Σαν Αφροδίτη...

Η Αφροδίτη Μάνου είναι μεμονωμένη περίπτωση. Είναι η πιο ολοκληρωμένη γυναίκα τραγουδοποιός που πέρασε από τα μουσικά μας πράγματα. Όχι ότι δεν υπήρξαν κι άλλες. Υπήρξαν και πιθανότατα υπάρχουν. Η Μάνου όμως ήταν η μόνη που κατάφερε να είναι ευαίσθητη χωρίς να είναι εύθραυστη (ή μάλλον μπορούσε να γίνει κατά βούληση). Είχε τσαμπουκά και ακομπλεξάριστη θηλυκότητα. Δε δίσταζε να τα «ρίξει» σε ένα αρσενικό ή ακόμα και να γίνει μια παλιοκατίνα (η πιο σωστά να το απενοχοποιήσει δηλώνοντας το). Ήταν το άβγαλτο κορίτσι που είχε στην τελική το πάνω χέρι (κι όποτε δεν το είχε ήταν επιλογή της). Έδινε στον άντρα του 80 και του 90 την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να την κυνηγήσει, ενώ στην πραγματικότητα εκείνη οδηγούσε τα βήματα του. Έφτιαξε ένα δικό της σύμπαν στο οποίο η γυναίκα ήταν απόλυτη βασίλισσα σε αναζήτηση σχετικού (ή…και άσχετου) βασιλιά, κι αυτό όχι σε κάποιο μακρινό βασίλειο, αλλά στη σύγχρονη Αθήνα του καυσαερίου και των πολυκατοικιών.

Δεν ήταν όμως μόνο ερωτικοί οι προβληματισμοί της, αλλά και κοινωνικοί, ενίοτε και πολιτικοί κι όλα αυτά σε μια γλώσσα τόσο αιχμηρή και σαρκαστική που την τοποθετεί αναμφισβήτητα ανάμεσα στις μεγαλύτερες στιχουργούς της γενιάς της. Έφτιαξε ποίηση γνήσια αστική, αυθεντικά λαϊκή και αναντίρρητα σύγχρονη. Κοριτσίστικη σε εναλλαγή με γυναικεία και στην ουσία της ανθρώπινη.

Η Μάνου όμως δεν είναι μόνο δημιουργός αλλά και μια ερμηνεύτρια εξαιρετικής ευαισθησίας και γκάμας. Ακόμα κι αν (υποθετικά) δεν αποφάσιζε ποτέ να εκθέσει το μέσα της θα μπορούσε να υποστηρίξει επάξια δουλειές άλλων δημιουργών. Η φωνή της άλλοτε μπλαζέ κι άλλοτε οικεία. Πότε τρυφερή κι ευαίσθητη και πότε μεταλλική και ροκ. Πειθαρχημένη και ταυτόχρονα ατίθαση. Κάτι ανάμεσα στη Γιοβάννα του Σπήλιου Μεντή και σε μια ολόδική μας εκδοχή της Janis Joplin. Γρέζι και βελούδο την ίδια στιγμή. Να τραγουδά για τα φρικιά των Εξαρχείων και για τη μαμά της Αιδηψού, το «Σαν με Κοιτάς» του Σπανού και τα «Γράμματα απ’ τη Γερμανία» του Θεοδωράκη, την εμβληματική πια παιχνιδιάρικη «Μέρα μιας Μαίρης» του Κηλαιδόνη και το δικό της σκοτεινό «Φθινοπωρινό Σκύλο»…

Η Αφροδίτη Μάνου είναι για μας προσωπική υπόθεση. Για τον καθένα ξεχωριστά. Κατέχει κυρίαρχη θέση στις αναφορές μας και στις επιρροές μας. Αν μας αναλύσετε θα βρείτε μέσα μας κάτι από εκείνη. Από τον τρόπο που είδε και αποτύπωσε τα πράγματα, τους ανθρώπους και τον Έρωτα εν Αθήναις. Από τη λεπτή ειρωνεία και το σαρκασμό της, το χιούμορ και την ευαισθησία της.

Για μας η Αφροδίτη είναι εικόνες και στιγμές:

Είναι αυγουστιάτικο φεγγάρι που το χαζεύεις από το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου.

Είναι ραδιοφωνικό ξενύχτι και γραμμένες κασέτες (τότε) και CD (τώρα)

Είναι σούρουπο στην Πειραιώς έξω απ’ το Γκάζι.

Είναι Κυριακή απόγευμα στα Εξάρχεια με φίλους ή χωρίς.

Και το σημαντικότερο: είναι οι άδειες και ασήμαντες Δευτέρες, οι Τρίτες κι οι Τετάρτες μας.

Είναι ολόκληρη η Αθήνα όπως την φανταζόμασταν παιδιά και τη γνωρίσαμε μεγαλώνοντας.

Με άλλα λόγια είναι όσα θα βλέπαμε αν διαπερνούσαμε τον τοίχο ενός διαμερίσματος της διπλανής πολυκατοικίας και η υποθετική βιογραφία που θα φτιάχναμε στο κεφάλι μας για έναν τυχαίο άνθρωπο που συναντήσαμε στο δρόμο…

Τα τελευταία χρόνια έχει επιλέξει (η την έχει επιλέξει) μια σιωπή και απέχει από προσωπικές καταθέσεις. Εμείς που την αγαπάμε και δεν είχαμε τη χαρά να τη γνωρίσουμε στα live, τη συναντάμε μέσα από τις δουλειές της στον κινηματογράφο και το θέατρο. Κι όχι ότι μας αφήνει παραπονεμένους: Αυτά που αγαπήσαμε και αναγνωρίσαμε σ’ αυτήν είναι ακόμα εδώ το ίδιο ζωντανά και ακμαία. Μας έχει λείψει όμως να την ακούσουμε να μας τραγουδάει λίγο πιο προσωπικά όπως μόνο εκείνη ξέρει. Σαν Αφροδίτη…

Κειμενάκι που γράφτηκε για το αφιέρωμα στην αγαπημένη μου Αφροδίτη στον Ηριδανό. Το post-άρω (uncut) με αφορμή τη γνωριμία μου μαζί της χτες το απόγευμα για την επερχόμενη συναυλία στο Θέατρο Βράχων στις 9 Ιουλίου. Όμορφη, ζωντανή, ερωτική όπως πάντα, δεν έχει χάσει τίποτα (μα τίποτα) από τη λάμψη της. Επειδή το comeback της σε μια live σύμπραξη με τη Νατάσσα ήταν δική μου ιδέα ίσως δεν θα έπρεπε να το πω, όμως το λέω- σαν καθαρός ακροατής, όπως το είπα και παραπάνω: Μου είχε λείψει. Και χτες το κατάλαβα ακόμα περισσότερο. Αν άνθρωποι σαν την Αφροδίτη δε μας είχαν στερήσει την παρουσία τους σε εποχές δύσκολες για την ελληνική μουσική, τα πράγματα ίσως ήταν λίγο διαφορετικά.

Inland Empire

Respect στο David Lynch.

Είναι ό, τι πιο χειροπιαστό έχουμε (όσο χειροπιαστή μπορεί να είναι μια προβολή στον τοίχο) πάνω στην ά-υλη υπόσταση του ονείρου (έστω του εφιάλτη). Όποιος πει ότι απλά αποδομεί εικόνες χωρίς ειρμό, είναι μάλλον από αυτούς που δε θυμούνται τα όνειρά τους 3 δευτερόλεπτα αφού ξυπνήσουν.

Ο παραλογισμός του Inland Empire έχει μια νομοτέλεια ανατριχιαστική. Το ένα καρέ διαδέχεται το άλλο σε ένα σύμπαν απολυτότατης συνέπειας και λεπτομερέστατης μελέτης του ασυνειδήτου.

Και δεν είναι ότι σε πετάει, εγωιστικά έξω-όπως άκουσα να λένε. Σου κάνει την ειδική τιμή να σε ταυτίσει με την ηρωίδα του. Όπου δεν κατανοείς, δεν κατανοεί, όπου φοβάσαι, φοβάται, όπου παραδίνεται στην α-λογική του ονείρου, είσαι ελεύθερος να το κάνεις κι εσύ. Όσο αιχμάλωτος είσαι, άλλο τόσο είναι κι αυτή. Όσο για τις στιγμές που ενσωματώνεται στον παραλογισμό, μη μπερδευτείς. Δεν είναι η δική σου ηρωίδα: είναι η απροσωποποιημένη προβολή της στο ονειρικό σύμπαν (μας έχει συνηθίσει ο δάσκαλος)

Συμπέρασμα: Μην πας να το καταλάβεις (παρόλο που σηκώνει πολλαπλές ερμηνείες από επίδοξους Ιωσήφ, Freud και Καζαμίες), πήγαινε να το νιώσεις, να εγκλωβιστείς μέσα του και με το τέλος της προβολής να το αποτινάξεις σαν ένα κακό όνειρο που πέρασε.

Simple Maths

Προσθέστε τα ακόλουθα:

1 φωνή
1 πιάνο
1 βιολί
1 βιολοντσέλο
1 ραδιοφωνική ώρα
16 φονικά τραγούδια
1 "Ιατρείο Ασμάτων"
+
1 ξυραφάκι


[Τετάρτη 16 Μαΐου 2007
Μεσάνυχτα ακριβώς
Η Νατάσσα Μποφίλιου ζωντανά
στο Δεύτερο Πρόγραμμα (103,7)
καλεσμένη της Στέλλας Βλαχογιάννη]

*

Δεν παλεύεται η άνοιξη.
Σας το λέω και δε μ' ακούτε.

Έχει υψηλές απαιτήσεις κι οι καλές προθέσεις δεν αρκούν.

Αυτό μόνο.

Απ' έξω

Και ξαφνικά μεγαλώνουμε

Παιδάκια πεταμένα στο μάτι του κυκλώνα.
Και δεν έχουμε εμπιστοσύνη στα πιο δικά μας
Σ’ αυτά που ως εδώ μας πήρε να πούμε δικά μας

Κι αν μας επιτραπεί ξανά η είσοδος καμιά φορά
Ένα κορδόνι πάντα θα μας κρατά απ’ έξω.

Αυτό το απ’ έξω λέγεται «ενηλικίωση»

Εγώ το λέω απ’ έξω.

Release the Stars, Rufus!

