xm?

or



xm?

avec honneur

Ο Christophe Honoré είναι ό τι αγαπώ περισσότερο από τη σύγχρονη γαλλική κινηματογραφική παραγωγή. Είναι - πώς το λένε; ο δικός μου άνθρωπος. Κυρίως γιατί κινηματογραφεί όμορφους θλιμμένους ανθρώπους σε ένα Παρίσι σχεδόν πάντα μελαγχολικό και γκρίζο, φορτωμένο από ανεκπλήρωτες αναπνοές. Οι ταινίες του είναι ένα διαρκές homage στο κίνημα της Nouvelle Vague, όχι με την προσέγγιση ενός διανοούμενου κινηματογραφιστή, αλλά μ' αυτή ενός έφηβου που έχει σκιρτήσει στην ομορφιά και την ελευθερία του Παρισιού όπως το διέσχιζαν η Anna Karina, o Sami Frey κι ο Claude Brasseur στα μέσα του 60. Το βασικότερο χαρακτηριστικό όμως του Honoré, κι αυτό που κερδίζει τη συγκίνησή μου σε μόνιμη βάση, είναι η σχέση των ταινιών του με τη μουσική: σε κάθε του φιλμ με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι ήρωες του ξεσπούν σε τραγούδι με εκείνο τον απροσδόκητο τρόπο που το έκαναν εκείνοι οι πρώτοι όμορφοι θλιμμένοι του αγαπημένου μου Jacques Demy: από το out of the blue ψιθυριστά ερωτικό τηλεφώνημα του Dans Paris [click], μέχρι τα συνεχή μουσικά ιντερμέδια του αριστουργηματικού Chanson D' Amour [click] και το τραγικό φινάλε του La Belle Personne [click], οι Παριζιάνοι του Honoré μέσα από τις μελαγχολικές νότες του μόνιμου συνεργάτη του, Alex Baupain δηλώνουν τον παραλογισμό μιας ύπαρξης που προσδιορίζεται και εξηγείται αποκλειστικά και μόνο από τους άλλους. Το σύμπαν του, παρόλο που κινείται στους ζοφερούς δρόμους της πραγματικότητας με τη μοναξιά, το θάνατο και τη θλίψη να καραδοκούν σε κάθε γωνιά, έρχεται να το φωτίσει κάθε φορά ένας έρωτας, χωρίς όμως να παίρνει διαστάσεις αποκάλυψης, σαν να μην είναι παρά το φυσικό στιγμιαίο επακόλουθο φως μιας διαρκούς μελαγχολίας. Κι όταν έρχεται αυτός ο έρωτας, όλα είναι πιθανά και γι' αυτό και πιο τραγικά...

[Το La Belle Personne, η τελευταία ταινία του Christophe Honoré, βασισμένη στη νουβέλα La Princesse De Clèves της Mme de La Fayette, προβάλλεται απόψε στις 11 στο Αττικόν στα πλαίσια του 10ου φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου]

les plages d' Agnes

Παίζω το ρόλο μιας γριούλας, παχουλής και φλύαρης...

Και να σκεφτείς, έτρεχα στο δρόμο να προλάβω να βρω καμιά θέση... παρακαλώντας από μέσα μου να μην είναι sold out. Κι ήμασταν τελικά καμιά τριανταριά άτομα - στην καλύτερη περίπτωση. Κι είχαμε την τιμή να μας μιλήσει για το σινεμά, τη ζωή της, τον κόσμο και το χρόνο που περνά, η μεγαλύτερη εν ζωή σκηνοθέτις, η γυναίκα από την οποία ξεκίνησε το κίνημα της Nouvelle Vague και που μπορεί να κινηματογραφεί ακόμα και μια... πατάτα (κανονική όχι μεταφορική) και να παράγει ύψιστη Τέχνη. Κι ήταν από τις λίγες φορές χτες το απόγευμα που έπιασα τον εαυτό μου να χαμηλώνει από ντροπή τα μάτια μπροστά στην τόση αλήθεια αυτής της γυναίκας, που στη ζωή της δεν υπήρξε παρά μοιρασμένη ανάμεσα σε 2 έρωτες: το σινεμά και έναν άνδρα.

Είμαι από ξενύχτι και δε μπορώ να τα γράψω όπως θα έπρεπε. Οι καλές μου λέξεις είναι ακόμα σε καταστολή. Δεν ήθελα όμως να το αφήσω κι αυτό να αιωρείται στο χρόνο. Κυρία Varda, ευχαριστώ για την ανοιξιάτικη βόλτα στις παραλίες σας. Από χτες το απόγευμα μπορείτε να προσθέσετε άλλον έναν άγνωστο Οδυσσέα στη συλλογή σας.

[Το ντοκιμαντέρ les plages d' Agnes, προβλήθηκε στα πλαίσια του 10ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου - κι έχετε μια τελευταία ευκαιρία να το παρακολουθήσετε το Σάββατο 11 Απριλίου στις 8.30 στο Γαλλικό Ινστιτούτο].

Vanity on Hitchcock

Ότι το Vanity Fair είναι το απόλυτο περιοδικό της Εικόνας δε νομίζω ότι το αμφισβητεί κανείς. Καθώς επίσης κι ότι σε εποχές πεζές κι ανέμπνευστες, το Hollywood χρωστάει στις illustration σελίδες του, κάτι από τη συντήρηση του μύθου του.

Χωρίς πολλά σχόλια - όχι ότι χρειάζονται κιόλας- 4 φωτογράφοι αναβιώνουν διάσημες σκηνές από ταινίες του Hitchcock με μοντέλα την αφρόκρεμα του Hollywood.

