tip of the tongue

Ψέμα το κίτρινο φως το σημερινό. Μεγάλο. Καμία αρρώστια πέρα απ' την ίδια την Άνοιξη. Και την Κυριακή της. Βρέθηκα μεσημεριάτικα σε ένα μαγικό καφέ - που κι αν μου το αφηγούνταν δεν θα το πίστευα ότι υπάρχει στο κέντρο- να κατεβάζω τεράστιες ποσότητες ήλιου με μουσική επένδυση από Ella μέχρι Tori κι έναν πολύτιμο τρίτο γαλλικό καφέ με κρουασάν στο πλάι (αυτό έδειξα εγκράτεια και δεν το τίμησα) και καλή παρέα σε ασορτί φόντο μιας υπέροχης ρετρό ταπετσαρίας. Και σκέφτηκα ότι ίσως είναι όμορφη η ζωή τελικά. Μετά συνήλθα. Και κατάλαβα ότι η ζωή κι αν δεν είναι όμορφη τελικά, μπορεί να είναι παράξενη και ανοιχτή σε ενδεχόμενα. Και τη σημερινή διαπίστωση τη χρωστάω στη Μαρία Παρούση και σ' αυτό το ονειρεμένο compilation με τίτλο watermark, που με έκανε χωρίς να το καταλάβω να διασχίσω ολόκληρο το Κολωνάκι με τα πόδια κι αυτά τα βήματα του τρελού και να ψάχνω φανταστικά διαμερίσματα σε πρωτόγνωρα στενά και αδιάκριτες υποθετικές ιστορίες περαστικών. Να κάνω πάλι εκείνες τις παράξενες σκέψεις που όταν έρχονται σηματοδοτούν μια μεγάλη αλλαγή, που άλλοτε με τρομάζει κι άλλοτε με ηρεμεί. (Καμιά φορά ξερνάνε και κάνα στιχάκι). Και να προσπαθώ να αποφασίσω αν είναι πολύ μίζερο να επιστρέψω στην προσφιλή συνήθεια μου του μοναχικού σινεμά. Και να καταλήξω στη σκέψη πως βαρέθηκα το σινεμά. Και γενικά βαρέθηκα. Νομίζω πως το μόνο που θα μου έδινε χαρά σήμερα είναι να περπατάω για ώρες.
Όταν το συνειδητοποίησα πήρα το τρόλει και γύρισα σπίτι...

the comeback

Θα εξηγούσα, αλλά είναι τόσα πολλά...
και τα συμπεράσματα δεν είναι ακόμα ξεκάθαρα

(υπάρχουν - αλλά δεν είναι ξεκάθαρα)

οπότε:
Σαν να μην έγινε ποτέ
για τον καιρό ας πούμε
τη λύση δε θα βρούμε
όσο κι αν θέλετε πολύ...

(και συνεχίζουμε...)

Flu

Αν αυτό δεν είναι ατυχία, τότε τι;
όχι, τί;

(Και ποιος σου 'πε - θα μου πεις - πως οι υπερβάσεις είναι για όλους;)

Περαστικά μας...

By the way...

Έχεις νιώσει ανεξήγητο κρύο και πατρίδα την ίδια στιγμή;

poll

Επειδή μια υπέρβαση θα την κάνω, θέλω τα φώτα σας:

Marianne Faithfull:

(by the way προσκυνήστε το θεό Bob Wilson γι' αυτό το διαμάντι)

ή Jane Birkin:

???

Αυτό.

Ένα σκούντημα,
γκρίνια,
καφές στο χέρι,
μια αγκαλιά cd για το δρόμο
ένα μικρό αμάξι
κίνηση
όχι κινητά -
μια στο τόσο,
για τα μηνύματα
ήλιος
στάσεις χωρίς νόημα
θάλασσα
θάλασσα
θάλασσα
μια μικρή, απειροελάχιστη σύμβαση
μελάγχολικό απόγευμα επιστροφής,
απ' αυτά που ακουμπάς το κεφάλι στο μισάνοιχτο παράθυρο,
χαζεύεις τα χιλιόμετρα που φεύγουν και λες: "αυτό είναι"

Νομίζω αυτό είναι,
θα ήταν, έστω...

(Προς το παρόν, καφές και διπλό σινεμα).

Do the Math quiz

+

x


(Answer coming in 2009)

ταξίδι αστραπή

Είδα σήμερα στον ύπνο μου την Αίγινα.

Την Αίγινα των παιδικών μου χρόνων. Σταθερός προορισμός του μυαλού όταν πιέζομαι. Το υποσυνείδητο μου έχει φυλάξει πολύ καλά όλα τα αρώματα, τις γεύσεις, τις αισθήσεις εκείνων των καλοκαιριών και μου τα προβάλει στην πρώτη ώρα ανάγκης.

(άσχετο αλλά χτες βραδάκι καθώς ανέβαινα την Ερμού συνειδητοποίησα ότι τα θλιμμένα βλέμματα και τα αρώματα είναι οι δικές μου αποδράσεις στο -ή απ’ το- χρόνο. Μάλλον αυτό ήταν το εισιτήριο του ταξιδιού).

Anyway, επιστρέφω στην Αίγινα (των παιδικών μου χρόνων) με τον ίδιο μεσημεριανό ήλιο, τη μυρωδιά από τον Ευκάλυπτο και τις φυστικιές, την αλμυρή γεύση της θάλασσας και της fanta χωρίς ανθρακικό αμέσως μετά. Θυμάμαι το πρώτο παγωτό caramel – pecan το οποίο έφαγα εκεί ένα μελαγχολικό καλοκαιρινό απόγευμα (ναι – από τότε το ‘χα) κι ένα άλλο blue – Curacao που μου έβαψε τη γλώσσα μπλε κι είχα καταχαρεί. Θυμάμαι τόνους περιοδικών από το πρακτορείο ξένου τύπου στο λιμάνι που απαιτούσα να με πηγαίνουν κάθε μέρα, και τα πρώτα movieline και vanity fair που διάβαζα με λεξικά.