Σε περιπτώσεις σαν αυτή, δε χρειάζεται να ακούσω ολόκληρο το album για να το χαρακτηρίσω αριστούργημα.

Του επιτρέπω τα υπόλοιπα track να είναι παντελώς κενά.

Εγώ θα βάζω το going to a town* στο repeat και θα είμαι ευτυχισμένος.

Αυτά τ' αδέρφια τ' αγαπώ...

*To Going to a Town είναι το πρώτο single από το πολυπολυπολυαναμενόμενο νέο album του Rufus Wainwright που κυκλοφορεί στην Αμερική 15 Μαϊού. Σε μας ιδέα δεν έχω...
Κατεβάστε, ακούστε, αγαπήστε κι αγοράστε. Γενικά ο, τι αγαπάμε το πληρώνουμε, διαφορετικά το πληγώνουμε:-)

Toriland

Η Tori Amos δεν έχει θαυμαστές. Έχει υπηκόους. Που συνδέονται μεταξύ τους με μια βαθύτατη μυστικιστική συγγένεια. Και είναι κι εξαιρετικά σωβινιστές.

Ομολογώ πως δεν συμμεριζόμουν πάντοτε το φανατισμό τους – παρόλο που οι πιο φανατικοί της ήταν ανέκαθεν από τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους που γνώριζα. Λάτρευα την εσωτερικότητα των διασκευών της κυρίως (το λεγόμενο torifying), αλλά τα δικά της πονήματα τα θεωρούσα υπέρ-σύνθετα και υπερ-εγκεφαλικά για τα συναισθηματικά μου γούστα.

Ώσπου τους έδωσα το χρόνο τους. Και συνειδητοποίησα το βάθος της μουσική της διαλέκτου. Ένας ολόκληρος κώδικας συμβόλων και ηχοτοπίων με ξεκάθαρες υποδηλώσεις και τοποθετήσεις. Μπορεί να είναι αφοπλιστική και σαρκαστική την ίδια στιγμή, στο ίδιο τραγούδι στο ίδιο κλάσμα του δευτερολέπτου. Ευσεβής και ιερόσυλη, κορίτσι και μαινάδα, αθώα και φορέας κοσμογονικών μυστικών.

Αν δώσεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να κάνει ένα ταξίδι στον κόσμο της (δε μιλάμε για βόλτα πια), έχεις ξεκλειδώσει μια ολοκαίνουργια μουσική εμπειρία. Κι αν ασπαστείς το πιάνο της, έχεις βαπτιστεί σε μια ολοκαίνουργια θρησκεία, απ’ την οποία δε νοείσαι να αποτραβηχτείς.

Η Tori αυτές τις μέρες χτυπά σε διπλό μέτωπο. Από τη μια το νέο της album – κάμποσα χρονάκια μετά το (απογοητευτικό για πολλούς) bee-keeper- με τίτλο American Doll Posse, το οποίο κατ’ εμέ είναι ό, τι καλύτερο έχει δώσει τα τελευταία χρόνια τόσο από άποψη μελωδιών όσο και στίχων (καλά, για το artwork δεν το συζητώ καν). Θα μπορούσα να κάνω ήδη λίστα με τα αγαπημένα μου (τα girl disappearing και father’s son πάντως είναι έτοιμα tori - classics).

Κι από την άλλη το νέο που θα κάνει πολλούς από τους υπηκόους της να πετάξουν στον έβδομο ουρανό (αν και θα τους πάρει λίγο καιρό να το πιστέψουν): Ε-ε-έρχεται! Στις 17 Ιουλίου. Θυμάμαι στην τελευταία της περιοδεία που έκανε έναν γύρο της Ευρώπης αγνοώντας επιδεικτικά την Ελλαδίτσα, κι αναγκάζοντας τους πιο σκληροπυρηνικούς να ταξιδέψουν μέχρι Τουρκία για να τη δουν. Τώρα λοιπόν δε θα χρειαστεί. Για δύο ώρες θα μπορέσουμε όλοι να λάβουμε χρησμό από την Ιέρεια. Το μόνο κακό είναι που μέχρι τώρα στο official site οι ημερομηνίες του tour σταματούν στις 15 Ιουλίου και στην… Τουρκία. Θετική σκέψη όμως. Η επίσημη ανακοίνωση του Fly Beeyond Festival στο οποίο υπάγεται κι η εμφάνιση της έχει οριστεί για τις 25 Απριλίου. Σε δυο μερούλες δηλαδή. Υπομονή.

....

....

....

....

Άντε συμπατριώτες, θα τα πούμε στο live!

Η Άννα κι η Άννα (κι η Μάρθα)

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν δύο αγαπημένες αδερφές:

Η Άννα κι η Άννα.

Ήταν τόσο δεμένες που δύσκολα μπορούσες να τις ξεχωρίσεις. Όπου έβλεπες τη μία έβλεπες και την άλλη.

Η μοναδική τους διαφορά βρισκόταν στο ότι η Άννα ήταν η όμορφη ενώ η Άννα η έξυπνη.

Οπότε για ευνόητους λόγους η Άννα ήταν το μυαλό που διαχειριζόταν την ομορφιά της Άννας. Κι η Άννα από την άλλη ήταν κλειδί για πόρτες που η Άννα δε θα μπορούσε να περάσει μόνη της.

Μια μέρα η Άννα και η Άννα ξεκίνησαν από το σπίτι τους στη Λουιζιάνα με σκοπό να κατακτήσουν τον κόσμο.

Προορισμός τους «οι πόλεις που οι άνθρωποι πηγαίνουν για να βγάλουν λεφτά»

Έδωσαν στον εαυτό τους προθεσμία εφτά χρόνια.

Εφτά χρόνια χωρίς αναστολές και ηθικούς φραγμούς.

Κάθε χρόνος και ένα θανάσιμο αμάρτημα.

Το άθροισμα τους: η Ευτυχία

• Η λατρεμένη Martha Wainwright είναι η Άννα στο αριστούργημα των Brecht – Weill “Die sieben Todsünden” στη νέα παραγωγή της Βασιλικής Όπερας του Λονδίνου.

• Για την Ιστορία οι τιμές των εισιτηρίων ξεκινάνε από μόλις £4.

• Ακολουθεί ο Πρόλογος των «Επτά Θανάσιμων Αμαρτημάτων» από την παραγωγή της Όπερας της Λυόν, όπως τον χάραξε η θεϊκή Teresa Stratas το 1993. Στο ρόλο της Άννας II η Nora Kimball.

Αφιερωμένη σε όσους θεωρούν την όπερα ξύλινη και στο δικό μου πάλι απ' έξω

Είμαι μελό

Το δηλώνω ευθαρσώς και επισήμως.

Τα γαλλικά "Je t' aime" και "toujours" της Deneuve και του Castelnuovo είναι πιο αληθινά κι από αληθινά (κι ας μην κρατάνε ούτε ως το τέλος της ταινίας), και το πολύχρωμο Χερβούργο του Jacques Demy είναι έξω απ' την πόρτα μου.

Όσο για τις μελωδίες του Michel Legrand είναι τόσο ριζωμένες μέσα μου που μπορώ να τις ακούω ανά πάσα στιγμή (κι όχι μόνο επειδή κατέχω το soundtrack).

Λατρεμένο classic και δεν ακούω τίποτα.

Δείτε και δακρύστε ελέυθερα...

Δέσμευση

Κάποια στιγμή έχω στο πρόγραμμα να ζήσω τη Μεγάλη Εβδομάδα με όλα τα εθιμοτυπικά της. Όχι τα Χριστιανικά απαραίτητα. Τα πνευματικά μάλλον. Το αίσθημα της κατάνυξης και της πορείας προς την ανάσταση. Να πάω στην εκκλησία και να ακούσω τη σημειολογία των κηρυγμάτων. Να σχετιστώ με της αλληγορίες των ευαγγελίων. Να ακολουθήσω επιταφίους με σκυμμένο κεφάλι, όπως μικρός. Να μπερδευτώ με τους πιστούς εν ονόματι μιας τυχαίας πίστης ή προσδοκίας. Να χτυπήσουν καμπάνες και να είναι κάτι πέρα από καμπάνες: Η αφορμή για ένα πέρασμα ή κάτι τέτοιο. Ξέρω πως δεν είναι δύσκολο. Χρειάζεται απλά χρόνος και η απόφαση. Κάθε χρονιά είμαι στα πρόθυρα αλλά τελευταία στιγμή λακίζω είτε γιατί προκύπτει κάτι καλύτερο να κάνω είτε επειδή ξεχνιέμαι. Κάποια στιγμή θα το κάνω όμως. Κατά προτίμηση σε κάποιο νησί - στην αγαπημένη μου Ύδρα (;)- με καλή παρέα (μέσα κι έξω). Σε ένα μικρό εκκλησάκι με θέα στη θάλασσα. Και άνοιξη φρέσκια, ελαφριά και γόνιμη.

Μια απόφαση δρόμος είναι. Φέτος με πήρε πάλι η συννεφιά.

Ίσως του χρόνου.

ΥΓ: Καλή πορεία σε όσους προνόησαν...

Ιδού

Σας το έταξα, σας το παρουσιάζω.
Ωραίο δεν είναι;

Κυκλοφόρησε
mini (πιο mini δεν έχει) album με δύο τραγουδάκια:
[1) Εν λευκώ, 2) Συννεφιά]

Α! Και το Σάββατο (στις 31) το τελευταίο απ' τα ανοιξιάτικα live στον Ιανό.
Μετά μπαίνει ο Απρίλης κι αυτός δεν αστειεύεται.

See it or live to regret it (κλεμμένο)

L' opera da tre soldi

Ο πάνθηρας του Goro υποτάσσεται στο μεγαλείο της Jenny κι ο Giorgio Strehler εκτοξέυει το Brecht σε σφαίρες άπιαστες. Από αυτή την παράσταση κι έπειτα η Όπερα της Πεντάρας δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια. Ντοκουμέντο...

Cin(e)πέρασμα

aka το ηθικό δίδαγμα από τις δυο ταινίες που παρακολούθησα αυτές τις μέρες:

Ο Θάνατος είναι μια φυσική εξέλιξη που δε μπορεί να νικηθεί από τίποτα...