[Νομίζω θέλω να βάλω τα κλάμματα]

Marion Cotillard - Psycho

Seth Rogen - North by Northwest

Renée Zellweger - Vertigo

Jodie Foster - The Birds

Gwyneth Paltrow and Robert Downey Jr. - To Catch a Thief

Emile Hirsch and James McAvoy - Strangers on a Train

Keira Knightley and Jennifer Jason Leigh - Rebecca

Naomi Watts - Marnie

Scarlett Johansson and Javier Bardem - Rear Window

Charlize Theron - Dial M for Murder

Εννοείται κάνεις κλικ και μεγαλώνουν. Κι εννοείται έχεις το desktop των επόμενων ημερών. Ήδη η Marion - Janet Leigh - Cotillard κοσμεί το δικό μου.

Countdown to 9

Rob Marshall on Sophia Loren

2night

Να σου πω για χτές;
Που ήταν μια πρόβα λίγο πιο παραστασένια;

Ή να περιμένω αύριο;

Θα περιμένω αύριο. Μη στο χαλάσω:-)

Νομίζω απλώς ότι η σαντέζα δεν έχει υπάρξει ποτέ πιο λαμπερή και συγκινητική στη σκηνή. Και καταφέρνει να τουμπάρει εμένα, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια που την έχω (ή νομίζω πως την έχω) μάθει απ' έξω...

[Αν είσαι εκεί απόψε, πες γεια]

Live (again)

Το καθιερωμένο ραντεβού μας με την Άνοιξη μετράει μέρες.
Φέτος με άγριες διαθέσεις...

[Σας περιμένουμε!]

Martha (ναι, πάλι)

Ναι, ξέρω. Επαναλαμβάνομαι. Το ίδιο όμως κι η κάθε μέρα. Κι οι καταστάσεις. Κι οι μαλακίες. Και τα λάθη. Κι οι καταθλίψεις. Και το κοριτσάκι μου είναι πάντα εδώ, να βγάζει μπροστά σε ένα μικρόφωνο τις πιο βαθιές κραυγές της, χτυπώντας με λύσσα την κιθάρα της, καθώς εύχεται να ήταν δυνατή σαν τα αγόρια με τις κιθάρες που συναντάει στα μπαρ και να μην κάθεται να περιμένει βουβά τηλέφωνα να χτυπήσουν. Και να μην προσποιείται ότι είναι καλά για κανέναν. Ούτε να χαμογελάει ψέυτικά. επειδή το μόνο που ήθελε ήταν να είναι καλή. Και πάντα - Πάντα όμως- με γυρίζει σε ένα απόγευμα στην Πανεπιστημίου που είπα "Χριστέ μου, δε γίνεται να μπορεί να σε τραγουδήσει κάτι τόσο απόλυτα", θρηνώντας απλά και μόνο για αυτά τα αδέσποτα σκυλιά που γαβγίζουν και γαβγίζουν και γαβγίζουν... (και μόλις πρόσφατα έμαθα από αξιόπιστη πηγή ότι κουβαλάνε στα αφτιά τους χαμένα τραγούδια...)

Θέε της μουσικής, ευχαριστώ για τις εμμονές μου... τα αμέτρητα αδέσποτα κουτάβια που έχεις σκορπίζει στη ζωή μου.

Πάμε άλλη μια:
I will not pretend, I will not put on a smile, I will not say I'm allright for you when all I wanted was to be...

picfare

Μου ζήτησες (τρις) να σου πω κάτι αληθινό.
Απέφυγα με γενικολογίες.
Κι όμως αν συμφωνούσες στον ένα γύρο ακόμα
θα σου έλεγα πως
δεν έχω τίποτα αληθινό.
Κι έχω προσπαθήσει πολύ
να μην έχω τίποτα αληθινό για να λέω.
Και τί σημασία έχει στο κάτω - κάτω;
Αφού δεν είμαστε όλοι για τα αληθινά.

Και κοίτα να δεις:
Από απόψε έχω κι ένα αφρικάνικο τετράδιο
να γράφω την τιμωρία μου:
δεν έχω αληθινά
δεν έχω αληθινά
δεν έχω
αληθινά

ΥΓ. Πάντως χάρηκα
που απόψε σε γνώρισα
λίγο παραπάνω

ΥΓ. Και τα άλλα που σε αγχώνουν
καλά θα πάνε
Όλα

Cheerz!

Maybe not....

:-(

dreamsconnect

Αν υπάρχει έστω κι η παραμικρή πιθανότητα τα όνειρα να προβλέπουν το μέλλον, τότε σήμερα δεν έχω κανέναν λόγο να βγω απ' το σπίτι. Ούτε αύριο. Ούτε μεθαύριο. Τώρα που το σκέφτομαι μετά από το αποψινό cocktail ονείρων, χάρηκα που γνώρισα όσους γνώρισα, κρίμα για τους υπόλοιπους, μαζεύω τα πραγματάκια μου και πήγαίνω προς Άρη μεριά...

Άρρωστα παιχνίδια παίζει το υποσυνείδητο. Μεγάλο κάθαρμα...

wada

Η φετινή Άνοιξη κυλάει στις φλέβες μου κάπως -εντελώς- έτσι:



[Γιατρέ, βοήθεια!]