Πόσο παράξενο ήταν ότι όλα αυτά πέρασαν σαν αίσθηση σε ένα όνειρο μιας στιγμής χωρίς καν σενάριο; Που περιλάμβανε απλά το γύρο του νησιού με ένα ανοιχτό διθέσιο αυτοκίνητο; Μη φανταστείτε τίποτα πολυτελές. Κάτι σαν τη μαύρη MG του Two for the Road. Με την ίδια συνωμοτική διάθεση του ζεύγους υποπτεύομαι, παρόλο που μόνο εμένα ανακαλώ.

Το θέμα είναι πως μετά από πολύ καιρό ξύπνησα καλά. Με μια αίσθηση πληρότητας και ευδαιμονίας. Άσχετα που όταν ανέτρεξα στα της μέρας επέστρεψα στην πραγματικότητα. Η κούραση κι η ικανοποίηση του ταξιδιού υπήρχε. Μαζί κι η βεβαιότητα πως όταν… έχω κάπου ν’ αποδράσω…

Άραγε που μπορώ να βρω παγωτό Blue – Curacao στην Αθήνα;

χχχ

Ναι, παλικάρι μου, το 'χεις...

Τάνια στο λέω...

Αν δεν πάω κομμάτια απόψε στο Ginger-ale,
θα στεναχωρηθώ πολύ
!

Με τον καιρό...

Δε θέλω σχόλια.
Έχει άνοιξη.
Κι είμαι επιρρεπής.

Πάντα ήμουν.
Όμως τώρα έχει άνοιξη
και θα παίζω youtube μέχρι το πρωί

[Bh the way, αν "όλα περνούν με τον καιρό"
η Jane γιατί κλαίει;]

Who will take..?

Το θυμήθηκα χτες,
το ανεβάζω σήμερα

(μήπως τελικά να αναθεωρήσω και να επισκεφτώ τη Marianne?)

Painting (in) Athens

Υπάρχει ένας και μοναδικός από τους νέους μας εικαστικούς, που με το που ήρθα σε επαφή (πριν κάνα-δυο χρόνια) με το έργο του το ερωτεύτηκα. Κανονικά όμως.

Ο Νίκος Μόσχος είναι σχεδόν συνομήλικός μου. Ζει και ζωγραφίζει στην Αθήνα. Την Αθήνα την κανονική. Αυτή που βλέπετε όταν γυρνάτε στους δρόμους της σε ανύποπτο χρόνο. Τρομακτική και ταυτόχρονα όμορφη για όποιον την αποδέχεται όπως ακριβώς είναι (και δεν τσιγκουνεύεται) να της εμπιστευτεί τη μυθολογία του.

Οι ήρωες του Μόσχου είναι καθημερινοί άνθρωποι, του κοντινού του περιβάλλοντος τις πιο πολλές φορές. Άνθρωποι συνηθισμένοι, με το ένα πόδι τους στην πραγματικότητα και το άλλο σε ιπτάμενα πεδία μια μυστικής συνθήκης. Οι αναλογίες τους δεν είναι πάντα οι ίδιες. Τα χαρακτηριστικά και τα μέλη τους φιλτράρονται μέσα από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη (θυμίζοντας αρκετές φορές την τέχνη των comics) και παίρνουν το φως της πρόσληψης του δημιουργού τους (και του αποδέκτη τους).

Τα έργα του αποδομούν την κανονικότητα για να την ανασυνθέσουν με μια χιουμοριστικη διάθεση, αλλά συγχρόνως και απόλυτα σαρκαστικά. Ενώ κάποιος μπορεί να χαρακτηρίσει σκοτεινούς τους πίνακες του, ακόμα και οι πιο σκληροί από αυτούς είναι διαπερασμένοι από μια νοσταλγική τρυφερότητα. Λες κι η καλοσύνη κι η ομορφιά αυτού του κόσμου είναι οργανικά δεμένες με τη σκληρότητά του.

Είναι λοιπόν μεγάλη η χαρά μου που αυτή ακριβώς η ματιά θα συναντηθεί με τη δική μας και θα συνοδεύσει έναν κύκλο αστικών (θέλω να ελπίζω) τραγουδιών για την ίδια αυτή πόλη (που στην τελική είναι κάθε πόλη που φιλοξενεί τις μικρές στιγμές μας).

Γνωρίστε τον εδώ κι εδώ

Αλεξάνδρας

Η φωνή της καρδιάς μου
(κυριολεκτικά)

Ήρθε!

Τα συμπτώματα άρχισαν προχτές...
σε ελαφριά μορφή (αλλά θρασύτατα)...
Αρχικά φως. Πολύ φως. Στις 6 το απόγευμα φως...
μετά κάτι μυρωδιές οπωροφόρων...
Το τελικό χτύπημα ήρθε στα καφέ: άνθρωποι έξω... Έξω...
Χωρίς παλτά, πίνουν καφέ, γελάνε, μιλάνε, δεν βιάζονται...

και σήμερα είναι επίσημο...
οι φόβοι κι οι υποψίες επιβεβαιώνονται
ήρθε:



Και πριν μια βδομάδα είχε χιόνι (που και πάλι με αποσυντόνιζε αλλά δεν έχει σημασία)

Ακόμα μια χρονιά δε νομίζω πως είμαι προετοιμασμένος...

Σαμποτάζ επειγόντως!

ΥΓ: Καλό μήνα στους τολμηρούς
ΥΓ2: Ο Ιανός ισχύει γι' απόψε

I love you

Με προσκάλεσαν (τί καλά!) σε ένα blogo-παίχνιδο που με έφερε αντιμέτωπο με μια ζοφερή αλήθεια!

Οι κανονισμοί λένε να βρω και να δηλώσω τα 2 τραγούδια με τα οποία θα έλεγα "σ' αγαπώ".

Με μια σύντομη αναζήτηση στη μνήμη μου την ανάπηρη κατέληξα ότι όλα τα ερωτοτράγουδα που έχω χρησιμοποιήσει κατά καιρούς είναι της μαύρης κατάθλας. (Μάλλον αποσκοπούσα στον οίκτο... δεν εξηγείται αλλιώς...)

Επειδή όμως βρίσκομαι σε μια φάση αναδιαμόρφωσης του δημόσιου προφίλ μου αφήνω έξω τη Nina, την Tori, κάτι καντάτες του Μπαχ και επικεντρώνομαι σε άλλη βάση...