(The Fountain - Dir. by: Darren Aronofsky)


...εκτός από την Τέχνη

(La Môme - Dir. by: Olivier Dahan)

λέει η Μαρία:

Δε θα σε σκοτώσω

μπρος στα μάτια σου
υπακούω σε κανόνες αρχαίας τραγωδίας
σε κανόνες άγνοιας και πάθους υπακούω

Ένας ναός
και δυό τα είδωλα του έρωτα
κι αν σε σταυρώσω εκεί
δε θα 'ναι για να σε δω να πεθαίνεις, όχι...
θα 'ναι για τη στιγμή που θα σε αποκαθηλώνω...
Και τότε θα 'χεις μάθει τους ίδιους κανόνες
θα θες ν' αναστηθείς μα δε θα μπορείς
μπρος στα δικά μου μάτια.

Επέλεξες στον Έρωτα να είσαι Χριστιανός, εντάξει...
μα εγώ τα είδωλα λατρεύω και το τώρα

Φρόντισε νεωκόρε, να μην το μετανιώσω...
Τότε μονάχα τα πόδια σου με μύρο θα αλείφω.
Βλέπεις εγώ το χρέος μου το ξέρω
να τα τελειώνω όλα εδώ
κι όχι άλλου θεού δραπέτης...

Αλλά... θα με συγχωρείς;
Ή θα σταυρώνεσαι σ' άλλο σταυρό δεσμώτης;
Το δικό μου αμάρτημα το άφησες εκκρεμές
για τη δευτέρα θανή σου...
Δεν το σήκωσες όλο το βάρος του κόσμου καθώς λες

γιατί εμένα δε μ' αγάπησες ακόμη...

("Ακόμη σ' αγαπώ" λέει η Μαρία η Μαγδαληνή - Α.Γ.)

Μέρα που είναι, ένα αγαπημένο ποίημα ενός πολύ αγαπημένου ποιητή. Μη βιαστείτε να αναζητήσετε συγγένειες, επιρροές κι αναφορές. Η συγκίνηση είναι τόσο πρωτογενής κι ουσιαστική που του ανήκουν τα εύσημα ολοκληρωτικά.

Αν εξαφανιστεί ξαφνικά, πάει να πει πως τον τρόμαξε η έκθεση. Μέχρι τότε όμως θα το έχετε διαβάσει αρκετοί.

Ελπίζω όταν το αποφασίσει να τον διαβάσετε περισσότεροι...

Γμτ

Όλες οι εμπειρίες εγγράφονται στο υποσυνείδητό μας ως ατμόσφαιρες συγκεκριμένες κι αδιαπραγμάτευτες. Κι όταν μιλάω για εμπειρίες δεν εννοώ μόνο όσες έχουμε ζήσει αλλά κι όσες ενδέχεται η φοβόμαστε ότι πρόκειται. Είναι όλες ξεκάθαρα καταγεγραμμένες.

Εξηγούμαι:

Είχα όνειρο. Πνιγμού. Ήμουν λέει σε ένα αυτοκίνητο χωρίς οδηγό, που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα και σε ανύποπτο χρόνο βρέθηκε να βουλιάζει στο νερό. Ή αίσθηση ξεκάθαρη: Η υγρασία, ο αέρας που εγκαταλείπει σιγά σιγά τα πνευμόνια, τα ενδεχόμενα που χάνονται και εκείνη η αίσθηση που πολλοί περιγράφουν ως ένα στιγμιαίο φλας μπακ ολόκληρης (μα ολόκληρης) της ζωής σου. Όχι μόνο όσης έχεις ζήσει, αλλά κι εκείνης που σκόπευες και μάλλον δεν θα καταφέρεις.

Πασχίζοντας να βρω έναν τρόπο να ξεφύγω, παίζω το τελευταίο μου χαρτί (ευτυχώς υπάρχει τέτοιο). Συνειδητοποιώ ότι ονειρεύομαι και αποφασίζω να ξυπνήσω. Έχοντας αυτό το αλεξίπτωτο στην πλάτη το τραβάω λίγο περισσότερο. Μέχρι την τελευταία ανάσα. Δε θα χρειαστεί καν να υπολογίσω το χρόνο που χρειάζομαι για να κολυμπήσω στην επιφάνεια. Όταν πω «ξυπνάω» θα ξυπνήσω. Έτσι απλά. Πόσες φορές μας δίνεται η ευκαιρία να ρυθμίσουμε το αναπόφευκτο;

Γίνεται έτσι ακριβώς. Στην τελευταία ανάσα ανοίγω τα μάτια μου και βρίσκομαι ακίνητος στο κρεβάτι μου προσπαθώντας να δώσω στην αναπνοή μου τον κανονικό της ρυθμό. Όταν τα καταφέρνω να συντονιστώ με το χώρο και το χρόνο, έχω μια πολύ συγκεκριμένη αίσθηση Πάσχα. Νιώθω την ανοιξιάτικη υγρασία της μεγάλης εβδομάδας, την ασφυκτική μελαγχολία της εποχής και μια επίγευση όλων των ανοίξεων που πέρασαν απ’ τη ζωή μου ως τώρα. Συμπυκνωμένες σε τέτοια υπερδοσολογία που αν δεν είχα γλιτώσει μόλις από πνιγμό, θα στοιχημάτιζα ότι πάω για άλλον ένα.

Ακόμα δεν έχω συνέλθει εντελώς. Σαν να κόλλησε πάνω μου ένα προαίσθημα (ή να πω βέβαιη προσδοκία για κάτι;) Το μόνο σίγουρο είναι ότι όταν ο εγκέφαλος σου φτάσει τόσο κοντά στο τέλος όσο ο δικός μου σήμερα το πρωί, κάτι μέσα σου αρνείται πεισματικά να είναι το ίδιο με πριν.

Μάλλον φταίει ότι μπαίνουμε όλο και βαθύτερα στο Μάρτη…Γμτ.

Νέο Single

Έτοιμο από πλευράς ηχογραφήσεων (μέχρι σήμερα το απόγευμα δηλαδή). Έτοιμο κι από πλευράς artwork. Το πιο super, τέλειο, αποψάτο κλπ κλπ cover που θα μπορούσα να φανταστώ. (Φοβερή δουλειά του Παναγιώτη-Harry Potter και του Ανδρέα της Άρκτου).

Στις 24 Μαρτίου θεού θέλοντος και κισμέτ επιτρέποντος θα κυκλοφορήσει στα δισκάδικα. Μέχρι τότε το ακούτε κάθε Σάββατο, αποκλειστικά στον Ιανό, ζωντανά και φλεγόμενα απ' τη Νατασσούλα.

Δεν κάνω διαφήμιση, παρά μόνο της χαράς μου. Κι επειδή σ' αυτό το blog δεν το πολυ-συνηθίζω, respect.

ΥΓ: Η συνοδευτική φωτό του post είναι συμβολική και δικής μου εμπνεύσεως απεικόνιση που ουδεμία σχέση έχει με το original, το οποίο (όταν με εμπιστευτεί ξανά το scanner μου) θα σας ανεβάσω να θαυμάσετε.

Όπως θα μπαίνει η άνοιξη...

Εμείς έτσι την υποδεχόμαστε.

Και μελαγχολικά και φωτεινά και όπως μας αρέσει…
Ο Απρίλης είναι ο Μήνας ο σκληρός λέει ο ποιητής

Το Μάρτη μας τον χαρίζει
(Ας πρόσεχε)

Θα τα λέμε στον Ιανό λοιπόν για όλα τα Σάββατα του Μάρτη!

ΥΓ: Και με δύο ολοκαίνουργια τραγουδάκια σε πρώτη εαρινή εκτέλεση

Respect

Υποκλίνομαι.

Αυτό δεν το 'χει φτιάξει άνθρωπος.

Πήγα σινεμά!

Είδα «Ώρες Κοινής Ησυχίας». Και μ’ άρεσε.

Η Ευαγγελάκου έχει ένα σπάνιο προσόν κατ’ εμέ (που δεν θα έπρεπε βέβαια να είναι και τόσο σπάνιο ώστε να ανάγεται στη σφαίρα του προσόντος): Έχει χαρακτήρες! Κανονικούς! Πραγματικούς ανθρώπους που ούτε φιλοσοφούν ούτε μπουρδολογούν ακατάσχετα. Επίσης έχει σενάριο, που κι ας μην έχει πλοκή, έχει τουλάχιστον συνοχή και ειρμό.

Θυμάμαι στο «Θα το μετανιώσεις» με είχαν εντυπωσιάσει οι δεύτεροι χαρακτήρες της με την αρτιότητα τους. Ε λοιπόν στη νέα ταινία, αυτό έχει έρθει σε πρώτο πλάνο. Η ταινία αυτή αποτελείται αποκλειστικά και μόνο από δεύτερους χαρακτήρες. Ίσως γι’ αυτό τους διαχειρίζεται και τόσο καλά η σκηνοθέτις. Αφού δεν έχει να συμπυκνώσει σε ένα πρόσωπο όλα τα υπαρξιακά ζητήματα της ανθρωπότητας, αφήνει τα ατομάκια των «Ωρών Κοινής Ησυχίας» να ανασάνουν ελέυθερα το καθένα στην κοσμάρα του.

Βέβαια εδώ κρύβεται και το μικρό θεματάκι: Οι χαρακτήρες δεν διασταυρώνονται μεταξύ τους ιδιαίτερα-ούτε καν στην τελική σκηνή. Έτσι είναι και πιο ασφαλής ο χειρισμός τους και απομένει και ανεκμετάλλευτο το εύρημα του συναγερμού. Αν η αρχική ιδέα είχε πέσει στα χέρια ενός Γάλλου ή Ισπανού σκηνοθέτη (που έχουν μια προιστορία στις multi-story ταινίες), θα είχαμε δει παπάδες (θυμηθείτε το φοβερό «Carnages» της νεότατης Delphine Gleize ή το «Piedras» του αλμοδοβαριστή Ramón Salazar). Επειδή όμως έχω κάνει μυστικό όρκο βαρύ να μη γκρινιάζω (πολύ) για τις ελληνικές ταινίες (οι οποίες όμως δεν πρέπει να εκμεταλλεύονται την επιείκεια μου να και να ενηλικιωθούν κάποια στιγμή) μένω στα καλά της εν λόγω:

Έχει χαρακτήρες! Το ξανάπα; Έχει έναν ταξιτζή που δεν ήρθε απ’ τον Άρη, και δυο φοιτήτριες που τους απασχολούν οι γκόμενοι και όχι η υπαρξιακή ματαιότητα σε μια σύγχρονη αστική απομόνωση. Έχει ένα gay ήρωα που δεν είναι καρικατούρα και μια ερωμένη που δεν είναι υστερική. Έχει ένα κουρασμένο μοιχό κι έναν ηθικό κλέφτη που συλλαμβάνεται ενώ ο ανήθικος μένει ατιμώρητος και παίρνει και τα λεφτά (ουπς, spoiler!). Έχει τους γείτονες μας κι εμάς. Κι αυτό αρκεί για να δώσουμε τα 8€ μας. Και άλλα τόσα την επόμενη φορά που θα μας προβάλλει κάποιος στο πανί, κάτι από αυτά που μας αφορούν (κι όχι όσα θα θέλαμε η νομίζουμε πως μας αφορούν).