κάτι για τη θλίψη

pperStar

Έχω την τύχη να έχω στη ζωή μου μια γυναίκα πολύ-πολύ αγαπημένη. Αγαπημένη γιατί δεν είναι του κόσμου αυτού. Από κάθε άποψη. Περνάει ανάμεσα μας λες κι έχει έρθει να τσεκάρει κάτι. Λες και κάνει την επαλήθευση ενός πειράματος που έχει η ίδια ξεκινήσει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Η γυναίκα αυτή ξέρει να μιλάει μια γλώσσα από αυτές που σε καρφώνουν στη θέση σου ώρες και ευγνωμονείς τη μοίρα σου για την ευκαιρία. Εξίσου συγκλονιστικές όμως είναι κι οι σιωπές της. Η πιο απλή της ερώτηση συνοδεύεται από εκείνη τα μαγικά αποσιωπητικά που εκτοξεύουν και την πιο απλοική σου απάντηση στις σφαίρες της πιο ειλικρινούς ομολογίας, και νιώθεις πως το "'ντάξει μωρέ", στην ερώτηση "πως πάει" παίρνει κατανυκτικές διαστάσεις. Η γυναίκα αυτή έχει γνωρίσει τον πόνο και τη θλίψη αλλά και τα δύο την έχουν κάνει να λάμπει. Έχουν αφήσει σημάδια πάνω της, αλλά αυτά είναι που την κάνουν απόκοσμα όμορφη, σαν πρωθιέρεια ενός άβατου ναού. Η φίλη μου αυτή είναι ίσως ο άνθρωπος που μου βγάζει τα πιο βαθιά αισθήματα γι' αυτό και είμαι παντελώς ανάπηρος στο να της τα εκφράσω. Μου φαίνεται γελοίο και ανούσιο να μιλάω τυπικά μαζί της. Γι' αυτό δεν της τηλεφωνώ συχνά, ούτε επιδιώκω να τη φθείρω σε καθημερινές συναντήσεις. Και για τη γυναίκα αυτή έχω υιοθετήσει τη διάλλεκτο των σιωπηλών σφιχτών αγκαλιών. Εγώ. Ο πιο επιφυλακτικός σωματικά άνθρωπος της υφηλίου. Αυτό και μόνο θα μπορούσε να είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης μου.

Αν έχω μια πηγή έμπνευσης στη ζωή κι ένα μεγάλο ευχαριστώ είναι για αυτό το μικρό μου αστέρι από εφημεριδόχαρτο...

Κι αν διαβάσει αυτό το κείμενο, έχω να της πω πως δεν είναι παρά μια απλή αποκωδικοποίηση μιας χτεσινής αγκαλιάς κι ενός βλέμματος σε μια ανύποπτη στιγμή που είχε χαθεί μέσα της, τακτοποιώντας την ακαταστασία αυτού του κόσμου.

[Με διαλύει που στις μεγαλύτερες αλήθειες είμαι λεκτικά ανάπηρος. Είναι μάλλον που δεν έχω εξασκηθεί στα "ευχαριστώ" μου προς αυτές].

Closed Zone

Ένα απλό, εύστοχο, μικρής διάρκειας φιλμ που καυτηριάζει την κατάσταση που επικρατεί στη Λωρίδα της Γάζας ήταν ικανό για να προκαλέσει αντιδράσεις στο Ισραήλ. Αναφερόμαστε στην ''Κλειστή Ζώνη'' ένα φιλμ κινουμένων σχεδίων, που δημοσιεύτηκε μέσω internet από τον Εβραίο σκηνοθέτη-animator Yoni Godman (''Βαλς με τον Μπασίρ'') για τους σκοπούς της ισραηλινής μη κερδοσκοποικής οργάνωσης Gisha (Πρόσβαση).

Μέσα στα 90 δευτερόλεπτα της διάρκειάς του, βλέπουμε τη μάταιη προσπάθεια ενός παιδιού να ακολουθήσει ένα πουλί έξω από τα στενά όρια της Γάζας, καθώς ένα χέρι με ηγετικό τρόπο υψώνεται κάθε φορά μπροστά του και του κλείνει το δρόμο.

Ο Godman ξεκίνησε τη δημιουργία του φιλμ πριν την τελευταία ισραηλινή επέμβαση στη Λωρίδα της Γάζας που άφησε πίσω της χιλιάδες νεκρούς Παλαιστίνιους. Τα θλιβερά γεγονότα όμως, επιτάχυναν τις διαδικασίες και η ανάγκη ολοκλήρωσής του, κατέστη επιτακτική.

Η παραβίαση του δικαιώματος της ελεύθερης μετακίνησης και κατ'επέκταση η στέρηση μιας σειράς βασικών δικαιωμάτων (παιδεία, τροφή, ιατρική περίθαλψη, ελευθερία της έκφρασης κ.α.) αποτελεί για τους Ισραηλινούς τη ιδανική μορφή μεταχείρισης αυτών των ανθρώπων, που θεωρούνται στο σύνολό τους μέλη της Χαμάς.

''Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούν ότι οι Παλαιστίνιοι είναι πραγματικοί άνθρωποι. Προτιμούν να τους θεωρούν κάτι κακό. Ότι όλοι είναι όπως τα μέλη της Χαμάς. Είναι εύκολο να λες "ας τους τιμωρήσουμε, ας τους σκοτώσουμε όλους" και πιο δύσκολο να τους αντιμετωπίσεις σαν καθημερινούς ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν ειρηνικά'', δηλώνει χαρακτηριστικά ο Godman στην Jerusalem Post, θέτοντας το ζήτημα στη σωστή του διάσταση.

Στον αντίποδα, ο ισραηλινός καθηγητής Επικοινωνίας και ΜΜΕ Ben-Eliezer, δήλωσε: ''Πρόκειται για ένα άσχημο, αηδιαστικό έργο... Σίγουρα θα χρησιμοποιηθεί σαν όπλο κατά του Ισραήλ. Πρέπει να δείχνουμε ανάλογη ευαισθησία και για τα παιδιά που ζουν στο νότιο Ισραήλ και τα οποία βομβαρδίζονται από τη Χαμάς κάθε μέρα.''

Κατά την ταπεινή μας άποψη πάντως, παρά τις όποιες αδικαιολόγητες αντιδράσεις, η ελπίδα ευαισθητοποίησης των Ισραηλινών και αλλαγής των παγιωμένων αντιλήψεων περί εχθρού, θα πεθάνει τελευταία, στο μυαλό κάθε νοήμονα ανθρώπου.

[από τη Ζωή Κοροβέση στο www.mixtape.gr]

Evil

14 Μαίου 2009 οι Ladytron live sto Fuzz
Καλύτερο timing δεν έχει...

[δοκιμασμένο]

Glee!

From Ryan Murphy, the creator of "Nip/Tuck" and "Popular," comes GLEE, a one-hour musical comedy that follows an optimistic high school teacher as he tries to transform the Glee Club and inspire a group of ragtag performers to make it to the biggest competition of all: Nationals.