Σ' αγαπώ λοιπόν με:

και:

Εν τω μεταξύ αν αγαπήσω ποτέ έτσι, εκτός του οτι μετακομίζω στη Disneyland θα σκοτώσω εν ψυχρώ τον πρώτο γκρίζο άνθρωπο που θα με ξυπνήσει!

Αντώνη, Θέμη, Κώστα, Sugarproof, Διά χριστόν σαλέ play (με μέτρο και σύνεση παιδιά μου)!

Η Κίνηση

Η αρμονία τελικά είναι μια αρετή πλήρως αφομοιωμένη από ένα ασκημένο στην ομορφιά και την αυτοπειθαρχία σώμα. Κι ευτυχώς αφοπλιστικά αναγνωρίσιμη.

Εξηγούμαι:

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω παράσταση στο πλευρό μεγάλης - μέγιστης- πρωταγωνίστριας του θεάτρου μας (και προσωπικής μου αδυναμίας) προχωρημένης μάλιστα ηλικίας (όχι ότι σημαίνει κάτι...)

Κάποια στιγμή, λίγο πριν το τρίτο κουδούνι, η ταξιθέτρια της ζήτησε να δει την πρόσκληση. Ο τρόπος που σήκωσε τα μάτια να την κοιτάξει, το πως άνοιξε την τσάντα της και -κυρίως- πως χορογράφησε (εντελώς φυσικά) την επιστροφή του εισιτηρίου της, πλημμύρισαν θέατρο την πλατεία.

Ολόκληρη η παράσταση που ακολούθησε δεν μπόρεσε με όλους τους φωτισμούς τα κοστούμια, τη μουσική, το κείμενο να συναγωνιστεί τη θεατρικότητα μιας τόσο απλής κίνησης...

Μαγεία, μαγεία, μαγεία...

(με τα πιο αγνά υλικά πραγματικότητας)

Ανακοινώσεις

Έτοιμοι! Είμαστε έτοιμοι! Ακούτε κόσμε;;;

Μας τραγουδήσαμε ακόμη μια φορά και γι' απόδειξη το δισκογραφήσαμε.

Το νέο μας μικρό τιτλοφορείται "Μέχρι το τέλος..." μιλάει με λέξεις δικές μου, τραγουδάει σε μελωδίες του Θεμάκου και μας πετάει στα πατώματα με τη φωνή της Νατασσούλας.

10 ολοκαίνουργια τραγούδια (+bonus 2 που οι πιστοί τα ξέρετε) κυκλοφορούν μέσα στις επόμενες μέρες στα δισκοπωλεία από τη Μικρή Άρκτο.

Για μια μικρή πρόγευση συντονιστείτε απόψε τα μεσάνυχτα στη Στέλλα Βλαχογιάννη και στο ραδιοφωνικό Ιατρείο Ασμάτων της (Δεύτερο Πρόγραμμα - 103,7) να σας συστηθούν τα 2 από τα 10.

Για μια μεγαλύτερη πρόγευση από αυτό το Σάββατο 1η Μαρτίου και για κάθε Σάββατο του Μάρτη και του Απρίλη η Νατάσσα τραγουδάει για δεύτερη χρονιά με το δικό μας (παράδοξο) τρόπο την Άνοιξη στη μικρή σκηνούλα του Ιανού.

Όσοι άπιστοι προσέλθετε (να γνωριστούμε)- οι πιστοί είστε ήδη εκεί;-)

God Bless Cine+

Λοιπόν εγώ την έχω καταβρεί με το cine+
Η σχέση μας είναι επίσημη. Διότι που αλλού Δευτέρα μεσημέρι μπορείς να στρέψεις το γκρίζο βλέμμα σου και να δεις Χολιγουντιανό μιούζικαλ;;; KAI μάλιστα χωρίς διαφημίσεις και άλλες διακοπές!

Και πέρα από αυτό, ο νέος μου ψηφιακός έρωτας φαίνεται να μοιράζεται απόλυτα και τις απόψεις μου για τα σαββατόβραδα που λένε: εγκλεισμός και κλασικό σινεμά. Και να 'σου σήμερα, Σάββατο βράδυ 9.05 (πιο prime time δεν έχει) να μου προβάλει το υπέροχο, αγαπησιάρικο και (δυστυχώς) υποτιμημένο Two for the Road του Stanley Donen.

Πράγμα που σημαίνει: μιάμιση ώρα με την λατρεμένη Audrey Hepburn του 1967 να υγραίνει την οθόνη μου με το πιο μελαγχολικό βλέμμα του παγκόσμιου σινεμά (εντάξει - ίσως υπερβάλλω αλλά είναι γνωστό τοις πάσι πως μου αρέσει να υπερβάλλω) εξαπολύοντας δηλητηριώδεις ατάκες για το γάμο, τις σχέσεις, το sex και αμφισβητώντας διαρκώς τη μονιμότητα του ανθρώπινου "για πάντα"...

Ά είχε και υπέροχα αμάξια (ερωτεύτηκα μια κλασική μαύρη MG), ένα από τα καλύτερα score του θεού Henry Mancini, την πανέμορφη Jacqueline Bisset σε μια από τις πρώτες της εμφανίσεις και το κυριότερο, τον Albert Finney με μαλλιά...

Μη με ψάχνετε πια τα Σάββατα... τα μοιράζομαι...

Snow

Από το πρωί γυρίζει στο κεφάλι μου και στη διάθεση μου το Winter Kills των Yazoo

Όμως δε μπορώ να παραχωρήσω την ησυχία του χιονιού σε κάτι άλλο απ' το:

When you gonna make up your mind
When you gonna love you as much as I do
When you gonna make up your mind
Cause things are gonna change so fast
All the white horses are still in bed
I tell you that Ill always want you near
You say that things change my dear

Οπότε Tori, η σιωπή έξω απ' το παράθυρο, ακόμα μια φορά, στη διάθεσή σου:

Ιδού...

ένας από τους λόγους που διασκεδάζω απίστευτα με το myspace:


(This could be the beginning of a beautiful friendship)

Strange...