YΓ: Το μόνο που έχω να δηλώσω, ως θερμή παράκληση, στους Έλληνες κινηματογραφιστές (κι ας ξέρω πως δε φταίνε αυτοί αλλά η έρμη η φτώχεια του πολιτισμού αυτής της χώρας), είναι να φροντίσουν λίγο τον ήχο τους. Το ‘χω μαράζι να δω μια ελληνική ταινία με ωραίο ήχο. Να μην ακούγεται σαν από το υπόγειο. Εννοείται και τη φωτογραφία. Να κλείσουν τα στόματα όσα λένε την Αθήνα άσχημη…

ΥΓ2: Φαντάσου να μην είχα κι όρκο βαρύ και μυστικό να μη γκρινιάζω…

ΥΓ3: Ανυπομονώ για την «Ψυχή στο στόμα» του Οικονομίδη. Άσχετο αλλά μιας και το ελληνικό σινεμά το θέμα, είπα να το χώσω. Και ντροπή (όχι για το «Μικρόκοσμο» αλλά για όλους τους άλλους) που βγαίνει μόνο σε μία αίθουσα και τόσο αργά!

Cliché

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ,

Βαριέμαι τα κλισέ…

...

Κι ας ξέρω πως είναι η πιο κλισέ δήλωση της νέας εποχής

Μέσα σε κρότους....

Δε μιλάμε για απλό κόλλημα:

Μιλάμε για τεράστιο κόλλημα.

Δε θυμάμαι πόσο καιρό είχα να φορέσω σ’ αυτή την πόλη τόσο καθαρό ρούχο.

Σαν να ξεπλένει όλο το γκρίζο – πεντακάθαρο νεράκι από πηγή.

Αν δεν τον έχετε αγοράσει ακόμα, σπεύσατε:

Δώρο ακριβό στις καλύτερες στιγμές σας και σ’ όποιον αγαπάτε.

ΥΓ: Ο λόγος για το «Τερραίν του Παραδείσου» της Μαρίας Βουμβάκη.

Η πιο σπάνια, ουσιαστική, ονειρική, λυτρωτική (κ μια θάλασσα άλλα επίθετα) μελοποίηση ποιημάτων που μας έκανε την τιμή να προσγειωθεί στο 2007 από ένα ολόδικό της πλανήτη.

Ιδανικές Φωνές

Πόσο αγαπώ τις υποθετικές συναντήσεις...

Όπως αυτή της Έλλης Λαμπέτη με τον Κωνσταντίνο Καβάφη.

Ο τρίτος της "υπόθεσης", ο Μάνος Χατζιδάκις.


[Ειδικά αφιερωμένο
στο επιτέλους της σημερινής βροχής]

Rollin' & Scratchin'

Αν δεν έχετε κάνει τη διαδρομή Ερμού - Κολωνάκι

[στην καρδιά των Εκπτώσεων]
[για ένα ουτοπικό ζευγάρι παπούτσια]
[με μουσική υπόκρουση Daft Punk]

δεν έχετε νικηθεί από τίποτα.

Εν Λευκώ

Λευκοί μου τοίχοι και λευκή ζωή μου. Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο. Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου. Και το μετά απ' το μετά γνωρίζω. Αν είχα θάρρος για να πω το έλα. Τώρα δε θα 'χα τη φωτιά στο αίμα. Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρη η τρέλα. Αν είχε σώμα θα 'ταν πάλι ψέμα. Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο. Σα να χορεύουνε με τη σιωπή μου. Κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο. Που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου. Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη. Και τη χαρίζω σ' όποιον μ' εξηγήσει. Να 'χει το μέλλον μου να επιλέξει. Ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει: Τίποτα σημαντικό. Ζω μονάχα Εν Λευκώ. Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου. Καλά τα λένε οι έγχρωμοι μου φίλοι. Το πρόβλημα που η υπερβολή μου. Κι ό, τι αργεί απάντηση να στείλει. Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος. Τώρα δε θα τανε φωτιά στο αίμα. Αν ήταν χρώμα θα 'ταν άσπρο ο φόβος. Αν είχε σώμα θα 'ταν σαν και μένα. Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε. Κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις. Κι αν θες να δεις τ' αληθινά να καίνε. Πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν' ανέβεις. Και σε λυπούνται που δεν το 'χεις νιώσει. Κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος. Και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση. Πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος. Δικαίωμα μου να ποντάρω λίγα. Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο. Κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα. Εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω. Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω. Μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα. Του λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω. Με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα:

Τίποτα σημαντικό.

Ζω μονάχα Εν Λευκώ




ΥΓ: Αυτό το εγώ ποιος θα το πάρει;

Ταα, ταραρα τα τααααα...

Θυμάμαι «μικρό παιδί στην πρώτη τάξη» τις φανατικές επισκέψεις στο «Άστρο», κάθε Κυριακή. Το «Άστρο» ήταν ένα σινεμά (νόμιζα ότι θυμάμαι που, αλλά σιγά που θα θυμόμουν), το οποίο τα κυριακάτικα πρωινά έπαιζε παιδικές ταινίες. Έτρεχα λοιπόν για χρόνια τον καημένο τον πατέρα μου να δω ό, τι μα ό, τι έπαιζε. Χωρίς να ξέρω τι τις περισσότερες φορές. Κανονικός θαμώνας.

Μια Κυριακή ο μπαμπάς, στα πλαίσια της διαπαιδαγώγησής μου, με πήγε να δω μια κινηματογραφημένη παράσταση χορού. Την περίφημη Λίμνη των Κύκνων, με το Ρούντολφ Νουρέγιεφ και τη Μαργκότ Φοντέιν. Θυμάμαι (περιέργως πεντακάθαρα) κάθε λεπτομέρεια που αφομοίωνα από το μεγάλο εξώστη. Θυμάμαι πόσο με είχε εντυπωσιάσει η σύμβαση στην κίνηση (που παρόλο που ήταν παράξενη επικοινωνούσαν όλοι μια χαρά), αλλά και η σιωπή που μοιράζονταν. Κάπου στα μισά βαρέθηκα βέβαια. Προτιμούσα την καρτουνίστικη εκδοχή που είχε μάλιστα πέρα από τους βασικούς ήρωες και τα δυο σκιουράκια, το Χανς και τη Μαργαρίτα. Το μόνο που μου έμεινε (όπως και στους περισσότερους βέβαια) να κουβαλάω χρόνια είναι το πασίγνωστο θέμα του φινάλε της πρώτης πράξης.

Δε με απασχόλησε ιδιαίτερα ο χορός από τότε. Μάλλον μου παρα-έπεσε βαριά η πρώτη επαφή. Στα χρόνια που ακολούθησαν αγάπησα περισσότερο την όπερα και κάποια συμφωνικά έργα, όχι όμως στην παραστατική τους μόρφη. Απλά σαν έργα. Ά, ίσως θα έπρεπε να αναφερθεί σ’ αυτό το ιστορικό και μια αποτυχημένη μου απόπειρα να φτιάξω το λιμπρέτο της «Λίμνης των Κύκνων» για να τη μετατρέψω σε όπερα στα 13 μου. Μέγα Φιάσκο, γι’ αυτό και παραγράφεται.

Το 1997 βρίσκομαι στο Λονδίνο. Για θέατρο. Να δω, να εξερευνήσω, να νιώσω θέατρο. Μέσα στις παραστάσεις που επιλέγω (και γεγονός της χρονιάς) είναι και η critically acclaimed εκδοχή της Λίμνης των Κύκνων από το Matthew Bourne. Θυμάμαι την καταχώρηση στο Time Out με το απειλητικό βλέμμα και τον τραγικό εναγκαλισμό του Ζίγκφριντ με τον κύκνο στο logo. Στο ίδιο τεύχος και μια συνέντευξη του Adam Cooper (που πρώτο-χόρεψε το ρόλο της/του Οντέτ/Οντίλ), ο οποίος μιλούσε για μια παράσταση που αλλάζει τα δεδομένα του κλασικού χορού. E όλα τα παραπάνω ήταν αρκετά να εξάψουν την περιέργεια μου.

Καταφέρνω να βρω (ούτε που ξέρω πως) εισιτήριο, και βρίσκομαι 10 χρόνια μετά από εκείνη την προβολή στο «Άστρο» να (ξανά)βλέπω τη «λίμνη» από έναν επίσης μεγάλο εξώστη τόσα χιλιόμετρα μακριά απ' το σπίτι: Η παράσταση είναι ένα αριστούργημα. Ο Matthew Bourne άλλωστε είναι μάγος των πάντων. Από τις χορογραφίες που σφύζουν από χιούμορ, πρωτοτυπία και σαρκασμό, μέχρι ολόκληρο το εικαστικό αποτέλεσμα, που ισορροπεί ανάμεσα στο θέατρο και το χορό (κλασικό και σύγχρονο). Θυμάμαι πολύ καθαρά πως όταν τέλειωσε η παράσταση πέρα από το πασίγνωστο θέμα του φινάλε της πρώτης πράξης μου έμεινε να κουβαλάω και μια αίσθηση πως στην τέχνη μπορούν να γίνουν από ταλαντούχους ανθρώπους τα πάντα απολύτως δικαιολογημένα. Ως υποψία το είχα ανέκαθεν. Αλλά 4-5 παραστάσεις (ανάμεσα τους και η εν λόγω) μου το επιβεβαίωσαν ακλόνητα.

Για να μην τα πολυλογώ, Από τότε είμαι φαν του Bourne, σε ο τι κι αν κάνει και μπορώ να το δω. Ας είναι καλά τα dvd και το net. Καρυοθράυστης, Σταχτοπούτα, CAR-MAN (η super μεταφορά της Carmen του Bizet σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων) και last but not least ο Ψαλιδοχέρης του Barton. Όλα κρίκοι σε μια ιδιοφυή αλυσίδα.