[Αυτό μάλλον θα είναι το νέο κόλλημα... από 19 Μαίου]

red light

Έχουμε μια εποχή, μια μέρα, ένα απόγευμα, ένα βράδυ σερί και δέκα λεπτά. Πως τα συνδυάζεις να πεις κάτι; Γίνεται;

Μπα...
Παραγίνανε βιτρίνες τα σανατόρια. Σαν εκείνα τα καταχρηστικά "club" των red lighr district του κόσμου, που με είχαν σοκάρει στα 17. Και που βγάζανε στη φόρα το πιο κρυφό, χωρίς καν να μπουν στον κόπο να το ρετουσάρουν. Κι έμοιαζε σακατεμένο αντί για θελκτικό. Εκτεθειμένο αντί για ισχυρό. Σαν εγώ δηλαδή. Τώρα.

Ξεφεύγω μάλλον. Όχι με τον καλό τρόπο του ξεφεύγω. Αυτό με τις Ύδρες και τα Παρίσια. Με τον άλλο, τον ανεξέλεγκτο. Είμαι στη μέση και γύρω - γύρω ζουζουνίζουν μέλισσες. Καλές και κακές. Φονικές και μελένιες. Και δε μπορώ να στα πω ανοιχτά, γιατί παραγίνανε βιτρίνες τα σανατόρια, αλλά - εντάξει - πάνω - κάτω με πιάνεις. Κοντά τρία χρόνια τώρα κάνουμε παρέα.

Και χτες που είχα αυτή την κουβέντα για τη διανοητικότητα των τριγώνων και το συναισθηματισμό των κύκλων κατάλαβα ότι γι' αυτό η ζωή μου αρνείται πεισματικά να εγκαταλείψει την ψυχεδέλεια των απανωτών της κύκλων. Γιατί είναι αθεράπευτα συναισθηματική η φύση του κατόχου. Και μου έρχεται κάθε τρεις και λίγο μια ταύτιση με παλιά και μου τα κάνει μαντάρα. Γιατί κάθε γαμημένος δρόμος αυτής της πόλης έχει καταπιεί κι ένα κομμάτι μου που δεν το είχα αποχωριστεί σωστά... κι έρχεται από το πουθενά και μου ζητάει δικαιώματα.

Time's up. Τα δέκα λεπτά πέρασαν. Πρέπει να την κάνω. Ημιτελές. Μια χαρά δηλαδή... Ημιτελές κι ανάπηρο στη βιτρίνα. Όπως πάντα. Απ' την παραγωγή στην κατανάλωση. Απ' το σφαγείο στο τσιγκέλι...

[Ο επόμενος...]

νταρκ

Tα covers της Cat Power τα ξέρεις. Αν είσαι κακός χαμογελάς διαβολικά - επειδή έχει στηρίξει εκεί ένα μεγάλο μέρος του ποια είναι. Αν είσαι σαν τον jirashimosu (ένας άγγελος δηλαδή) χαμογελάς με ευγνωμοσύνη γιατί μερικές από τις διασκευές της σε έχουν σώσει σε στιγμές δύσκολες.

Όταν λοιπόν η Cat Power αποφασίζει ακόμα μια φορά να παίξει μπάλα με διασκευές στο γήπεδο της soul, απλά ακολουθείς.

Ας είναι και στη "σκοτεινή μεριά του δρόμου"...
[άλλο που δε θες]

Anna

Κι είσαι λέει στο μετρό...
Κι είσαι ο Jean Claude Brialy.
και δίπλα σου περνάει η Anna Karina. Έτσι ακριβώς.
Αυτή η στιγμή δε θα αρκούσε να εξηγήσει τα πάντα;

[Ναι - την αγαπώ. Κι είναι οριστικό κι αμετάκλητο]

The International

[Η επόμενη ταινία που ανυπομονεί να δει ο Jirashimosu στους σινεμάδες]
(because everyone is involved)

as if...

"κι όμως αύριο το πρωί, θα με πάρεις τηλέφωνο ξανά...

Who killed Teddy-Bear?

Kύκλοφόρησε μόλις. Παραγνωρισμένο cult αριστούργημα του Joseph Cates, κυριολεκτικά θαμένο από τη λογοκρισία λόγω "ανηθικότητας" δεν πήρε ποτέ επίσημη διανομή στην Αγγλία, κι ας είχε super cast με την αφρόκρεμα του Broadway των 60s (Sal Mineo, Juliet Prowse και camp Elaine Stritch σε ρόλο σκοτεινής femme fatale λεσβίας).

Από τότε τα ίχνη του χάνονται... Μέχρι σήμερα που τα στούντιο της Network αποφάσισαν να το ανασύρουν από τα Υπόγεια που το είχαν καταχωνιασμένο, να το ρετουσάρουν και να μας το κάνουν δώρο σε μια λαχταριστή έκδοση με extra το μικρού μήκους film LSD κι ένα συλλεκτικό επεισόδιο του Court Martial με τον Mineo.

Ενώ η Αμερική φοράει τα καλά της, με τη Doris Day να κρυώνει ακόμα μηλόπιτες στα περβάζια, ο Cates βυθίζει τη Νέα Υόρκη στο σκοτάδι του Antonioni και του Preminger, αναδεικνύοντας όλα όσα κάνουν αυτή την πόλη το αμαρτωλό κέντρο του κόσμου.

Βιασμοί, διαστροφές, φετιχισμός, πορνοφιλία, κι όλα τα ταμπού, που το Hollywood δε θα συγχωρούσε ποτέ σε μια κάμερα των 60ς (κι ας έχουν αρχίσει ήδη να εξαπλώνονται από άκρη σε άκρη της Αμερικής) σε έναν έξοχο συνδυασμό film noir, B-movie και ψυχολογικού θρίλερ, με ιδιωτικούς αστυνομικούς, sexy hostesses night club, ηδονοβλεψίες μάρτυρες, ψυχικά διαταραγμένους εγκληματίες, κι ένα φινάλε που δίνει νέο νόημα στον όρο cult...