Κι απ’ το Soul στο Barrio κι από κει πάλι στο Soul και μετά κάπου που δεν μπορώ να πω γιατί έχουμε και μια αξιοπρέπεια να διαφυλάξουμε, το συμπέρασμα είναι ένα:

Ωραία η φασαρία, ωραίοι οι αθώοι κι ύποπτοι καπνοί, ωραία (καμιά φορά) και τα στριμωξίδια με δεκάδες άγνωστους ανθρώπους, μια χαρά και τα περιστασιακά φιλιά των party που ψάχνει η Σ. αλλά σαν ένα ποτήρι κρασί σε ένα όμορφο, σκοτεινό και ήσυχο μέρος με sexy μουσική και κατάλληλη παρέα, λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω στον κατάλογο των εναλλακτικών μου.

Κι αυτό που με χαροποιεί, για να συνδέσω το παρόν με το προηγούμενο post, είναι πως ακόμα κι αν αυτό δείχνει ότι μεγαλώνω, τουλάχιστον εμπίπτει στις συνειδητές επιλογές μου, πράγμα που σημαίνει πως εκεί που πηγαίνω δε θα είμαι εντελώς ξένος.

Κλείνω με το επισήμως πιο sexy τραγούδι της ζωής μου, το οποίο τελευταία το συναντάω συνεχώς μπροστά μου και το χαίρομαι κάθε φορά το ίδιο (- χτες βέβαια το χάρηκα λίγο περισσότερο).

Και το θέλω ακριβώς σ’ αυτή τη σκηνή του Frantic με την Emmanuelle Seigner να γεμίζει αμηχανία τον συνάδερφο Harrison Ford.

Όχι κι άσχημα για πρωί Σαββάτου, πριν καν πιω καφέ…

Γερνάω...

Έχω κι άλλες ενδείξεις. Δεν είναι μόνο η Bossa Nova. Όμως στο REX βρέθηκα καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, σε μια φάση ενδοσκόπησης του στιλ: «συγνώμη κύριε ποιος είστε και τι θέλετε στο σώμα μου». Κι από εντελώς άλλους δρόμους από αυτούς που θα χαροποιούσαν τον Κωνσταντίνο Ρήγο, κατέληξα να αναρωτιέμαι τι είναι η ζωή, ο έρωτας, ο χρόνος που περνάει…

Εξηγούμαι:

Αν εγώ το ‘βλεπα αυτό όχι πολύ καιρό πριν, θα το χαιρόμουν 1964 φορές περισσότερο: και χαζοχαρούμενα τραγουδάκια είχε (η Eydie Gorme επέστρεφε κάθε τρεις και λίγο), και λαμπερά 60s κοστούμια, και εντυπωσιακά kitsch-ish (κι όχι kitsch) σκηνικά και καλούς ηθοποιούς, και καλούς χορευτές και μια ζωντανή latin band που κεντούσε (σε λατρεμένα standards του Jobim) και τη Μαρία Ναυπλιώτου (μου) να δίνει ζωή σε όση αρμονία μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους, και, και, και…

Και;

Και τίποτα… Βαρέθηκα. Είχα γκρίνια. Ένιωθα κούραση και θλίψη. Και δεν έφταιγε η παράσταση (μάλλον), αλλά μια ουσία που πιθανώς στέρεψε στον οργανισμό μου και δεν ξέρω πως λέγεται να την αναζητήσω κάπου. Την αποδίδω απλά στο χρόνο που περνάει και σε σκονίζει και ξαφνικά ένα πάρτι δεν είναι μόνο ένα πάρτι, και μια βραδινή έξοδος δεν είναι απλά μια βραδινή έξοδος που απλά προηγείται χρονικά της επόμενης και φλερτ δεν είναι φλερτ και σχέση δεν είναι σχέση και μεθύσι είναι χειρότερο hang over και συνάχι είναι το τέλος του κόσμου.

Όποια και να είναι η αιτία της μελαγχολίας, αντί να θέλω να κατέβω στο πάρτι που είχε στηθεί, το μόνο ήθελα να πάω για ύπνο και ν’ αφήσω όλους τους άλλους να ξεσαλώνουν και να ερωτεύονται στην Avenida Atlantica…

Τσάι αντί για Caipirinha (Πως λέμε song instead of a kiss)

Μήπως τελικά αυτή είναι η φυσική εξέλιξη; Κι αν ναι, εγώ γιατί πηγαίνω του σκοτωμού;

Eydie πάμε άλλη μια, μπας και:

Space Dementia

Δεν έχει λόγια... Ανοίγετε ηχεία και ανεβαίνετε δυο σκαλιά πιο πάνω:



{μεγαλείο}

Persona+

Ξημερώματα παρακολούθησα στο cine+ την Persona του Bergman. Ελληνική τηλεόραση και σινεφίλ θέαση είναι δυο έννοιες που τις έχω διαχωρίσει (ευτυχώς) από καιρό. Για την ψυχική μου ηρεμία και μόνο. Και γιατί σπάνια καταφέρνεις να μπεις στο κλίμα μιας ταινίας τις ώρες που την προβάλουν (όσο πιο καλή τόσο πιο αργά – τηλεοπτικός νόμος) αλλά κι απ’ τις απανωτές διακοπές για διαφημίσεις (σε ποιο σύμπαν να τρυπώσεις όταν σου πετάγεται από πουθενά το tele-marketing και το trailer από το κυριακάτικο τραπέζι). Χτες όμως είπα να κάνω μια υποχώρηση για να εγκαινιάσω το νέο ψηφιακό δέκτη μου – διαφημίσεις έτσι κι αλλιώς στα ψηφιακά δεν υπάρχουν. Κι ευτυχώς, γιατί ακόμα μια φορά ενθουσιάστηκα απ’ την ικανότητα του Σουηδού να φτάνει το μαχαίρι στο κόκαλο.

Ο Bergman (μαζί με το Fellini και κάνα - δυο άλλους νεαρούς) έχουν τη μαγική ικανότητα να συνομιλούν μαζί σου σε νέα βάση κάθε φορά που αναμετριέσαι μαζί τους. Όσες φορές κι αν δεις και ξαναδείς μια ταινία τους, έχεις την αίσθηση πως συναντιέσαι με ένα παλιό γνωστό και κουβεντιάζεις για ολοκαίνουργια θέματα. Αν κρατούσα σημειώσεις από ταινίες σαν την persona πιστεύω πως κάθε φορά θα τις έσκιζα και θα ξεκινούσα απ’ την αρχή.