Ακριβώς (κι εντελώς συμπτωματικά) μια δεκαετία μετά, οι Κύκνοι έρχονται ακόμα μια φορά προς το μέρος μου. Δεν θα πάω όμως να τους συναντήσω' αφ’ ενός γιατί έχω δει τόσες φορές το dvd εκείνης της πρώτης κι αγαπημένης μου εκδοχής (τόσες που μπορώ να χορέψω ανά πάσα στιγμή όλα τα pas de deux της παράστασης), αφ’ ετέρου γιατί έχω ένα δισταγμό απέναντι σ’ αυτές τις touring παραγωγές. Σαν να έρχεται με καθυστέρηση λίγο πρόχειρα στους επαρχιώτες το τσίρκο, κάπως έτσι. Ούτε το Cats δεν πήγα να δω…

Πάντως όσοι δεν έχετε υπόψη τι σημαίνει ο Μάγος, πηγαίνετε να το δείτε. Κάνει ένα τόσο εύστοχο (και διασκεδαστικό) παιχνίδι ειδώλων, προτύπων, οιδιπόδειων συμπλεγμάτων και τόσων άλλων που θα σας ενθουσιάσει. Αλλά και τίποτα από αυτά να μη δείτε θα έχετε παρακολουθήσει ένα από τα ομορφότερα θεάματα της ζωής σας.

Όπως λέει και κακομεταφρασμένα ο Κωστάλας δηλαδή: Δείτε το, ή ζήστε με το παράπονο ότι το χάσατε…

Ποιο παράπονο;

Στοιχειώδες...

Δεν ξέρω πως προέκυψε αλλά μπήκα στη διαδικασία να διαβάσω ένα best seller με ανεξιχνίαστες υποθέσεις, δικαστήρια και ατέλειωτες έρευνες. Εχει και μερικά πιο οικεία θέματα όπως ψυχαναλύσεις ηρώων, ντοστογιεφσκικές προσωπογραφίες, βιογραφικά/ιστορικά στοιχεία, ερωτικά και προσωπικά αδιέξοδα, πολιτικές νύξεις κλπ. Το κύριο θέμα του όμως παραμένει η χαρά του ντετέκτιβ.

Από ένα σημείο (στη μέση και μετά) με παρέσυρε και ήμουν πολύ περήφανος για τον εαυτό μου που ξεπέρασα τις επιφυλάξεις μου και έγινα ένας ανοιχτός αναγνώστης σε ανεξερεύνητα λογοτεχνικά πεδία. Τώρα που το τελειώνω (200 σελίδες μου έμειναν...)συνειδητοποιώ ποιος είναι ο λόγος που δεν είναι για μένα αυτά τα βιβλία:

Η μνήμη μου. Στοιχεία πολύτιμα στην έρευνα περνάνε το ένα μετά το άλλο και διαφεύγουν της προσοχής μου, ονόματα και καταστάσεις που αναφέρθηκαν στις αρχικές κιόλας σελίδες είναι σαν να μην τα διάβασα ποτέ. Όσο για μερικά πρόσωπα και αντικείμενα κλειδιά (τα καημένα) που ίσα που υπαινίχθησαν (ή όχι) το ρόλο που θα έπαιζαν στο μέλλον, είναι το προσωπικό μου (τους) βατερλό. Εμφανίζονται θριαμβευτικά κι εγώ είμαι λες και τα διαβάζω πρώτη φορά.

Με λίγα λόγια εκεί που ο τυπικός αναγνώστης δε θα μπορούσε να σηκώσει τα μάτια του από το βιβλίο, εγώ δε μπορώ να προχωρήσω (κι αυτό μαρτυρικά κι αν συγκεντρώσω όση καλή θέληση διαθέτω) τρεις σελίδες. Απανωτά χασμουρητά πάνω στο σασπένς...

Συγνώμη Τζούλιαν Μπαρνς. Εκτιμώ και τις προσπάθειες σου και τη γραφή σου. Στο "διανοούμενο στην κουζίνα" είχα διασκεδάσει πολύ. Και στο τωρινό όμως, όσο η δράση εξελισσόταν ανάμεσα στους δύο βασικούς χαρακτήρες μια χαρά περνούσα. Τί τα θελες τα ερευνητικά και τους μάρτυρες; Με έχασες σαν αποσκευή στο σταθμό του Γκρέιτ Ουέρλι.

Σε όσους πάντως αρέσουν οι ανάλογες ιστορίες και η μνήμη τους συγκρατεί πάνω από τρία ονόματα (στον Τσέχωφ πάντως, που είναι και ρώσικα δεν έχω κανένα πρόβλημα - το ορκίζομαι!) το συνιστώ ανεπιφύλακτα. "Άρθουρ και Τζορτζ" του Τζούλιαν Μπαρνς (μτφ. Αλεξάνδρα Κονταξάκη)- Εκδόσεις Μεταίχμιο.

ΥΓ: Βέβαια θα το διαβάσω από πείσμα και μόνο. Απλά θα κρατήσω ότι μ' αρέσει (ή τελος πάντων ο τι ...θυμάμαι).

The Bitch Of Living...

...Ή πως το "History Boys" του Μπένετ συνάντησε το "RENT" του Λάρσον και κανιβάλισαν το "Ξύπνημα της Άνοιξης" του Βέντεκιντ:

Φαίνεται τόσο politically incorrect που καταλήγει εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Ξεκινά σε μια τάξη λατινικών του 1891 ως τη στιγμή που βγαίνουν στην επιφάνεια μικρόφωνα και ηλεκτρικές κιθάρες. Οι ορμόνες που το πυροδοτούν έτσι κι αλλιώς υπάρχουν σε αφθονία.

Τι θα έκαναν οι έφηβοι του Βέντεκιντ αν μπορούσαν να ροκάρουν; Θα είχε λιγότερη ή περισσότερη ένταση η σεξουαλική αφύπνιση που έκανε το εν λόγω έργο ένα από τα πιο επαναστατικά της εποχής του;

Το score του Duncan Sheik θα μπορούσε να είναι (κατ' εμέ) λίγο πιο ανατρεπτικό, αλλά οκ. Εξακολουθεί να είναι από τα πιο ενδιαφέροντα events της σεζόν, στο Broadway

Jira-Sim-osu

Χρειάζομαι άμεσο προσδιορισμό.

Πρέπει να καταναλώσω για να το πετύχω.

Κι είμαι αιχμάλωτος των αποθεμάτων μου

Έχω ολόκληρη στοίβα από βιβλία που περιμένουν ανάγνωση και album που περιμένουν ακρόαση και δε μου κάνουν καμία αίσθηση απλά και μόνο γιατί τα ‘χω.

Μια ολόκληρη σειρά από ταινίες που πρέπει να δω (και συνεχώς αναβάλλω γιατί βαριέμαι)

Βιβλιοπωλεία, δισκοπωλεία, κινηματογράφοι/dvd-club όλα εκτός παιχνιδιού

(ρούχα, παπούτσια κλπ ποτέ δε μου ‘δωσαν χαρά)

Ουσιαστικά δε χρειάζομαι τίποτα.

Κι όμως μου λείπει το μικρό περιττό μου κι η χαρά του να το αποκτήσω.

Ακόμα και το ότι θα το μετανιώσω αμέσως με το που θα γίνει δικό μου μου λείπει…

ΥΓ: Είμαι ένας SIM!

Το μωρό

Υπάρχει μια κοινή αντίληψη.

Πως όπως σε βρίσκει ο νέος χρόνος έτσι περνάει ολόκληρος

Τρομαγμένος στο ντεμπούτο του, σα νεογέννητο ζωάκι, αναγνωρίζει μητρικά το πρώτο αίσθημα που συναντά

Και βολεύεται σ’ αυτό.

Π.χ.
Τα πέντε τελευταία λεπτά του 6 μας βρήκαν να προσπαθούμε να ρυθμίσουμε χρονικά ένα επερχόμενο πολυπόθητο ταξίδι.
Εκεί
Συνειδητοποίησα ότι έπρεπε στο 7 για πρώτη φορά να χωρέσουμε τις πρώτες προγραμματισμένες μας δουλειές κι ευθύνες, τα πρώτα πλάνα, σ’ αυτό που επιθυμούμε.

Αλλάζει ο χρόνος σα μικρή τεχνική λεπτομέρεια

Το ταξίδι έκλεισε αόριστα για κάπου ανάμεσα σε τέλη Φλεβάρη κι αρχές Απρίλη κι ο χρόνος φάνηκε να ζητάει το μερίδιο του κι από μας πια.

Τρομακτικό και συναρπαστικό.

Το πρωί παγωμένο, διαυγές και μαγικά φωτεινό μας βρήκε καθισμένους σε έναν κύκλο, ζαλισμένους, κουρασμένους, ακίνητους κι εγκλωβισμένους, αμήχανους νέους γονείς με το μωρό στην αγκαλιά.

Το πρώτο επίσημο soundtrack αυτό που ακούτε αυτή τη στιγμή.

Υπόθεση

Θα τον φιλήσει άτσαλα στο μάγουλο πέφτοντας με φόρα πάνω του
-δυο φορές όπως απαιτεί το πρωτόκολλο-
Η επαφή των παγωμένων προσώπων θα ανατριχιάσει και τους δυο
κυρίως για το άτοπο της εγκαρδιότητας
Εκείνος είχε προβλέψει χειραψία
Εκείνη τίποτα

-Μια άτυχη στιγμή ενστικτώδους αμηχανίας-

Θα μοιραστούν από μισό σχόλιο για το κρύο με τα χέρια στις τσέπες.
Εκείνος θα παίζει με ένα χαρτί καραμέλας για το λαιμό
Κι εκείνη με τα κλειδιά του αυτοκινήτου
Θα κοιτούν ο ένας αριστερά κι ο άλλος δεξιά

Ως τις παρά είκοσι θα έχουν κρεμαστεί.

Μισή ώρα μετά θα σχεδιάζουν ένα ταξίδι πίνοντας ζεστή σοκολάτα.

A Christmas Soundtrack

Άσχετος πρόλογος αλλά το shuffle του Hamlet έχει πλάκα και το έχω καθιερώσει και στο pc.