Αν σου έκαναν κάτι τα παραπάνω, click εδώ,

Αν όχι για πάτα play παρακάτω:

Της Κυριακής

Κοίτα... είπα δε θα το κάνω θέμα, αλλά καθώς πήγαινα προς το στούντιο σήμερα με έπιασε μια κρίση πανικού. Σα να ράγισε η ατμόσφαιρα και ξαφνικά να έμπασε νερά από άλλες εποχές, συντελεσμένες και βιωμένες από κάποιο κομμάτι του εαυτού μου ανοίκειο. Κι όσο ανέβαινα την ανηφόρα τόσο πιο άνοιξη γινόταν. Και τόσο οι ορμόνες μου χόρευαν πόλκα με τις νεραντζιές και το αναποφάσιστο σούρουπο. Και ξαφνικά στα απόκρημνα μπαλκόνια της Κυψέλης, πρόβαλαν 35αρες αυγουστιάτικες γυναίκες με ρόμπες και νυχτικιές που δεν είχαν αγαπηθεί όσο θα 'πρεπε στη ζωή τους. Και άναψαν απειλητικά τσιγάρο εξαπολύοντας φονικούς αναστεναγμούς. Και το ραδιόφωνο τους έπαιζε γνωστά ανώδυνα τραγούδια, που έβαφαν σέπια τους τοίχους. Και τα μικρομάγαζα της γειτονιάς ξαφνικά υποφωτίστηκαν από λάμπες φθορίου και μικρές τηλεοράσεις που έπαιζαν ελληνικές ταινίες πάνω στα ψυγεία των παγωτών. Κι έλεγα "εδώ θα πάρω σπίτι", γιατί εδώ εγώ έχω ξαναζήσει, μα δε θυμάμαι πως έφυγα και πως τράβηξα στη μνήμη μου εκείνη τη γραμμή.

Τέσπα, δεν ξέρω τί στα γράφω αυτά, αφού είπα ότι δε θα το κάνω θέμα. Απλά κάπου έπρεπε να τα πω πριν τον ύπνο. Για να μην τα σέρνω μαζί εκεί που πάω...

e9x0

Οι παλιοί μου συμμαθητές παντρεύονται. Πολλοί έχουν ήδη παιδιά. Των περισσοτέρων μιλάνε κιόλας. Σχεδιάζουν οικογενειακές διακοπές και για να βγούνε το βράδυ πρέπει να κάνουν διακανονισμούς με γονείς και πεθερικά.

Και μένω εγώ να αναρωτιέμαι ανάμεσα στα hangover:

Ποιος θα κληρονομήσει τόσα βιβλία και cd που έχω μαζέψει;;;;

naranja

[Ο πόλεμος κηρύχθηκε επίσημα]

Houston, we have a problem...

Όλα μπερδεμένα. Όλα παγωμένα. Όλα σταματημένα.
Πουθενά σημασία. Κανένα όνομα. Κανένα ενδιαφέρον.
Μηχανικές κινήσεις. Κυκλοθυμία. Συνεχής καταστολή.
Και μια πρόωρη άνοιξη να έχει τρυπώσει μέσα μου
και ν' αποψύχεται σιγά-σιγά και βασανιστικά.

Και δε θυμάμαι την τελευταία φορά
που βρέθηκα τόσο κοντά στο μπαμ.
Είναι θέμα χρόνου.

[Και θα έχουμε δράματα]

is this thing on...?

I have a statement to make:

[Καλά κρασιά είπαμε είναι η ευχή για σήμερα;]

a la gare

Γι' αυτή τη γαλάζια γραμμή που διαπέρασε δυο θώρακες χτες το απόγευμα στο σταθμό ενός τρένου (ή λεωφορείου;) η μέρα καταγράφεται στις ιερές. Κι ας είχε θλίψη. Και αμηχανία. Και κούραση...

Κι ας μην ήταν ο δρόμος κυλιόμενη ράμπα χτες. Ούτε οι τοίχοι της πόλης καραμελένιοι. Κι ας μην είχε βιολιά στην καληνύχτα και ανοιχτό πλάνο στο "fin"...

'Night Dearie...

How Do You Say Auf Wiedersehn?

[Blossom Dearie - 1926 - 2009]

Coming soon

Live!

Στο γράφω νωρίς για να μην έχεις δικαιολογία. Παρασκευή δεν κανονίζουμε τίποτα και πάμε να δούμε Απόστολο Ρίζο στον Πυρήνα (Δραγούμη και Διοχάρους 11 - Πίσω απ' το Hilton). Και είμαι σίγουρος πως θα με ευγνωμονείς για καιρό, μιας και φωνές δώρα σαν του Αποστόλη δε σου χαρίζονται κάθε μέρα.

Και δε χρειάζεται να ψάχνουμε συνεχώς έξω για τους καλλιτέχνες που στάζουν συγκίνηση. Καμιά φορά τους έχουμε κάτω απ' τη μύτη μας. Ακόμα κι αν δεν μας κάνουν την τιμή συχνά. Ίσως γι' αυτό κι αξίζουν περισσότερο...

Τα λέμε εκεί (κι αν δεν προλάβεις μεθαύριο - έχεις ακόμα 3 Παρασκευές - μετά ποινολόγιο)

One day I'll rise NYC

Είναι επίσημο κόλλημα. Είναι από αυτά τα ξαφνικά που σκάνε απ' το πουθενά και κάνουν κατάληψη στον Hamlet (ο οποίος τον τελευταίο καιρό είχε βαρεθεί τους πάντες και τα πάντα και το χε ρίξει στα audio books).

Ολόκληρο το album One day you'll dance for me New York City, είναι από τα ομορφότερα ολοκληρωμένα album που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου. Κι ο Νορβηγός Thomas Dybdahl έχει αυτό τον τρόπο να χειρίζεται τη φωνή και τις ερμηνείες του που εμένα τουλάχιστον με πετάει στα πατώματα. Μόνο ο συγχωρεμένος ο Jeff Buckley το είχε καταφέρει με τον τρόπο του κυρίου Dybdahl.

