η γνωστή φράση που παραδίδω είναι:

«Ο πόνος είναι το μοναδικό μέσο που έχουμε για να αποκτήσουμε συνείδηση της ύπαρξης μας…»

Oscar Wilde (who else…)

4. Και η δική μου φράση:

«Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε/ κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις…»

(Τσάμπα τα δισκογραφούμε;)

Και τα πέντε παιδάκια που καλώ να παίξουν είναι οι: square1, RimeImproVvisAte, Συνήθης Ύποπτη, ο φλύαρος αίολος, y.k.m.t.

Μη με σνομπάρετε! Δεν είμαι σε ψυχολογική κατάσταση να το σηκώσω...

Το μήλο

Το στοίχημα κερδήθηκε...


Το είπε!

ΥΓ: Ευχαριστώ άπαντες για τη μαγεία της παρουσίας σας,
(ειδικά όσους ήρθαν από μακριά;-)
ελπίζω να σας επιστρέψαμε ένα μέρος της.

Hamlet says: Αφροδίτη Μάνου - Το Μήλο

Ανακοίνωση

Λοιπόν 22 φανατικοί μου αναγνώστες, επειδή ξέρω πόσο σας μελαγχολούν οι καλοκαιρινές Δευτέρες, ειδικά όσους αναγκάζεστε να παραμείνετε στο κλεινόν άστυ, ενώ οι καρδιές σας ονειρεύονται αποδράσεις, σε μια εβδομάδα από σήμερα, και πιο συγκεκριμένα την Δευτέρα 9 Ιουλίου 2007, σας προτρέπω να πάρετε από έναν άνθρωπο (ή και περισσότερους) που αγαπάτε και να έρθετε στο Θέατρο Βράχων για να δείτε τη Νατασσούλα στην πολυαναμενόμενη μία και μοναδική σύμπραξη με τη λατρεμένη - λατρεμένη (όσο δεν παίρνει) Αφροδίτη Μάνου.

Το πρόγραμμα που στήσαμε με τον υπερτάλαντο συνθέτη Θέμη Καραμουρατίδη είναι ρίσκο και θέλει στήριξη, οπότε βάλτε στην άκρη τη γκρίνια και τη μιζέρια κι ελάτε.

Αφήστε που θα ακούσετε και σε πρώτη παγκόσμια τα 2 ολοκαίνουργια συλλεκτικά τραγούδια του album που έρχεται το φθινόπωρο και θα 'χετε να το λέτε!

Ακούστε και το spotακι δίπλα, στον Hamlet.
Ακολουθεί και το δελτίο τύπου (γραμμένο από μένα-χα!):

Η ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ ΣΤΗ «ΝΥΧΤΑ» ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΜΑΝΟΥ

Η Νατάσσα Μποφίλιου προσκαλεί με τιμή, την Αφροδίτη Μάνου, η οποία αποδέχεται με χαρά την πρόσκληση κι επιστρέφει στη σκηνή ειδικά γι' αυτή τη βραδιά μετά από πολύ καιρό. Μία νέα ερμηνεύτρια συνομιλεί με μια αιώνια νέα τραγουδοποιό σε μια σκηνική συνύπαρξη που μυρίζει καλοκαίρι.

H Αφροδίτη Μάνου, η σημαντικότερη γυναίκα τραγουδοποιός της δεκαετίας του 80, με δίσκους όπως το «Σαν Αφροδίτη», η «Νυχτερινή Εκπομπή», ο «Καιρός για δύο» και το «Που πας καραβάκι με τέτοιο καιρό», άφησε το δικό της στίγμα στη σύγχρονη ελληνική μουσική, με ένα λόγο άμεσο και ευθύβολο.

Η Νατάσσα Μποφίλιου, είναι η φωνή που ξεχώρισε στη Δεύτερη Ακρόαση της Μικρής Άρκτου με το τραγούδι «Ασπιρίνη» και το δίσκο «Εκατό Μικρές Ανάσες» (των Γ.Ευαγγελάτου/Κ.Τσίρκα), κλέβοντας τις εντυπώσεις ακροατών, δημοσιογράφων και ραδιοφώνων, αλλά και του Σταμάτη Κραουνάκη που της εμπιστεύτηκε ένα τραγούδι του.