Η Γραβάτα του Καζαντζίδη με το Rid Of Me της P.J. Harvey και το χαστούκι της Βέμπο έχουν μια φοβερή διεστραμμένη συγγένεια. Ανυπομονώ να δω τι θα γίνει παρακάτω...

Λοιπόν, φέτος έκανα μια φοβερή ανατρεπτική πράξη και είμαι περήφανος για μένα. Κατάφερα να πριονίσω τα χριστουγεννιάτικα δέντρα επιλεγμένων φίλων μου (όσων τέλος πάντων στόλισαν και τα χαίρονται)

Έκρυψα μέσα σε χαρούμενες εορταστικές συσκευασίες (κομπλέ... μέχρι χρυσά αστεράκια κόλλησα στο εξώφυλλο) cd με τον κωδικό τίτλο "A CHRISTMAS SOUNDTRACK" και τους τα δώρισα στο πνεύμα των ημερών.

Αυτο το compilation προσφέρεται να συνοδέψει όσους έχουν βαρεθεί τον Frank Sinatra, τον Dean Martin και τη Doris Day (για τους κλασικούς)ή τους Wham και τη Δέσποινα (για τους -λέμε τώρα- contemporary) αλλά θέλουν να μείνουν πιστοί στο πνεύμα των ημερών. Όχι στο πνεύμα που προβάλλουν τα ΜΜΕ. Στο άλλο το καλό...

Τεσπα. Σε όσους δε σας δω από κοντά και θέλετε να γνωρίσετε τα δικά μου Χριστούγεννα (αλλά και σε εσάς που τα δώρισα και ηθελημένα δεν έβαλα ολόκληρο το tracklist μέσα) σας παραθέτω το συνολικό μου πόνημα. Μη νομίζετε πως το οτιδήποτε είναι τυχαίο. Μια ιστορία σας λέω όπως πάντα:

1. Patty Griffin – Kite Song
2. Joni Mitchell – The River
3. Damien Rice – Animals were gone
4. Paul Weller – Wishing On A Star
5. Jackie DeShannon – What The World Needs Now
6. Rufus Wainwright – Spotlight on Christmas
7. Eisley – The Winter Song
8. K. D. Lang – Hallelujah
9. Tori Amos – Winter
10. Martha Wainwright – Don’t Forget
11. Sarah McLachlan – Wintersong
12. Susanna And The Magical Orchestra – Enjoy The Silence
13. Jewel – I Wonder As I Wonder
14. Simon and the Garfunkel – 7 o clock news

Το 15ο track δεν το συμπεριλαμβάνω ούτε εδώ. Είναι μυστικό και αφιερωμένο στο μωράκι που γεννιέται αύριο. Το ψιθυρίζω στο αυτί όποιου ενδιαφέρεται.

Merry Merry Christmas to you all!!!

Λοιπόν

Στις 4.28 σήμερα το πρωί ορκιζόμουν πως φέτος θα έκανα τη διαφορά.

Είπα ότι θα στήσω αντιμέτωπα όσα έχω με όσα δεν έχω και θα αφήσω να νικήσουν τα παρόντα.

Το κακό με τις αγνές προθέσεις είναι ότι πάντα προηγούνται και γι' αυτό αποκαλύπτονται.

Οι σκοτεινές έπονται κι αυτό τις αβαντάρει.

Στις 12.23 σήμερα το μεσημέρι το μετάνιωσα.

Όπως και να 'χει είχα δώσει ένα χρονικό περιθώριο εικοσιτεσσάρων ωρών πριν καταλήξω.

Λέω να το εξαντλήσω και φέτος

1+1= κάτι

Με τις αδυναμίες του, τις επιμέρους αμηχανίες του, την αποτυχία του (ή αδιαφορία του) να γίνει καθολικό (κι ως εκ τούτου την εκτόξευση του στη σφαίρα του αποκλειστικά και επί μέρους προσωπικού) το 2 δεν επιδέχεται κριτικής.

Δηλώνεις απλά με την έξοδο αν είσαι διατεθειμένος να παραδοθείς στην τεράστια αλλαγή που συντελείται…

Ναι…στο γεγονός ότι μια παράσταση στη φόρμα του σύγχρονου χορού συνομιλεί με το mainstream κοινό πάνω στο θέμα της μοναξιάς αναφέρομαι.

Αυτό είναι πιο πάνω απ’ το όποιο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα ή σύγκριση με τη διεθνή κίνηση και τα καλλιτεχνικά ρεύματα του έξω.

Και δεν πειράζει που δεν άλλαξε τον ρουν της πλαστικότερης των Τεχνών…

Δεν είναι απαραίτητες οι εκρήξεις για να γίνει η αρχή…

«Δε θέλει δύναμη»

Μερικές φορές αρκεί «να σπρώξεις μαλακά…»

Sold Out

Πρώτη φορά που το αποφάσισα και sold out...

Πήρε και δεύτερη ημερομηνία και sold out

Στο Παρίσι δεν πάω! Αλλά και να το αποφάσιζα... sold out θα ήταν.

Προς το παρόν μια μικρή γεύση απ' την ιδιοφυία που λέγεται Rufus Wainwright

Sacha Sacket

Δυο χρόνια πήρε να συναντηθούμε. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Φωνή άκρως συγκινητική με ένα αποτελεσματικότατο falcetto στα κατάλληλα σημεία. Μελαγχολικός, εσωτερικός, θλιμμένος, σε καμία περίπτωση όμως καταθλιπτικός (άντε... λίγο).

Τα τραγούδια του μου θυμίζουν κάτι ανάμεσα σε Peter Hammill και αρσενική Tori Amos (στα πιο χαμένα της) και για ένα λόγο που δεν έχω προσδιορίσει ακόμα ακριβώς κάτι από τα folk παραμύθια της Joni Mitchell.

Για pay him a visit:

In the end...

Βγαίνουμε έξω με ο τι πιο επίσημο έχουμε μέσα και: scars.
Yes, we all feign a laugh.
We all sigh in the dark;
get cut off before we start.

And as the first act begins,
you realize they're all waiting
for a fall, for a flaw,
for the end.

There's a path stained with tears.
Could you talk to quiet my fears?
Could you pull me aside,
just to acknowledge that I tried?

And as your last breath begins,
contently take it in,
because we all get it in
the end.

And as your last breath begins,
you find your demon's your best friend.
And we all get it in
the end.

Άκου εδώ...

Hamlet Says:

1. Last Night I dreamt that somebody loved me - The Smiths
   
2. Why ? - Andrew Bird
3. Evil Night Together - Jill Tracy
4. Luv - Travis
5. Bang Bang - Isobel Campbell
6. My Favorite Things - John Coltrane
7. Motherless Child - Van Morrisson
   
8. Broken Bicycles - Tom Waits & Crystal Gayle
9. Winter Kills - Yazoo

Βγαίνει η ιστορία..;

In Style

Το παν στη ζωή είναι το στυλ. Έχω καταλήξει. Το θέμα δεν είναι τι και γιατί το κάνεις. Το θέμα είναι το πώς. Τα σκοτεινότερα κίνητρα να έχεις, αν η ενσάρκωση του σκοπού έχει στυλ, το παιχνίδι έχει κερδηθεί. Σαφέστατα το στυλ δεν είναι ίδιον της ανθρώπινης φύσης. Η ουσία μας είναι χοντροκομμένη, κακόγουστη. Η πραγματικότητα μας είναι το πώς ξυπνάμε το πρωί: Κομμένοι, αναμαλλιασμένοι, με βαριά φωνή και ανυπάκουα μέλη. Η αφετηρία μας είναι αυτή. Και μετά έρχεται το στυλ. Ή η υπερβολή του. Τα πάντα πειθαρχούν στην εικόνα μας (ή την εικόνα των άλλων) και φτιάχνεται η προβολή μας στον κόσμο. Προσέχουμε τι φοράμε, πως κινούμαστε στο χώρο, τι σχολιάζουμε, μερικοί από μας τι τρώμε και πως τρώμε, πως αλληλεπιδρούμε με τους άλλους και όλα αυτά με μια επίφαση φυσικότητας. Σαν να γεννηθήκαμε σκηνοθετημένοι και ιλουστρασιόν. Ακόμα κι όταν τσαλακωνόμαστε προσπαθούμε να το κάνουμε με στιλ. Ανάλογα με τις αισθητικές καταβολές του ο καθένας, χαμηλώνουμε τα φώτα, κλειδώνουμε απ’ έξω τους άλλους «που δε μπορούν να καταλάβουν οι ανόητοι», κι αναπαράγουμε μεγάλες σκηνές από ταινίες ή θεατρικά με μουσική υπόκρουση που ποικίλλει από καψουροτράγουδα της πίστας μέχρι την Τραβιάτα του Verdi. Το μυστικό για να έχεις πάντα το σωστό στυλ είναι να φαντάζεσαι ανά πάσα στιγμή τον εαυτό σου σε αναμονή για φωτογράφηση περιοδικού. Το ποιο περιοδικό εξαρτάται πάλι από το τις αισθητικές σου καταβολές, από τη Vogue μέχρι το LIFE. Πόσα τεύχη μπορεί να πουλήσεις με τη ρουτίνα σου; Πόσο εναλλακτικά μπορείς να προμοτάρεις τη φάτσα σου; Σου είναι εύκολο να συμβαδίσεις με τα τρέχοντα trends σα να γεννήθηκες κατέχοντας τα; Ε τότε έχεις κερδίσει. Αυτή η εποχή διαμορφώθηκε για να βρεις εσύ το τέλειο περιβάλλον να λάμψεις. Οι υπόλοιποι έπονται.

2

15 Δεκεμβρίου 2006

!!!