Και εντάξει, άστα όλα τα υπόλοιπα. Ξέρεις ότι εγώ όταν κολλήσω με κάτι ενθουσιάζομαι και αρχίζω τις υπερβολές. Πες κιόλας ότι είμαι σε φάση επιρρέπειας. Το βασικό είναι άλλο. Μιλάμε για ένα δίσκο - μελαγχολικό tribute στη Νέα Υόρκη. Τι άλλο θές δηλαδή;

Πρόσθεσε σ' αυτο μια βαθιά μπλε βάση πιάνου, νωχελικά τύμπανα, υγρά έγχορδα, βρώμικα πνευστά κι εμένα που έχω ανάγκη να φύγω ένα ταξίδι περισσότερο από ποτέ.

Τί σου λεγα; κόλλημα; Κάντο έρωτα καλύτερα...

it's always...

Να σου πω κάτι:
Ψάξ' τον

Jai Ho

Πάει πολύ πιο πέρα από την έκπληξη της χρονιάς.
Απόλυτη κινηματογραφική εμπειρία που δικαίως θα σαρώσει.

Danny Boyle - respect
και A.R. Rahman το όσκαρ στο τσεπάκι του

J & TATDC

Που λες...
φορούσα δυο παλτά
[και τρία μη σου πω...]

Κάπου πρέπει να σταματάει όλο αυτό...
αλλιώς θα έχουμε δράματα - στο λέω

orson

Όχι πως δεν έχω τί να γράψω. Mια χαρά έχω. Μου λείπει απλά αυτό το ενδιάμεσο συστατικό που κάνει τις σκέψεις φράσεις. Και δεν το αποφασίζω. Όλο λέω από μέσα μου, "έλα αυτό το βιβλίο αξίζει για ένα post" ή "αυτή η σεκάνς του Douglas Sirk αξίζει μια μικρή αναφορά", μα την ίδια στιγμή που το σκέφτομαι κολλάω πάνω μια ετικέτα "δε βαριέσαι" και το αφήνω να περάσει. Και τώρα δηλαδή ψυχαναγκαστικά είπα να γράψω μια-δυο φράσεις γιατί περνάνε οι μέρες και οι αναρτήσεις μου γίνονται όλο πιο αραιές και στο τέλος θα καταντήσω το jirashimoσπιτο στοιχειωμένη έπαυλη.

Όπως κατάλαβες, περνάω ακόμα μια από τις ψυχολογικές μου φάσεις, αυτές που είναι μισή ενδοσκόπηση, μισή αποχαύνωση... α, και πολλά νεύρα. Και κλειδωμένες πόρτες με τα κλειδιά πεταμένα στη θάλασσα. Κι απόση οπτική πρόσβαση έχω στον ορίζοντα δεν προβλέπεται να βγω σύντομα. Τουλάχιστον δεν υπάρχουν οι όρατές ενδείξεις για κάτι τέτοιο.

Anyway, το μηλαράκι μου ψιλο-έγινε άνθρωπος. Κι αυτό χάρη στον επίτιμο νονό του με τα ασημένια (μα ασημένια;;;) all-star, που ευκαιρία είναι να τον ευχαριστήσω και δημοσίως σ' αυτό το άχρηστο post. Thanx κουμπάρε! Μ' αρέσει το Orson. Κατοχυρώνεται.

Τί άλλα; Αυτά. Α και χτες θα ήθελα ένα ποτό ακόμα κι όχι να φύγω ακόμα μια σαν κυνηγημένος για να μη σέρνομαι από τη νύστα σήμερα. Κι ίσως τελικά δεν έπρεπε να την κάνω, αφού έτσι κι αλλιώς θα σέρνομαι από τη νύστα σήμερα. Και τα πάντα στη ζωή λέμε είναι θέμα υπερβάσεων. Όχι;

Λοιπόν την κάνω. Legrand στ' ακουστικά. Χάρηκα που τα 'παμε...

macpro(b)

Ακόμα ένας στόχος κατακτήθηκε

Ούτε εδώ είναι η ευτυχία.
Τώρα που ψάχνουμε μου λες;

[Ούτε δέκα λεπτά με το ρολόι]

summerplans

Όμορφο, όμορφο θα είναι αυτό το καλοκαίρι! Αρχικά γιατί μπορούμε ήδη και μιλάμε γι' αυτό.

Κι έπειτα επειδή ένα κι ένα ανακοινώνονται τα καλά. H Helen Mirren με Εθνικό Αγγλίας και Racine, η αγαπημένη μου Duffy (Springfield) και ο ένας, ο μοναδικός, ο ανεπανάληπτος, ο κλαίμε-και-μόνο-στην-ιδέα mr "you do sth to me", Paul Weller...

Κι είμαστε ακόμα στην αρχή... Μιλάμε αυτό το καλοκαίρι -που θα μαι και ελεύθερο παιδί- δε θα μαζεύομαι!

Τι καλά!

china

Αν κάνεις λίγη ησυχία
κι ένα μικρό διάλειμμα από το δράμα
θα το ακούσεις...
όχι το σπάσιμο των πάγων
ούτε αυτό της πορσελάνης...

Το άλλο -
αυτό που πλησιάζει...

Βους γαρ...

Αναρωτιέσαι τι φταίει...

Έχεις καιρό να πας σινεμά. Σου έχει λείψει. Το κατορθώνεις με μια ταινία που έχει όλες τις προδιαγραφές. Εννοώ, Daldry (που οι 'Ωρες του είναι καταφύγιο παντός καιρού), Winslet - αγαπημένη από τη Jackson εποχή της και με σφαίρα στο τσεπάκι, θέμα βιβλίου πιασάρικο για σκεπτόμενες καρδιές και το βασικότερο προτροπές από παντού (φίλους, γνωστούς, κριτικούς, εφημερίδες κλπ κλπ) και...