Το Εν Λευκώ, η Ασπιρίνη, η Συννεφιά, συναντούν τη Νύχτα, τη Νυχτερινή Εκπομπή, το Φθινοπωρινό Σκύλο και υποβάλουν τα σέβη τους, σε ένα πρόγραμμα με τη σφραγίδα του Παρασκευά Καρασούλου, που επιμελούνται ο στιχουργός Γεράσιμος Ευαγγελάτος κι ο συνθέτης Θέμης Καραμουρατίδης.

Δυο διαφορετικές γενιές επί σκηνής ή απλά δυο διαφορετικές γυναίκες που τραγουδούν το χθες, το σήμερα και το αύριο μιας πόλης μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού;

Παραγωγή: Μικρή Άρκτος

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
www.festival-ymittou.gr
Ώρα έναρξης 9:00 μ.μ.
Τιμή εισιτηρίου: 15 €

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
ΔΗΜΟΣ ΥΜΗΤΤΟΥ (Τηλ. 210-7623857)
Σταδίου 24, Τηλ 210-3217917
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ: www.i-ticket.gr
ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΑ ΜΕ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΚΑΡΤΑ: 801-11-60000, 210 -6786000

ΥΓ: Βάλτε υπενθύμιση!

Hamlet says: Ραδιοφωνικό spot

Be on your own

Υπάρχουν κάτι οργισμένα ξεσπάσματα στα τραγούδια που σε ρίχνουν στα γόνατα. Μέσα από σουρεάλ αντιδράσεις κολλάει το ένα στο άλλο και φτιάχνεις τη δική σου συμπαντική αρμονία.

Το θυμό του παρακάτω τραγουδιού τον ζηλεύω αφάνταστα, αν μη τι άλλο :

(1)για την τεράστια δύναμη του χαμένου.

(2)Για το "άντε και γαμήσου" της τελευταίας σταγόνας υπομονής

(3)για την πληγή που είναι παράσημο

Be on your own.

You’ve’ always talked about your need to travel,

Now go off, unravel on your own.

Go find some restaurant attendant,

Go show her how independent you have grown.

Go on...

Be on your way.

There’s not a single reason i can find

To make me want to keep you one more day.

There isn’t any sort of word that you could say.

There isn’t any sort of price that you could pay.

There isn’t any sort of magic

To avoid this tragi-comic little play

We need to play

Be on your way.

Go on...

No need to carry out this masquerade

When all that we’re about’s begun to fade.

I set you free.

There’s not much longer to complain,

I’ll soon relieve you of your pain

When I set you free.

If that is all you wish to have, then I agree.

No need for thanks, your just rewards will be my

fee.

Go off and live your petty fictions

Full of blatant contradictions you can’t see,

And what will be

Is that you’ll leave,

And you’ll take with you all you own

From a to z

... And all of me.

Luisa exits through the audience. For the first time in the

show, Guido is alone on stage.

Hamlet cries: Maury Yeston - Be on Your Own

προβλέπω...

...πως σε λίγα χρόνια θα αναζητούμε πράσινο

ανάβοντας τσιγάρο συνειρμικά...

Θλίψη

Hamlet says: Active Member - Το Δέντρο

3'λημμα

Εδώ και λίγες μέρες με απασχολεί ένα πολύ σοβαρό ζήτημα:

Να αγοράσω:

Ένα loft στο Manhattan

Ένα απομονωμένο κάστρο στη Σκωτία

ή ένα εργαστήριο παραγωγής μαρμελάδας στη Νότιο Γαλλία:

Νομίζω η ευτυχία μου φέτος το καλοκαίρι εξαρτάται από αυτή μου την απόφαση.

Hamlet says: Dusty Springfield - Wishing and Hoping

Mysteries

Αν αυτή η εβδομάδα ξεκινήσει έτσι, που θα καταλήξει άραγε;

ΥΓ1: Έχω θλίψη!
ΥΓ2: Πάμε βόλτα;

Hamlet says: Beth Gibbons - Mysteries

Την προσοχή σας

RIMeImproVvisAtE: Ο σκάρτος

Αυτό θα πει πολιτική - διαβάστε παρακαλώ

Hamlet says: περαστικά μας

Ab-sense

Η παρουσία των ανθρώπων είναι ενέργεια.
Ακόμα κι όταν κάποιος σταματήσει να υπάρχει,
αν υπήρξε κάποτε πραγματικά
εξακολουθεί να υπάρχει.
(πραγματικά)

Η απουσία δεν είναι διάδοχη κατάσταση.
Την παρουσία αδυνατεί να τη σβήσει.