Σε μια απλούστατη αφήγηση, ο Bergman καταπιάνεται με μια ψυχαναλυτική σπουδή απίστευτης ακρίβειας. Η νοσοκόμα Άλμα, η Ηθοποιός Ελίζαμπετ, η Ηλέκτρα που τη στοιχειώνει, η διαφορά δυναμικού ανάμεσα στις δυο γυναίκες, η ανασφάλεια, ο θαυμασμός, η όσμωση, η ταύτιση, ο φθόνος, η ειρωνεία, η αυτοσυντήρηση, η εκδίκηση, η απώλεια, αναβλύζουν από έναν κρατήρα που δε λέει να σταματήσει.

Κι όλα τα παραπάνω σε 85 μόλις λεπτά, κινηματογραφημένα μαγικά από τον σταθερό διευθυντή φωτογραφίας του Bergman από το 60 και μετά, Sven Nykvist με τον ήλιο του μεσονυχτίου να στοιχειώνει τα πλάνα και να ταυτίζει τις δυο ηρωίδες με έναν τρόπο ανεπανάληπτο.

Αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο στην Persona είναι το πόσο διαχρονική παραμένει αισθητικά. Πέρα από τη γραμμή κινηματογράφησης που ίσως έχει πια ξεπεραστεί - από την άποψη της μίμησης (παρόλο που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι αυτά τα πλάνα ήταν σύλληψη ενός ανθρώπου το 1966), οι εικόνες της αφορούν στο σήμερα και το αύριο όσο και στο χτες (και το προχτές). Η Liv Ullmann κι η Bibi Andersson, απογυμνωμένες από κάθε στοιχείο που θα τις φυλάκιζε σε μια συγκεκριμένη εποχή, και με έναν υποκριτικό κώδικα υπερσύγχρονο, ερμηνεύουν σχεδόν παραβολικά την ψυχολογική αστάθεια του ανθρώπου που καλείται ακούσια να συνυπάρξει κι έχει την τάση να γοητεύεται (και να συνθλίβεται) απ’ ο, τι απέχει.

Respect χωρίς δεύτερη κουβέντα στον φαροφύλακα της ψυχής μου! Αλλά πόσο πρέπει να τον αγαπά κανείς για να το ξενυχτίσει (ή ξημερώσει) ως τις 4 παρά τα ξημερώματα για να τον απολαύσει; Φάουλ! Εκεί που πάω να τη συμπαθήσω την ελληνική τηλεόραση μου το χαλάει…

Attend the tale...

Για το Stephen Sondheim αρνούμαι να πω το οτιδήποτε.
Για μένα είναι θρησκεία. Τόσο απλά.

Το Sweeney Todd επίσης. Το αγάπησα με την Angela Lansbury και τον Len Cariou και το λάτρεψα με την Patti Lupone και τον Michael Cerveris

Μαζί με το Company, το Passion και το Little Night Music είναι στα βέβηλα εικονίσματα μου.

Ο Tim Burton μοιάζει ο ιδανικός. Ο Johnny κι η Helena Bonham επίσης (αν και προτιμούσα την Patti για Mrs Lovett)

Δεν έχω ψάξει τίποτα, πέρα από το trailer που βλέπετε, κι αυτό για να ζήσω τη μαγεία ανυποψίαστος (και καλά) στο σίνεμα. Ξέρετε, στις πρώτες σειρές...

Μετράμε αντίστροφα μέχρι την ερχόμενη Πέμπτη. Με ξυραφιές...

P.S: Pie anyone?

Little Plastic Castle

Το live στον Ιανό θέλω να ξεκινάει μ' αυτό ακριβώς το τραγούδι:



Να δω πως θα το περάσω...

Atonement #2

Κι ο ανθρωπος αποδεικνύεται ανώτερος από τα λάθη του. Όχι γιατί καταφέρνει ποτέ να εξιλεωθεί από αυτά (δεν καταφέρνει - δείτε το στο βλέμμα της Redgrave).
Αλλά γιατί τα προκαλεί κατά βούληση απείρως ισχυρότερη του μεγαλύτερου λάθους.

Κι η τέχνη είναι αυτή η μοναδική μικρή συνωμοσία που συνορεύει λάθος κι εξιλέωση.

Μπορώ να μιλάω άπειρες ώρες γι' αυτή την ταινία και να σωπαίνω ακόμα περισσότερες.

Αν αγαπάτε κάποιον κάντε του δώρο μια προβολή...


(Επίσης αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο ή δει την ταινία και δε θέλετε να σας αποκαλυφθεί το τέλος, μη δείτε το video)

Atonement

Ο, τι ώρα κι αν τελειώσω

τα αδιάφορα που έχω να κάνω,
απόψε θα είμαι εκεί

Μέχρι Village θα φτάσω αν δεν προλάβω
για μεταμεσονύχτια.

(γιατί όπως και να το κάνουμε αξίζει να πέσεις χαμηλά όταν πρόκειται για εξιλέωση)

Μια βόλτα...

www.dimitrispapaioannou.com

Mirror,mirror...

-Από τι κουράζεσαι ρε άνθρωπε;
Όχι, πες από τι κουράζεσαι
και υπόσχομαι να κάνω ότι περνάει απ' το χέρι μου για να σε ξεκουράσω.

Πως γίνεται να το έχεις τόση ανάγκη αυτό που σε εξαντλεί όταν δεν ξέρεις πως το λένε;

Σιωπή...

Δήλωση

Μην αφήνετε ποτέ έναν άνθρωπο
το σαββατόβραδο
αντιμέτωπο με τις αποφάσεις του

Rum Tum

Σήμερα είμαι ο Rum Tum Tagger:



Βαριέμαι να βγω, βαριέμαι να μείνω μέσα, βαριέμαι να κάνω το οτιδήποτε, βαριέμαι να μην κάνω τίποτα.

Κάποιο στέκι πρέπει να υπάρχει για το ενδιάμεσο... δε γίνεται αλλιώς.

Βαριεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεμαι!

my 7+1

Δέκα χρόνια blogger (παρά κάτι) όποτε με καλούν σε blogo-παίχνιδο, συνήθως δυσκολεύομαι να καταλάβω πως παίζεται. Ευτυχώς αυτό στο οποίο με προσκάλεσε ο Alex A. είναι εύκολο.