και nada. Τίποτα. Rien de rien. Ούτε ίχνος συγκίνησης (άντε λίγο εκεί που ζορίστηκε πολύ, αλλά κι αυτό ξεφούσκωσε στο λεπτό). Ατέλειωτη πλήξη, εκνευρισμός, ερωτηματικά κι αυτή η αίσθηση ότι σε έχουν βάλει με το ζόρι να καταπιείς κάτι που σου κάθεται στο στομάχι από την πρώτη μπουκιά.

Μη με βρίσεις. Κι εγώ εκπλήσσομαι... Ίσως είμαι αλλού (πολύ αλλού), αλλά μάλλον είμαι ο μόνος που βρήκε τα σφραγισμένα χείλη τραγικά ακαδημαικά και αφόρητα βαρετά.

Και τώρα φορτώθηκα και μια μιζέρια που δεν την είχα καθόλου ανάγκη... γμτ!

A Beautiful Child

"Νομίζω ότι σε καμιά περίπτωση δεν είναι ηθοποιός, τουλάχιστον με την παραδοσιακή έννοια. Αυτό που έχει, αυτή η παρουσία, η φωτεινότητα, η ευφυΐα που τρεμοφέγγει, δεν θα μπορούσε να βγει ποτέ στη σκηνή. Είναι κάτι τόσο εύθραυστο και αδιόρατο, μόνον η κάμερα μπορεί να το συλλάβει. Είναι σαν κολιμπρί που πετάει, και την ποίηση του μόνο μια κάμερα μπορεί να την αιχμαλωτίσει. Αλλά οποιοσδήποτε πιστεύει ότι αυτή η κοπέλα είναι απλώς μια άλλη Χάρλοου ή απλώς μια εύκολη ή δεν ξέρω τι άλλο, είναι τρελός. Και μια και μιλάμε για τρελούς μια τέτοια δουλεύαμε μαζί. Την Οφηλία. Φαντάζομαι ότι κάποιοι θα γελούσαν ακούγοντάς το, αλλά θα μπορούσε να είναι αληθινά η πιο εξαίσια Οφηλία. Μιλούσα στην Γκρέτα την περασμένη εβδομάδα και της είπα για την Οφηλία της Μέριλιν, και η Γκρέτα είπε ναι, μπορούσε να το πιστέψει γιατί είχε δει δυο από τις ταινίες της, που ήταν κακές και πρόστυχες, αλλά είχε παρόλα αυτά διακρίνει τις δυνατότητες της. Για την ακρίβεια η Γκρέτα είχε μια διασκεδαστική ιδέα. Ξέρεις ότι θέλει να γυρίσει σε ταινία τον Ντόριαν Γκρέι; Με την ίδια φυσικά να υποδύεται το Ντόριαν. Λοιπόν, είπε ότι θα 'θελε να έχει τη Μέριλιν απέναντί της ως μια από τις κοπέλες που ο Ντόριαν πλανεύει και καταστρέφει..."

Ο Truman Capote περιγράφει σε 20 σελίδες την άλλη Marilyn... πιο αφοπλιστικά και δυνατά από την οποιαδήποτε βιογραφία της... και δε μιλάει παρά μονάχα για ένα απόγευμα της. Ούτε καν. Για λίγες ώρες. Όταν η Marilyn δεν είναι καν η Marilyn...

Όταν δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα "όμορφο παιδί".

Sunday Godspel #3

Στο Into the woods του 1987 ο Stephen Sondheim καταπιάνεται ακόμα μια φορά με το προσφιλές του θέμα της ενηλικίωσης, ανατρέχοντας στη σημειολογική πηγή των παραμυθιών. Στην πρώτη πράξη ήρωες γνωστών παραμυθιών πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον μπλέκοντας τις μοίρες και τα πεπρωμένα τους, ενώνοντας δυνάμεις εναντίον ενός κοινού εχθρού.

Με το τέλος της πράξης, η αθωότητα γίνεται καπνός, ο εχθρός αέρας, οι ιστορίες όπως τις ξέρουμε μπερδεύονται κι οι αγαπημένοι ήρωες των παιδιών έχουν να αντιμετωπίσουν τους πραγματικούς δράκους και μάγισσες: τον ιδιο τους τον εαυτό.

Ο Ben Wright, ο Τζακ (της φασολιάς) από το πρώτο ανέβασμα του Broadway, τραγουδάει για τους γίγαντες των ουρανών... και φυσικά εννοεί πολύ περισσότερα απ' όσα λέει:

snowglobe

Είναι φορές που νιώθω εκτεθειμένος. Όταν συνειδητοποιώ πως το αυτονόητο του κόσμου μου, δεν είναι αυταπόδεικτο στον κόσμο των άλλων. Ξέρεις, αναφέρομαι, σ' αυτό τον κόσμο το συνολικό που μοιραζόμαστε οξυγόνο και δυο τρεις κουβέντες για τον καιρό ή για ταινίες. Και νιώθω τουλάχιστον εξωγήινος που πρέπει να υπερασπιστώ γιατί αυτό και γιατί εκείνο. Γιατί έτσι. Γιατί ο ήλιος σου λες πως βγαίνει απ' την ανατολή κι ο δικός μου γουστάρω να αναδύεται γαλαζωπός από τα νοτιοδυτικά πίσω από κάτι ανάποδα θαλασσινά βουνά. Κι αν εσύ δε βλέπεις αυτό που βλέπω εγώ, ποτέ μη σώσεις και το δεις, αλλά μη με βάζεις σε διαδικασία να στο εξηγήσω. Γιατί απλούστατα δεν εξηγείται. Γιατί αν εξηγηθεί δε θα είναι άφατο ένστικτο. Δε θα είναι μεταφυσικό. Θα είναι λογική. Κι όχι ότι δε μπορώ να στο εξηγήσω και λογικά, αλλά αν στο εξηγήσω λογικά θα μου πεις ότι αυτά τα πράγματα δεν έχουν λογική, οπότε γιατί να μπούμε σε διαδικασία;

Λοιπόν για να μην το κουράζουμε και πολύ: ο κόσμος μου είναι μια γυάλινη σφαίρα, απ' αυτές που τις ταρακουνάς και χιονίζουν. Όσο και να με ταρακουνάς δεν καταφέρνεις τίποτα περισσότερο από το να σηκώσεις μια προσωρινή χιονοθύελλα. Να ξέρεις όμως πώς ο κόσμος μου έχει μέσα του όσα χρειάζεται να έχει, κι έχει κι ένα γυάλινο θόλο να τον προστατεύει... Εγώ λοιπόν απ' όσα έχω μέσα μου, όσο και να πασχίζεις, δε θα χάσω ούτε έναν κόκκο χρυσόσκονης, ούτε μια τόση δα ψεύτικη νιφάδα... Εσύ όμως όσο περισσότερη δύναμη βάζεις να με αναταράξεις και να μου φέρεις τα πάνω κάτω, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχεις να χάσεις την υπομονή σου.