Μπορεί μόνο να την κάνει αβάσταχτη.

Hamlet says: Jay-Jay Johanson - Alone Again

13

Γενικά τις βαριέμαι τις επετείους… ειδικά αυτές που προσπαθούν να αποδείξουν το αυταπόδεικτο: την ειλικρινή κι απόλυτη ευγνωμοσύνη

Όσο περισσότερο απομακρύνομαι όμως από τα σχολικά μου χρόνια τόσο περισσότερο έχω, σε ανάλογες περιπτώσεις, την αίσθηση της σχολικής γιορτής…

Όπως τότε που μαζευόμασταν παιδιά στα προαύλια και γιορτάζαμε, σαν καλοί Έλληνες πολίτες, τα μεγάλα γεγονότα, που κανέναν μας δεν συγκινούσαν απόλυτα στην ιστορική ή εθνική ουσία τους. Ούτε αποφασίζαμε και να απέχουμε όμως, μην τυχόν και μείνουμε έξω από τη μαγεία της γιορτής.

Μοιράζαμε τα γαλάζια αποσπάσματα του Σεφέρη και του Ελύτη, κρεμούσαμε χρωματιστά σημαιάκια στους γκρίζους τοίχους του σχολείου, προβάραμε τα τραγούδια του Χατζιδάκι και στεκόμασταν προσοχή στους ήχους του Εθνικού Ύμνου. Αν αυτό σήμαινε Έλληνας - να γίνεσαι ένα με τον ουρανό, τη γη και τη θάλασσα, τότε το νιώθαμε βαθιά χωρίς να μας νοιάζει ποια πατρίδα μας περικλείει και ποια ιστορία μας χαράζει.

Αρκούσε που για μια μικρή στιγμή ενσαρκώναμε το παρελθόν και το μέλλον σε ένα μέτρο υπόσταση.

Μετά που τέλειωσε το σχολείο, οι γιορτές κόπασαν και δεν υπήρχε χώρος για Εθνικές Επαναστάσεις. Γίναμε πολίτες του Κόσμου. Δεν υψώνονταν σημαίες τόσο συχνά, ούτε σήμαιναν καμπάνες. Κι όμως κάτι χτυπούσε βαθιά μέσα στον καθένα μας. Εκείνο τον πόλεμο ήρθε να εξοπλίσει ο Χατζιδάκις… «Μεγάλος Ερωτικός»: αυτό σε δένει με το μέλλον σου εσένα που δε σου λέει κάτι το παρελθόν σου: Ο Έρωτας. ως αφετηρία και γιορτή. Κανείς δεν κατάφερε ποτέ να μείνει έξω από τη μαγεία αυτής της γιορτής…

Μοιράσαμε αυτή τη φορά τα… κόκκινα αποσπάσματα του Σεφέρη και του Ελύτη, κρεμάσαμε τα χρωματιστά σημαιάκια στους γκρίζους τοίχους της καθημερινότητάς μας, προβάραμε ακόμα μία φορά τα τραγούδια του Χατζιδάκι και τα φορέσαμε στις πιο πολύτιμες στιγμές μας. Και μια απλή βόλτα σε ένα χάρτινο φεγγαράκι με μια ψεύτικη ακρογιαλιά ήταν αρκετά για να διώξουμε τη θλίψη της αυτόματης ζωής μας και να γίνουμε ένα με τον ουρανό, τη γη και τη θάλασσα.

Αρκούσαν σε μια μικρή στιγμή δυο άνθρωποι και μια χιλιοπαιγμένη μουσική υπόκρουση για να ενσαρκωθούν τα πιο αυθεντικά συναισθήματα του κόσμου σε ένα μέτρο απόσταση…

Γι’ αυτό ευχαριστώ τη γιορτή Μάνο Χατζιδάκι: για τα χρωματιστά σημαιάκια που κρεμάει στο σχολείο της ζωής μας ακόμα και τόσα χρόνια μετά την αποφοίτηση του.