Αυτή ήταν η αρχική σκέψη γιατί με το που κάθισα να γράψω τα 7+1 πράγματα που με σημάδεψαν τη χρονιά που πέρασε, είδα ότι όλα τα συγκεκριμένα γεγονότα της χρονιάς μέσα στο κεφάλι μου είχαν χτυπηθεί στο blender… Όπως ξέρετε άλλωστε και οι 8 φανατικοί αναγνώστες μου, δε συγκρατώ ημερομηνίες (με την εξαίρεση κάποιων εντελώς trivial, που δε χρησιμεύουν ούτε στο να κάνω εντύπωση.

Οπότε κρατάω μια γενική αίσθηση. Κι είμαι σίγουρος πως αύριο θα έχω σκεφτεί άλλα τόσα πιο σημαντικά…

Λοιπόν έχουμε και λέμε, το 2007…(drumming):

1. Αποτυπώθηκε ηχητικά η πιο σκοτεινή φάση της ζωής μου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: λέγεται «εν λευκώ» και δε χρειάζεται να συστήνομαι πια με άλλο τρόπο όταν κάποιος θέλει να μάθει ποιος είμαι.
2. Στις 9 Ιουλίου, διαπίστωσα ότι κάποια όνειρα μπορεί να αγκαζάρονται και να πραγματοποιούνται σε μια και μόνο βραδιά, μέσα σε διαβολικές συμπτώσεις και με ακρίβεια χιλιοστού.
3. Ανακάλυψα τη μαγική πόρτα που μπορεί να ξεκλειδώσει ένα ποτήρι λευκό κρασί. Και το εφιαλτικό υπόγειο που σε ρίχνει το αυτοσχέδιο cocktail βότκα – γρεναδίνη.
4. Μπήκα σε διαδικασία να συστηματοποιήσω το γράψιμο μου για 3-4 παράλληλους λόγους. Ασχέτως που δεν τα κατάφερα, έμαθα πως υπάρχει δυνατότητα να μη σκορπίζομαι (όταν θέλω)
5. Έβγαλα τα πρώτα δικά μου λεφτά, από δουλειές που έχουν να κάνουν μ’ αυτό που ντρέπομαι να λέω πως κάνω (αλλά είμαι αποφασισμένος να συνεχίσω να κάνω). Κι ας το αποσιωπώ τεχνηέντως όταν με ρωτούν.
6. Παγίωσα δεσμούς ενώ ταυτόχρονα έχασα άλλους σπουδαίους της ζωής μου (Κατά ένα περίεργο τρόπο οι πιο σημαντικοί μου χάνονται με τη σειρά – κρατήστε λοιπόν απόσταση)
7. Συνειδητοποίησα πόσο αγαπά ο εαυτός μου τον εαυτό του και πόσο άνετα μπορεί να ζήσει μαζί του, αρκεί να τους πηγαίνω και τους δυο που και που κάνα σινεμά.

+1 Ανακάλυψα πως το net μπορεί να είναι πιο ποιητικό απ’ όσο φαντάζεται κανείς. Και πως η Αθήνα κουβαλάει πολλές ινκόγκνιτο όμορφες ψυχές, που όπως όλα τα ενδιαφέροντα κρατούν αποστάσεις απ’ το (έξω) φως

Και οι 7+1 τυχεροί που τους περνάω τη σκυτάλη, με την ελπίδα να μην την έχουν λάβει από άλλους είναι οι: RimeImprovvisate, Συνέβη στην Αθήνα, Γιώργης, Etalon, Sugarproof, Συνήθης Ύποπτη, Scarlett Carpet και square1 (με την ελπίδα να ξαραχνιάσει λίγο το blog του)

belle âme

Φύγε ωραία ψυχή!
Δεν έχω τι να τις κάνω τις ωραίες ψυχές!
Δε γυρεύω παρά ένα συνένοχο...

J. - P.S.

Shall we dance?

(yes!yes!yes!)

La maladie de la mort

Το κλάμα την ξυπνά. Σας αντικρίζει. Κοιτάζει το δωμάτιο, σας ξανακοιτάζει. Χαιδεύει το χέρι σας. Ρωτάει: Γιατί κλαίτε; Λέτε ότι θα πρεπε αυτή να πει γιατί κλαίτε, ότι αυτή θα έπρεπε να το ξέρει.

Απαντά σιγά με γλύκα: Επειδή δεν αγαπάτε. Λέτε πως αυτό είναι.

Σας ζητά να της το πείτε καθαρά. Της το λέτε: Δεν αγαπώ.

Λέει: Ποτέ;

Λέτε: Ποτέ.

Λέει: Να φτάσετε στο σημείο να σκοτώσετε έναν εραστή, να τον κρατήσετε για σας, μόνο για σας, να τον πάρετε, να τον κλέψετε ενάντια σ' όλους τους νόμους, σ' όλες τις αυτοκρατορίες της ηθικής, αυτό τον πόθο δεν τον γνωρίσατε, δεν τον γνωρίσατε ποτέ;

Λέτε: Ποτέ.

Σας κοιτά και επαναλαμβάνει: Περίεργο πράγμα ένας νεκρός.

Ενα αντίο

Η δεύτερη μέρα του 8 με βρήκε να κατεβαίνω την ευθεία ενός νεκροταφείου. Σε μια πορεία νωχελική και λίγο μουδιασμένη, αιχμάλωτη κάπου ανάμεσα στο τυπικό και έναν πόνο που έπρεπε να περιμένει 4 μέρες στο ψυγείο μέχρι να ενσαρκωθεί σε μια σιωπηλή πομπή...

Νομίζω το 'χω ξαναγράψει: Αν είμαι ικανοποιημένος για κάτι που έχω καταφέρει είναι για την ψυχρή μου στάση απέναντι στο θάνατο. Δε με αφορά. Δε με πονά. Τα πρόσωπα που φεύγουν τα έχω ασφαλισμένα στη μνήμη μου. Δε με απειλεί η ρεαλιστική τους υπόσταση που ειρωνικά είναι κι η πιο επιρρεπής στη φθορά. Κι ας λένε κάποιοι πως είμαι αναίσθητος.