Παίξε λοιπόν με κάτι άλλο...

Sunday Godspel #2

Λατρεμένο Company. Πρεμιέρα στα 70s με ένα ψυχογράφημα του σύγχρονου Νεοϋορκέζου - μάλλον κάθε ανθρώπου πάνω απ' τα 30 που βλέπει τους φίλους του να "τακτοποιούνται" ένας - ένας, αφήνοντας πίσω ελευθερία και όνειρα απλούστατα γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Ένα σοφιστικέ γουντιαλλενικό pastiche νευρώσεων, σχέσεων και χαρακτήρων για τη γενιά δίπλα στο πέρασμα απ' την ανεμελιά στην ωριμότητα.

Στο getting married today - μια από τις πιο αστείες στιγμές της παράστασης, η Amy (εδώ εξαιρετική Heather Laws στο πετυχημένο πιο πρόσφατο revival του 2006) σε κρίση πανικού, όταν συνειδητοποιεί ότι ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει ένα γάμο, για τον οποίο δεν είναι καθόλου σίγουρη...

Ο Sondheim σε ένα κέντημα ταχυλογίας, αλεπάλληλων ριμών και λαμπερών παρηχήσεων, εξαπολύει τα δηλητηριώδη ειρωνικά βέλη του στον "προϊστορικό θεσμό" του γάμου:

ΥΓ: Εννοείται στο Company θα επιστρέψω. Τουλάχιστον τρεις φορές ακόμα.

far away

Να σου πω...
πάντα θα μου την έχεις στημένη, έτσι;
Θα πετάγεσαι ξαφνικά απ' το πουθενά
κι εκεί που λέω πως το 'χω θα ρίχνεις στο ψαχνό.

mrpac

level accomplished

[πάμε στο επόμενο]

waltz with bashir

Το παράδοξο με τον άνθρωπο είναι πως ξεχνά υπερβολικά εύκολα την ιστορία του για να την επαναλαμβάνει τόσο πιστά...

Μια ταινία για τη μνήμη, για το τότε, για το τώρα για το αύριο. Για τη συνείδηση που δεν πρέπει να κοιμάται, όσο κι αν το επιθυμούν κάποιοι.

Ποτέ το animation δεν πήρε τόσο ξεκάθαρη πολιτική θέση, ακόμη κι αν αυτή δεν ήταν παρά ένα μεγάλο ερωτηματικό.

Τα παιδάκια μου στο τέλος της προβολής ξέπλυναν με αυθεντικά δάκρυα την ψυχή τους. Κι αυτό είναι η ελπίδα του κόσμου.

Κάντο δώρο σε όποιο μυαλό αγαπάς.

Sunday Godspel #1

Λοιπόν θα το καθιερώσω... Το αποφάσισα. Με τη νέα χρονιά κάθε Κυριακή, μιας κι είναι η μέρα που οι πιστοί προσεύχονται, θα αναρτώ κι από ένα διαμάντι του Θεού, που στο σύμπαν του Jirashimosu είναι ο Stephen Sondheim.

Γιατί δε γίνεται να μένω με το στόμα ανοιχτό κάθε φορά που ακούω φράσεις που έχω ξανακούσει 1000 φορές...

Αρχή με Passion. 1994. Μεταφορά ιταλικής ταινίας του Ettore Scolla (Passione D' Amore - 1981). Ο μύθος της ωραίας και του... τέρατος, απ' την ανάποδη. Ο Έρωτας κι η διαστροφή του. Η αιώνια μάχη της ομορφιάς με την ασχήμια, της εξουσίας του κυνηγημένου και της αδυναμίας του ισχυρού...

H άσχημη Fosca (Donna Murphy -στην ερμηνεία της ζωής της) θύτης και θύμα, τραγουδάει: Loving you is not a choice... it's who I am..." πλέκοντας το δολοφονικό ιστό του οίκτου γύρω από τον αθώο στρατιώτη Giorgio (Jere Shea):

ru20ni09ht

Που χώρεσε στην καθολική μεταμόρφωση αυτό το φευγαλέο αίσθημα μοναξιάς; Δεν το διώξαμε αυτό; Δεν το ξεφορτωθήκαμε; Τόσοι άνθρωποι πήραν πόδι για να μην πονάμε. Για να κοιμόμαστε τα βράδια... Αν δεν είναι εκεί η απάντηση, τότε που;

Δεν είχε δάκρυα. Ήταν συλλογισμός. Ψυχρός συλλογισμός. Ήταν ο ίδιος κόμπος στην καρδιά αλλά παγωμένος. Λες και το κέντρο βάρους είχε μετατεθεί στο μυαλό...

Κι όμως το στήθος ήταν παγωμένο.
Ή άδειο;

Πάντα τα μπέρδευα αυτά τα δυο...

ΥΓ1: Καλή χρονιά
ΥΓ2: Είναι όλα τόσα σχετικά...
ΥΓ3: Κυρίως ο χρόνος
ΥΓ4: Και φέτος ποδαρικό με Norah
ΥΓ5: Και τα αγαπημένα μου ΥΓ.

ΥΓ6: Τελικά, are you?