Hamlet says: Το Βαλς των Χαμένων Ονείρων / Ιδανικές Φωνές

Free Topic

Τον τελευταίο καιρό δεν έχω όρεξη να γράψω τίποτα

Αυτό σημαίνει ή ότι είμαι πολύ καλά (αυτό είναι) ή ότι έχω μπλοκάρει και λειτουργώ στον αυτόματο. Επίσης δεν μπορώ να ανακαλέσω γιατί ξεκίνησα το blogging. Το κολάζ ιδεών, ήχων και εικόνων είναι μια καλή τακτική, αλλά τελευταία νομίζω δε με εντυπωσιάζει τίποτα (που να μη με έχει εντυπωσιάσει και στο παρελθόν) ιδιαίτερα. Κι αν ξεπηδήσει (λέμε τώρα) κάτι σε ανύποπτο χρόνο, είναι από αυτά που δε θες να τα μοιράζεσαι γιατί δε σου έχουν παραδοθεί τόσο ολοκληρωτικά ώστε να μπορείς να τα εκθέσεις επαρκώς.

Anyway, ακούω συνεχώς Martha και της απονέμω το παράσημο του πιο συγκινητικού, δικού μου ακροάματος αυτή την περίοδο. Αρκεί να μπει το Far Away και με έχει κάνει σκόνη. Τελείωσε…

Βλέπω μανιωδώς παλιές ταινίες. Αυτές που κανείς δε θέλει να τις δει μαζί σου γιατί σου λένε όλοι «που το θυμήθηκες». Όταν όμως δεν είμαι καλά εκεί καταφεύγω. Νοικιάζω ή αγοράζω λοιπόν ο τι πιο κλασικό (ή και ξεχασμένο) υπάρχει και το αφομοιώνω. Σκέφτομαι να ξεκινήσω μια συλλογή ξεχασμένων γαλλικών μελό των 60-70 (πέρα απ’ τις Ομπρέλες μου και το Un Homme et une Femme). Κι επίσης αγωνίζομαι να θυμηθώ γιατί τελευταία επανέρχεται από τα σκοτεινά της μνήμης μου μια νέα, αγέλαστη μαυροφορεμένη Annie Girardot με μια απίστευτη νοσταλγία.

Νομίζω εδώ και λίγο καιρό δέχομαι επίθεση από απανωτά déjà vu μεγαλύτερης έντασης απ’ όση μπορεί να σηκώσει ένας μέσος άνθρωπος. Τρομακτικό αλλά ταυτόχρονα συναισθάνομαι τη νομοτέλεια τους και κάπως με ησυχάζει.

Κατά τ’ άλλα προσπαθώ να διαβάσω αλλά δε με εντυπωσιάζει τίποτα από τα 10 βιβλία διαφόρων μεγεθών που πηγαινοφέρνω στα λεωφορεία. Προτιμώ να καταβροχθίζω ανθρώπους και να υποθέτω τις ιστορίες τους.

Φυσικά με αυτή την ψυχολογία ο, τι γράφω είναι κατάθλα… το νέο album θα συνοδεύεται από ξυράφια στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Α κι έχω και μια ψύξη!

Επίσης τώρα που ξανά-διαβάζω το κείμενο δεν έχει ειρμό, αλλά αν έχεις φτάσει ως εδώ, μικρό το κακό…

Hamlet says: Martha Wainwright - Far Away

Στιχομυθία #4

Β: Καλημέρα σας.

Α: ....

Β: Ωραία μέρα...

Α: ...

Β: ...σας

Α: (Τα μάτια καρφωμένα στο κενό).

Β: Δε μιλάμε ούτε σήμερα; Καμία απάντηση ούτε σήμερα.

Α: (Το ίδιο)

Β: Σήμερα με λένε Αγάπη. Χτες με λέγανε Σοφία- λέω: δε μιλάει, ηλίθιος θα ναι... προχτές που με λέγανε Ελπίδα λέω εδώ μέσα τι να βρει και να μου πει.... Σήμερα με λένε Αγάπη. Πες γεια σου αγάπη...

Α: Αγάπη

Β: ΑΑΑΑ γεια σου... γεια σου αγάπη. Αγάπη εγώ, γειά σου εσύ

Α: Γειά σου...

Β: Γειά σου και σένα. Χαίρομαι που σε γνωρίζω...

Α: ...που σε γνωρίζω

Β: Που με γνωρίζεις χαίρεσαι. Όπως κι εγώ!

Α: Κι εγώ...

Β: Χα! Όλοι χαίρονται που γνωρίζουν την αγάπη. Κι η αγάπη το ίδιο. Είναι έννοια πολύ κοινωνική!

Hamlet says: Keith Karradine - I'm Easy