Αν δε μπορεί να αγγίξει κάτι ο θάνατος είναι οι αποταμιευμένες στιγμές, αυτές που σα δεκαράκια βάζουμε σε ανύποπτο χρόνο στην άκρη όταν κανείς δεν κοιτάει. Η μηδαμινή τους αξία που μέρα με τη μέρα τοκίζεται είναι η ανταμοιβή των παρατηρητών της ζωής, όλων όσων εντοπίζουν την ουσία στη σύνθεση.

Σήμερα είδα πρόσωπα που είχα χρόνια να δω, χαραγμένα από τον καιρό που πέρασε, και όσα μεσολάβησαν στους παράλληλους δρόμους μας. Θυμήθηκα παλιά τραπέζια και γιορτές. Γάμους και βαφτίσια που ακολουθούσα ως ανίκανος να επαναστατήσω. Γκρίζοι κρόταφοι που συνωμοτούσαν με τους συνειρμούς, μου θύμιζαν ονόματα και σχέσεις χρόνια αχρησιμοποίητα. Τα πάντα αβέβαια στο παρόν κι όμως εξασφαλισμένα από ένα παρελθόν τόσο στιβαρό και σίγουρο.

Αυτό είναι το μαγικό οξύμωρο πεδίο της μνήμης. Τα οικογενειακά τραπέζια κι αν μαζεύτηκαν είναι πάντα στρωμένα. Κι αν οι θαμώνες αποχωρούν σιωπηλά ένας - ένας τα τραγούδια που ειπώθηκαν θα είναι πάντα κατοχυρωμένα στα συμβάντα. Πάει και τελείωσε.

"Ένα βράδυ που βρεχε...", "ένας φίλος ήρθε απόψε απ' τα παλιά..." Έχουν περάσει τόσα χρόνια κι είναι ακόμα στ' αφτιά μου. Κι ας βεβαιώνουν τα δεδομένα πως αυτό είναι αδύνατο.

Τα δάχτυλα που έδιναν φωνή στο ακορντεόν πάγωσαν.

Κι αυτή η φωνή που άχνιζε πάνω απ' το φλιτζάνι του γαλλικού στο σπίτι της Τ. μετά τί ήταν αν όχι η νίκη της μνήμης έναντι της παντοδυναμίας του "ποτέ πια";

My Caramel Macchiato Night

Τί σου είναι οι νέες αφετηρίες τελικά!

Ήθελα σαν τρελός να ξεκινήσω το πρώτο πρωινό της νέας χρονιάς μου με ένα Starbucks Caramel Macchiato και βρέθηκα να κλείνω έτσι το πρώτο βράδυ της.

Υπέροχο timing!

Μ' αρέσει!! Μ' αρέσει!

Επίσης είδα το Blueberry Nights και μου άρεσε. Έμπαζε λίγο δραματουργικά, αλλά σκοτίστηκα.
Ήταν τόσο νοσταλγικό, γλυκό, ατμοσφαιρικό και όμορφα κινηματογραφημένο που το αγάπησα κι αποφάσισα να το κουβαλήσω μαζί μου λίγο καιρό ακόμα. Με την ελπίδα κι η υπόλοιπη χρονιά να γεμίσει τόσο όμορφες (ας είναι και μελαγχολικές) εικόνες.

Όσο για τη Norah είναι ένας άγγελος επί γης και είμαστε πολύ τυχεροί που την έχουμε ανάμεσά μας. Την αγαπώ...

[Η γρίπη συνεχίζεται].

first post

Συνάχι με hang over!

Super το πρώτο πρωί του 8!

(Τρελά γέλια θα κάνουμε φέτος)

Last year

Τις τελευταίες μέρες προσπαθώ να βρω κάτι εντυπωσιακό να γράψω για το κλείσιμο του 7 και δε βρίσκω τίποτα. Ούτε λίστες με πράγματα που ξεχώρισα, ούτε γεγονότα που με σημάδεψαν, ούτε τίποτα. Όχι οτι δεν υπήρξαν, αλλά με το που τα σκέφτομαι ξαφνικά δε φαίνονται και τόσο σπουδαία. Άλλωστε αν ανατρέξει κάποιος στα post της χρονιάς, παρόλο που δεν είμαι πολύ συνεπής blogger, θα βρει πάνω κάτω τα "σημαντικά".

Aν κι έχω πολλά που θα 'θελα (η θα μπορούσα) να γράψω, τελευταία στιγμή τα αποσύρω όλα. Και δε θέλω να μιλήσω για τους δικούς της χρονιάς- ανθρώπους που κερδήθηκαν ή που ανανέωσαν το δεσμό μας, ούτε γι' αυτούς που έφυγαν και -κακό δικό τους και δικό μου- δε θα τα ξαναπούμε. Δε θέλω καν να μιλήσω για τα μικρά σχεδιάκια που άρχισαν να πραγματοποιούνται μέσα στη χρονιά, ούτε γι' αυτά που με αποχαιρέτησαν για πάντα (αν υπάρχει για πάντα - ή ακόμα κι αποχαιρετισμοί). Θάνατοι, υποδοχές, εξομολογήσεις, παρηγοριές, χαμόγελα, μιζέριες, ομοιοπαθητικές, αποφάσεις ζωής, άμυνες, ανανεώσεις όρκων, καινούργιες μουσικές βιβλία και ταινίες. Απ' όλα είχαμε. Κι όλα κάτω απ' το πρίσμα της αναζήτησης της ποίησης. Κι ότιδήποτε δεν τσιγκουνευόταν το λυρισμό του ήθελα σαν παιδί να το μοιραστώ. Με το που ξεκινούσα όμως έχανε κάθε ενδιαφέρον...

Έτσι και όλη η χρονιά που πέρασε δεν έχει ισχυρούς απολογισμούς για μένα. Κι αν έχει δεν έχουν κανένα μυθιστορηματικό ενδιαφέρον. Αλλά ακόμη κι αν είχαν, ακριβώς ένα χρόνο μετά βρίσκομαι πάλι μπροστά στο laptop με την ίδια κούπα καφέ και το ίδιο ακατάστατο σπίτι, να προσπαθώ να συντάξω μια χρονοκάψουλα χωρίς να έχω κάτι να της βάλω μέσα. So, what's the point? Ίσως τελικά δεν είμαι ο άνθρωπος των επετείων. Άλλωστε ποτέ δε σημείωσα στο περιθώριο καμιάς μου εμπειρίας ημερομηνία.