Συνάντηση

Την είδα όμορφη χωρίς να έχει καταχωρηθεί ποτέ ως τέτοια στην αντίληψη μου. Μάλλον με παρέσυρε ο τρόπος που γλιστρούσε στο περιθώριο και της στιγμής και του τόπου. Ίσως συνέβαλε κι η υπερμεγέθης ομπρέλα που κουβαλούσε χαριτωμένα και μάλλον αμήχανα με όλη την αχρηστία της στην απλή νυχτερινή υγρασία. Το πρόσωπο της ανέκφραστο προσπαθούσε να εκδυθεί το άλλο πρόσωπο: αυτό που κατά πάσα πιθανότητα έχει περισσότερο ενδιαφέρον για τους πολλούς. Όχι για μένα πάντως. Εγώ κατάφερα να τρυπώσω στο απειροελάχιστο χρονικό περιθώριο που μου παραχωρούσε το προφίλ της πριν παραδοθεί στη σκιά της πεπερασμένης συνάντησης. Και σε αυτή τη στιγμιαία συνεύρεση πίνοντας ένα ζεστό πλανόδιο τσάι κατάλληλο για τον κουρασμένο της λαιμό, προλάβαμε και συζητήσαμε όλα τα μεγάλα ζητήματα της τέχνης και της τυχαιότητας χωρίς καν να ανταλλάξουμε ένα βλέμμα. Αστειεύτηκα για το μέγεθος της ομπρέλας της, κομπλιμένταρα το κομψό παλτό της, που έκανε την Ερμού να μοιάζει με ένα απλό πέρασμα προς έναν καλά σχεδιασμένο μεταφυσικό προορισμό, και τέλος την προσπέρασα χωρίς να την αφήσω να καταλάβει τη σημασία της αλληλεπίδρασης μας.

Δυο μέρες μετά την ξαναείδα τυχαία, απογυμνωμένη από την ευχέρεια της διακριτικότητας της. Λαμπερή και φωτισμένη από τους χυδαίους προβολείς της προώθησης, αιχμάλωτη στα στενά όρια της ενσάρκωσης της, και εξακολουθούσε να είναι όσο όμορφη δεν είχε υπάρξει ποτέ στις δεκάδες φορές που είχαμε βρεθεί στο παρελθόν. Και δεν ήταν ούτε το μαύρο μεταξωτό φουστάνι που την υποστήριζε αφοπλιστικά, ούτε το λαμπερό styling της αστικής κομψότητας που μιμούνταν. Ήταν η ξεχωριστή εκείνη οικειότητα που μοιραζόμασταν πια συνωμοτικά ύστερα από εκείνη τη φευγαλέα μας συνάντηση. Και που την αγνοούσαν οι πάντες. Ακόμα κι η ίδια…

9

Well I held you like a lover:
Happy hands
And elbow in the appropriate place.

And we ignore our others:
Happy plans
With a delicate look upon your face.

Our bodies moved and hardened:
Hurting parts of your garden
With no room for a pardon
In a place
Where no one knows
What we have done.

Do you cum?
Together ever with him?
And is he dark enough?
Enough to see your light?
And do you brush your teeth before you kiss?
Do you miss my smell?
And is he bold enough to take you on?
Do you feel like you belong?
And does he drive you wild?
Or just mildly free?

What about me?

Well you held me like a lover:
Sweaty hands
And my foot in the appropriate place.

And we use cushions to cover:
Happy glands
In the mild issue of our disgrace.

Our minds pressed and guarded:
While our flesh disregarded
The lack of space
For the light-hearted
In the boom
That beats our drum.

Well I know I make you cry
And I know sometimes you wanna die
But do you really feel alive
Without me?
If so: be free.
If not: leave him for me.
Before one of us has accidental babies.

We aren't free.

Do you cum?
Together ever with him?
And is he dark enough?
Enough to see your light?
And do you brush your teeth before you kiss?
Do you miss my smell?
Is he bold enough to take you on?
Do you feel like you belong?
And does he drive you wild?
Or just mildly free?

What about me?
What about me?
What about...?

Οι τυχεροί που το άκουσαν μιλάνε για αριστούργημα

Οι υπόλοιποι περιμένουμε τις πρώτες μέρες του Νοέμβρη....

ΥΓ: O λυρισμός της νέας εποχής χαράζει

στην εποχή του κλισέ

Το κλισέ στη μουσική το θέμα. Όχι στον ήχο. Στους ανθρώπους. Στις δηλώσεις τους κυρίως και στα κίνητρα τους. Εν τέλει και στο αποτέλεσμα. «Χάλια η δισκογραφία». «Κρίση στο χώρο». «Αναζήτηση Σουξέ» (έτσι γενικά, στον παρονομαστή – ο, τι να ναι αρκεί να χωθεί σε play-list). «Αυτά θέλει το κοινό». Ποιο κοινό; Και πότε το κοινό ήταν κοινό; Η ισοπέδωση δεν είναι υγεία. Η ομοιογένεια δεν είναι τέχνη. Θα μου πεις Η μουσική έτσι κι αλλιώς δεν είναι πια τέχνη. Είναι αγώνας να υπάρξεις. Όχι να είσαι κάτι. Μόνο να υπάρξεις. Κι όχι σε συνειδήσεις και παρέες όπως παλιά. Αλλά σε προθήκες δισκοπωλείων και πίστες. Άντε και στην εταιρία αγκαλιά με τους άλλους, που σνόμπαρες πριν.

Αφορμή συνέντευξη τραγουδιστή που εκτιμώ. Και με λύπησε ο τρόπος που αντιμετωπίζει τα πράγματα. Όχι γιατί είναι απαισιόδοξος. Τους αγαπώ τους απαισιόδοξους. Αλλά γιατί είναι ανέμπνευστα ίδιος με όλους. Θύμα της γενικότερης στάσης και απάθειας. Αυτή που σε κάνει γρανάζι το σύστημα και λες «οκει, θα παίξω, αφού έτσι είναι η κατάσταση». Μα δε σε κάνει ρεαλιστή αυτό. Σε κάνει κάτι που δεν είναι τέχνη. Είναι Υπαλληλίκι. Κι η μουσική όσο κι αν την απαξιώνουν κάποιοι (και γνωστοί κι αγαπημένοι που κεκλεισμένων των θυρών δηλώνουν ευθαρσώς ότι «το τραγούδι είναι για την τουαλέτα») είναι απ’ τις μεγαλύτερες μορφές τέχνης – αυτές που θα λέγαμε τέχνες της καθημερινής ζωής. Και σαφέστατα κι η τουαλέτα είναι στην καθημερινή ζωή, αλλά λυπάμαι, δεν είναι μόνο αυτή. Είναι κι άλλες χίλιες δυο μικροστιγμές μας που έχουν μείνει χωρίς ήχο, γιατί εστιάσαμε στην αγωνία του υπάρχω στο χώρο αντί στο χρόνο.

Έχετε σκεφτεί ότι όσα από τα σύγχρονα τραγούδια γίνονται soundtrack στις στιγμές μας, γίνονται γιατί απλά τυχαίνει να παίζουν εκείνη τη στιγμή; Όχι γιατί τα διαλέξαμε, ούτε γιατί γράφονται για μας. Αλλά γιατί απλά κάποιος διάβολος που κυβερνά το random και το repeat τα ταυτίζει με κάτι που αξίζει. Και μένει το ασήμαντο το τίποτα, να μου θυμίζει το κάτι μου.

Κι είναι τόσο άνοστο αυτό το σημερινό το αγχωμένο τραγούδι. Τόσο ανέραστη αυτή η ηλίθια λογική του πολυσυλλεκτικού που κάθε νέο track είναι ένα αγωνιώδες «μήπως αυτό είναι;», «τσακώσαμε την προσοχή σου;», «να πάμε στο επόμενο;» Σαν κυνήγι μαγισσών με τα ίδια και τα ίδια συστατικά στο φίλτρο… Κι απορώ, κανείς δεν παίρνει χαμπάρι πως ότι κάνει αίσθηση έξω είναι χειροποίητο, γλυκό με συναίσθημα και ειλικρίνεια. Με όμορφα αφομοιωμένες καταβολές κι όχι μιμήσεις. Με μια –αν όχι πρωτοτυπία, συγκεκριμένη ταυτότητα; Είμαστε μικρή αγορά θα μου πεις. Γι’ αυτό ακριβώς όμως έπρεπε να έχουμε περισσότερη έφεση στο απλό. Γιατί η γεύση πάντα στα χείλη των λίγων έκανε τη διαφορά...

Πολλά μέτωπα για ένα πρωί κι ούτε μια μάχη. Το φορτώνω στη συννεφιά προς το παρόν και βλέπουμε.

2*inout

Εμένα η βροχή με έτρεφε. Στη συννεφιά έβρισκα όλη τη μελαγχολία που χρειαζόμουν. Την παλιά μελαγχολία: την εξωστρεφή. Την "δείτε με πως υποφέρω υπαρξιακά". Την "ρωτήστε με τί έχω" και "πείτε μου δεν είναι τίποτα". Τώρα αδιαφορώ για τη συννεφιά. Έτσι κι αλλιώς με το έξω αποφεύγω τις πολλές επαφές. Με το μέσα επίσης. Μόνο που σκοτεινιάζει με πειράζει κάπως και πρέπει να ψάχνω από νωρίς τους διακόπτες. Η βροχή κι εγώ δεν έχουμε πια πολλά κοινά.

Παλιά με έτρεφε. Τώρα με στενεύει.

Joyful

Να από τι θα κρεμαστώ αυτό το φθινόπωρο...

Step back, stay away from me

Can't you respect that I only need my peace

These days I'm too weak to see

These days I'm all about me

I don't want to talk this out

Cause there are certain things we don't need to talk about

The silence in between will let you know what I mean

And each time I try to escape

I pray to go not to let me fake

And to take my doubts away

There are days where I would love to be somebody else

Days where I am fighting myself

There are days where I wish I could be a child again

And sometimes days where I wish they wouldn't last

Days where I wish I would be dead....

Τη λένε Ayo...

Γεννημένη στη Γερμανία, κάτοικος Παρισίων με μπαμπά από τη Νιγηρία και μαμά Τσιγγάνα ηχογράφησε το πρώτο της δισκάκι στη Νέα Υόρκη. Αυτά τα ολίγα ξέρω, αυτά και μ' αφορούν καθώς και τα 50 λεπτάκια που γελάει, κλαίει, ερωτεύεται και μελαγχολεί στα ηχεία μου.

Situation could be much better
much better than today
you know that you could do much better
much better than you do today
but how come you never try to change situation
how come you always escape out of a serious conversation
dont't you know it can't never be too late for us to succeed
out of every misery you can be released
as long as you believe

Help is coming
As long as you believe
Help is coming
For us to be released
For us to be released

Βρε λες..;

Υπέρβαση

Ποιος να το λεγε:

1. Εγώ να μπω σε ένα καράβι για πάνω από μία ώρα χωρίς αίσθημα εγκλεισμού.

