Saturday, December 20, 2008

...to meeee


Και σήμερα που ενηλικιώνομαι έρχεται η ζωή να μου προσφέρει το σπουδαίο δώρο της εμπειρίας και της γνώσης:

ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΑΛΚΟΟΛ. Ο, τι κι αν γίνει, ο, τι κι αν συμβεί. Δεν το 'χω πια. Καθόλου. Δεν είναι καν χαριτωμένο. Είναι ζντουπ και κάτω. Οριστικά. Κι όλα γυρίζουν βίαια. Ακόμα και το πάτωμα. Ακόμα κι αν οριζοντιωθείς πάνω του.

Τέσπα. Μάλλον τη σκαπουλάραμε με ένα κάπως βαρύ hang over και μια επίμονη ψύξη στο αφτί. Του χρόνου πάλι. Σπίτια μας. Με χαμομήλι. Και σπιτικά μπισκότα πιπερόριζας.

5 comments:

ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥ said...

Εκείνο που ήθελα να πω
ήταν για τις λέξεις
τη μουσική, τη φωνή
που απαλά την ψυχή μας
χαϊδεύουν και ταξιδεύουν
αισθήσεις ξεχασμένες
από καιρό...
Ευχαριστούμε για το όμορφο ταξίδι.
Καλημέρα

Jirashimosu said...

Εμείς ευχαριστούμε πολύ Σοφία για τα όμορφα λόγια και καλώς ήρθες. Ελπίζω να περνάς συχνά.
Καλημέρα

anna said...

Ποτέ πια ΤΙΙΙΙΙΙΙ;

Έλα τώρα! Δε γίνεται αυτό και το ξέρεις...

Χρόνια πολλάαααααααααααα!

ΥΓ: Αγόρασες και καρό κουβέρτα;;; :P

hommesweethomme said...

Σαχλαμάαρες, "ποτέ πια αλκοόλ"!

Πολύχρονος και πολύχρωμος, J!

:)

music is my drug said...

χρόνια γεμάτα.....