Βαριέμαι να συνεχίσω. Χαζό, αφτιασίδωτο post, αλλά αφού έτσι φεύγει ο χρόνος, οφείλω να το αποτυπώσω. Μην το παρεξηγήσετε. Είναι για αποκλειστικά προσωπική μελλοντική χρήση. Υπενθύμιση ή ρουτίνα. Θα δείξει...

Οι φίλοι ξέρετε πως οι ευχές μου φέτος έχουν μια εμμονή με το Φως. Αυτή είναι η δίψα μου για τη χρονιά που έρχεται. Ανοίγω όλες τις βρύσες λοιπόν και το μεταγγίζω στο 8. Πιείτε όσο μπορείτε γιατί μάλλον θα το χρειαστούμε όλοι μας.

Αντί απολογισμού σας χαρίζω αυτό:

C u next year!

Φάουλ

Κοιτάω δεξία - φάουλ

κοιτάω αριστερά - φάουλ
χαζεύω τ' άστρα - φάουλ
Εθελοτυφλώ - φάουλ
(αυτό τώρα μου λες πως γίνεται;)

Πόσα φάουλ να μετρήσω;
Στα πόσα βγαίνει αυτή η κόκκινη κάρτα;
(Και γιατί δεν έχει η τσέπη μου κόκκινη κάρτα;)

Πόσες μπαλιές να δεχτεί πια κι αυτό το σβέρκο μου;
Πόσο χορτάρι να φάει η μύτη μου;
Πόσα αυτο-γκολ να τραβήξουν την προσοχή απ' τα γκολ.

Κι αυτή η σφυρίχτρα μου μάλλον πρέπει να σταματήσει να σφυρίζει Mendelssohn...

mix n' stirr

Σε ποιο απ' τα δυο κλισέ να παραδοθώ φέτος:
στις γιορτές ή στη μιζέρια;

Τα όρια κάθε χρόνο στενεύουν όλο και περισσότερο

Anyway, σε όσους έχετε καταλήξει εύχομαι να απολαύσετε την επιλογή σας.

Η μικρή διαφορά

Υπάρχει μια μικρή διαφορά απ' την προηγούμενη φορά:

η προηγούμενη φορά.

Evolution (?)

Τώρα εγώ μπερδεύτηκα…

Ξεκινάμε με ταξιδάκια αναψυχής για να καταλήξουμε στις κρουαζιέρες;

Εγώ νόμιζα ότι μικροί το καίμε για να το εκτιμήσουμε μεγάλοι.

Τι είναι η ωριμότητα τελικά; Πλεκτό στεφανάκι λουλουδιών με λαχουρωτό πουκαμισάκι και pina colada ;

Κι εγώ ο χαζός θα ορκιζόμουν ότι είχε πιο μέσα…

Τες-πα… κοπελιά μην τον κουράζουμε, Άμε στη Χαβάη σου.

Εγώ θα προτιμήσω το κατάστρωμα προς την Αίγινα.

Το κρυμμένο τραύμα σου θα στο φυλάω.

Το δικό μου χάρισμα σου

Hamlet goes Hawaii (or not)

the lie

Υπάρχει ένα και μοναδικό ψέμα
-άμεσα συνδεδεμένο με την ανάγκη-
Η αμαρτία του οποίου παραδόξως εντοπίζεται
στο να μην το λες όταν στο ζητάνε.
Καθώς και στο να το ζητάς όταν δεν στο λένε.

Και να σκεφτεί κανείς, αυτό το ψέμα είναι αποκλειστικά και μόνο δική μας εφεύρεση για να ρυθμίζουμε τις ανασφάλειες μας και το βαθμό εξάρτησης των άλλων.

Long live the ex-white lies!

Hamlet says: P.J. Harvey - Who Will Love Me Now

Puttin' on the Ritz

Πέρσι τέτοια εποχή κανόνιζα να πάω να τους δω live. Τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν εν μία νυκτί και δεν τα κατάφερα...

Ακριβώς ένα χρόνο μετά κυκλοφορεί η συναυλία σε ήχο και εικόνα και μπορώ κι εγώ να πάρω μια γεύση:



και υ-π-έ-ρ-ο-χ-η Martha:



Αυτό τώρα πιάνεται στα εκπληρωμένα όνειρα; Να χαρώ αναλόγως;

sth about...

Για μένα (όπως και για κάνα - δυο άλλους φαντάζομαι) μια γιορτινή μέρα πεθαίνει την παραμονή της, όπως και το σαββατοκύριακο ολοκληρώνεται στο βράδυ της Παρασκευής.

Σαν να λέμε η ευτυχία εξαντλείται στην προσδοκία της…

Κι όσο κι αν αναρωτιέμαι γιατί συμβαίνει αυτό, κάτι μου λέει πως παραδόξως έχει να κάνει με μια ανάπηρη φυσική ροπή μου προς την αισιοδοξία

- και το conflict της με την πραγματικότητα.

FaceLess

Σήμερα ξύπνησα στην ψυχρή αγκαλιά ενός απρόσωπου εφιάλτη.

Όπως οι πιο τρομακτικοί εφιάλτες έφυγε πετώντας με με βία κάτω, χωρίς να αφήσει ονοματεπώνυμο ή περίγραμμα.

Προφανώς για να μην αντισταθώ την επόμενη φορά που θα με προσεγγίσει με προσωπείο ονείρου.

Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σε άλλη χώρα κι άλλο χρόνο από χτες που ξάπλωσα.

Τον καφέ μου τον έφτιαξε άλλο χέρι, το ίδιο που με έντυσε και μάζεψε τα πράγματα μου για να βγω στο δρόμο.
Στον ίδιο δρόμο - για το εφέ της σύγχυσης.

Άλλο ένα πρόγραμμα θρυμματισμένο.

Αν είχε πρόσωπο ο εφιάλτης μου, τώρα θα χαμογελούσε με ικανοποίηση.

Hamlet says: Philip Glass - Carriage without a driver

Ιστορία δυο προτάσεων

Στο πρώτο άγγιγμα κατάλαβε
πως η ύλη χωρά σε μια μικρή απόφαση...

(συνεχίστε την ιστορία ελεύθερα)