2. Εγώ να κάθομαι με τις ώρες σε ένα καφέ μπροστά από τη θάλασσα και να νιώθω ευεργετικά γεμάτος και άδειος την ίδια στιγμή.

3. Εγώ να μπαίνω μέσα στη θάλασσα και να αντέχω να μένω στον ήλιο πάνω από δέκα λεπτά

4. Εγώ να μπορώ να κοιμηθώ τις νύχτες

5. και να ξυπνάω χωρίς γκρίνια το πρωί

6. και να έχω την αίσθηση πως ο τι χρειάζομαι είναι εκεί (η με άλλα λόγια για πρώτη φορά την αίσθηση ότι δε χρειάζομαι πολλά για να είμαι εκεί)

Βέβαια δυο μέρες δεν είναι και μια ζωή... Με το που πάτησα στον Πειραιά το μελαγχολικότατο απόγευμα της περασμένης Πέμπτης, γύρισα στα ίδια. Με μια έξτρα μελαγχολία του φθινοπώρου. Αλλά τη χαλαλίζω στην υπέρβαση...

Δυο Μέρες Μόνο

Για να δούμε τί αποδίδει η υπέρβαση...

Il matto sta male...

Ο Παντελής

Δεν είναι ούτε δύο εβδομάδων.
Διασώθηκε από ένα λούκι, όπου είχε εγκλωβιστεί για 2 μερόνυχτα.
Από τότε κοιμάται, τρώει και παίζει όπως τα αδέρφια του.
Η μόνη διαφορά του:
Κλαίει λίγο παραπάνω και φοβάται τις νύχτες

Προς Ενοικίαση

Τελικά ο καιρός περνάει…

Και το καταλαβαίνεις από το αντίκτυπο που έχει κάτι που αγαπάς στους άλλους. Η ακόμα και στον εξελιγμένο και βελτιωμένο (;) σου εαυτό.

Πόσα μπορεί να έχουν αλλάξει μέσα σε δέκα χρόνια; Εγώ όρκο θα ‘παιρνα ότι όλα είναι ίδια.

Στα 16 μου το φοβήθηκα. Το γνώρισα σιγά - σιγά. Και το αγάπησα βαθιά – βαθύτατα. Σαν κάτι πολύ δικό μου. Σαν ένα δώρο που μου έκανε ο καημένος (και ολίγον τραγικός ως ήρωας) Ιωνάθαν Λάρσον πριν παραδώσει ψυχή και πνεύμα στους ουρανούς. Έρωτας, Σεξ και Θάνατος στη Νέα Υόρκη με την απαραίτητη δόση (σκανδαλώδους για τα σκηνικά δεδομένα) Ροκ μουσικής. Στην άκρη η παράδοση του ζαχαρωτού μιούζικαλ με τις big bands και τη Julie Andrews να ανεβοκατεβαίνει τις Άλπεις. Στην άκρη και τα ξενέρωτα αγγλάκια μεγαθήρια των λογοτεχνικών διασκευών. Εδώ το πράγμα ξεχείλιζε από ζωή και ορμόνες και ιδρώτα και όλα τα politically incorrect συστατικά της μετά train spotting εποχής. Ok ήταν λίγο corny το σενάριο, αλλά αφενός βασισμένο στη μελούρα του Puccini ήταν, αφετέρου στα 16 κάτι τέτοια τα ζητάει ο οργανισμός σου.

Και ο καιρός πέρασε και το διπλό δισκάκι έμεινε καλά φυλαγμένο στη δισκοθήκη της καρδιάς μου, με μια-δυο αναδρομές –αν θυμάμαι καλά- μέσα στη δεκαετία, ώσπου κυκλοφόρησαν τα μεγάλα νέα. Η ταινία είναι στο δρόμο. Έκλεισε. και το Νοέμβριο του 2005 θα είναι κοντά μας. Και το βασικότερο όλο το original cast του 1996 ενώνει δυνάμεις. Όλα τέλεια! O Roger, o Marc, η Mimi, ο Collins, η Angel, o Benny, η Maureen κι η Joanne θα επιβεβαίωναν (ή διέψευδαν) τις φανταστικές μου σκηνοθεσίες. Βέβαια ο Νοέμβριος 2005 για το χωρίο μεταφράζεται σε Απρίλιο 2006. 13 Απριλίου μάλιστα.

Για να μην τα πολυλογώ το RENT δε βγήκε πότε στις ελληνικές αίθουσες. Τσάμπα το screen saver που μετρούσε αντίστροφα, η υπενθύμιση στο κινητό και η ψυχολογική προετοιμασία τόσων φίλων και γνωστών, που με όσα τους είχα πει θα πρέπει να περίμεναν τουλάχιστον ένα δεύτερο «Όσα παίρνει ο Άνεμος» . Επειδή όταν αγαπάς πολύ όμως δε μπορείς να περιμένεις, υπέπεσα σε ένα αμάρτημα που υπό νορμάλ συνθήκες το καταδικάζω (ας όψεται η ανάγκη κύριε δικαστά της δικαιοσύνης και η ανυπομονησία) και είχα την ταινία στα χέρια μου αρκετό καιρό πριν την ημερομηνία που δεν έκανε πρεμιέρα στους σινεμάδες. Μάζεψα λοιπόν φίλους και γνωστούς και τους προετοίμασα να βιώσουν την απόλυτη μουσικοθεατρική εμπειρία. Κάποιοι μουδιασμένοι, άλλοι εμφανώς απογοητευμένοι έπνιγαν τα χασμουρητά τους για να μη με στεναχωρήσουν, μερικοί δεν καταλάβαιναν τι γίνεται χωρίς υπότιτλους. Και στη μέση εγώ να αναζητώ αδίκως εκείνες τις πρώτες ανατριχίλες στη ραχοκοκαλιά των 16 μου. Μια δυο σπίθες που και που, ένα χαμόγελο νοσταλγίας σε κάποια στιχάκια που είχα σημειώσει στα τετράδια και τα βιβλία μου, και μια αλά Pavlov μηχανική συγκίνηση για εκείνους τους πρώτους ολοζώντανους φίλους που η δεκαετία που έχει περάσει έχει γράψει γαμώτο πάνω τους, κι όσο καλοί κι αν είναι δε με πείθουν για τους εικοσάρηδες που γνώρισα.

Σήμερα έλαβα ένα ακόμα υβριστικό μήνυμα από ένα προσφιλές μου θύμα που παρέσυρε ο ενθουσιασμός μου στο να δει την ταινία

Δράττομαι λοιπόν της ευκαιρίας και ζητώ συγνώμη από όσους πήρα στο λαιμό μου. Όμως δυστυχώς ο καιρός περνάει. Και ακόμα κι αυτά που μας σημαδεύουν χάνονται στον μεταξύ τότε και τώρα, χρόνο. Παιδιά δε σας σύστησα σωστά το RENT. Δεν είναι ούτε το μιούζικαλ που άλλαξε τον ρουν της θεατρικής ιστορίας στη δεκαετία του 90. Ούτε η πιο τολμηρή μουσικοσκηνική παρουσίαση της σύγχρονης κοινωνίας από την εποχή του hair, ούτε φυσικά το πιο εμπνευσμένο score η πρωτότυπο book όλων των εποχών. Είναι απλά ένα από τα πολλά μικρά αναλώσιμα κι ασήμαντα συστατικά που διαμόρφωσαν (πλάι στα μεγάλα διαχρονικά και σπουδαία) εμένα στην εφηβεία μου. Με γνωρίσατε λίγο παραπάνω.

ΥΓ: Για όσους δεν έχουν ιδέα για τι μιλάω το RENT διατίθεται προς ενοικίαση σε dvd με τον αρκούντως ταπεινωτικό ελληνικό τίτλο… «Όνειρα και Φιλοδοξίες». 2€ και 2 ώρες κόστος.

Περί (χρηστικών) Μυθων

Το να φτιάχνεις το μύθο σου είναι ισάξιο του ταλέντου. Το να τον συντηρείς είναι σαφώς ανώτερο…

Ένας άνθρωπος που έχει φτιάξει το μύθο του χωρίς μαγικά φίλτρα ή τη φροϋδική μέθοδο της ύπνωσης, είναι ένας άνθρωπος που αξίζει εκ των πραγμάτων σεβασμό. Εντελώς ειρωνικά όμως είναι αυτός που τις περισσότερες φορές συγκεντρώνει τα πιο οργισμένα πυρά.

Γιατί ο αρχικός μύθος θέλει κι άλλο μύθο να τον ακολουθήσει. Κάθε προϊόν του μύθου δεν είναι παρά ένας κρίκος στη μεγάλη αλυσίδα της προσωπικής μυθολογίας του καλλιτέχνη που απαιτεί το κοινό.

Το δε κοινό δεν φείδεται αγιοποιήσεων. Ο κάθε άγιος όμως που χρίζεται από τη λαϊκή προτίμηση έχει σοβαρές υποχρεώσεις κι αν τύχει έστω κι ένα μικρό λάθος στο χρίσμα και ο τίτλος περιπέσει στις πλάτες ενός θνητού το αποτέλεσμα είναι μάλλον τραγικό: Δημόσιος λιθοβολισμός ή στην καλύτερη περίπτωση προπηλακισμός. Και μια πρώτη υποψία αποκαθήλωσης.

Αν έχεις επωμιστεί το θαύμα της συγκίνησης πως γίνεται να μη μου την παρέχεις αφειδώς κάθε φορά; Πως τολμάς να παρουσιάζεσαι συμβατικός μπροστά μου, με γυμνά κι ακατέργαστα υλικά; Για θαύματα σε κλείσαμε, κύριος, όχι για πειραματισμούς και αμηχανίες. Η λαοθάλασσα απλώνεται μπροστά σου για να περπατήσεις πάνω της. Αλλιώς χάσου μέσα της και γίνε ένας με όλους μας.

Λίγη προσοχή στους μύθους λοιπόν. Και απ’ την πλευρά των μυθοπλαστών κι από την πλευρά των διεκδικητών του τίτλου. Ακόμα και το ενδεχόμενο μιας πιθανής υποψίας λύτρωσης είναι αρκετά έντονη γεύση παραδείσου. Άλλωστε ο μύθος δεν είναι παρά μια σημειολογία της εξαίρεσης. Όποιος έχει την ψευδαίσθηση ότι ο μύθος μπορεί ποτέ να αγγίξει την νομιμότητα μάλλον θα απογοητευτεί…