Γερνάω...

Έχω κι άλλες ενδείξεις. Δεν είναι μόνο η Bossa Nova. Όμως στο REX βρέθηκα καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, σε μια φάση ενδοσκόπησης του στιλ: «συγνώμη κύριε ποιος είστε και τι θέλετε στο σώμα μου». Κι από εντελώς άλλους δρόμους από αυτούς που θα χαροποιούσαν τον Κωνσταντίνο Ρήγο, κατέληξα να αναρωτιέμαι τι είναι η ζωή, ο έρωτας, ο χρόνος που περνάει…

Εξηγούμαι:

Αν εγώ το ‘βλεπα αυτό όχι πολύ καιρό πριν, θα το χαιρόμουν 1964 φορές περισσότερο: και χαζοχαρούμενα τραγουδάκια είχε (η Eydie Gorme επέστρεφε κάθε τρεις και λίγο), και λαμπερά 60s κοστούμια, και εντυπωσιακά kitsch-ish (κι όχι kitsch) σκηνικά και καλούς ηθοποιούς, και καλούς χορευτές και μια ζωντανή latin band που κεντούσε (σε λατρεμένα standards του Jobim) και τη Μαρία Ναυπλιώτου (μου) να δίνει ζωή σε όση αρμονία μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους, και, και, και…

Και;

Και τίποτα… Βαρέθηκα. Είχα γκρίνια. Ένιωθα κούραση και θλίψη. Και δεν έφταιγε η παράσταση (μάλλον), αλλά μια ουσία που πιθανώς στέρεψε στον οργανισμό μου και δεν ξέρω πως λέγεται να την αναζητήσω κάπου. Την αποδίδω απλά στο χρόνο που περνάει και σε σκονίζει και ξαφνικά ένα πάρτι δεν είναι μόνο ένα πάρτι, και μια βραδινή έξοδος δεν είναι απλά μια βραδινή έξοδος που απλά προηγείται χρονικά της επόμενης και φλερτ δεν είναι φλερτ και σχέση δεν είναι σχέση και μεθύσι είναι χειρότερο hang over και συνάχι είναι το τέλος του κόσμου.

Όποια και να είναι η αιτία της μελαγχολίας, αντί να θέλω να κατέβω στο πάρτι που είχε στηθεί, το μόνο ήθελα να πάω για ύπνο και ν’ αφήσω όλους τους άλλους να ξεσαλώνουν και να ερωτεύονται στην Avenida Atlantica…

Τσάι αντί για Caipirinha (Πως λέμε song instead of a kiss)

Μήπως τελικά αυτή είναι η φυσική εξέλιξη; Κι αν ναι, εγώ γιατί πηγαίνω του σκοτωμού;

Eydie πάμε άλλη μια, μπας και:

Space Dementia

Δεν έχει λόγια... Ανοίγετε ηχεία και ανεβαίνετε δυο σκαλιά πιο πάνω:



{μεγαλείο}

Persona+

Ξημερώματα παρακολούθησα στο cine+ την Persona του Bergman. Ελληνική τηλεόραση και σινεφίλ θέαση είναι δυο έννοιες που τις έχω διαχωρίσει (ευτυχώς) από καιρό. Για την ψυχική μου ηρεμία και μόνο. Και γιατί σπάνια καταφέρνεις να μπεις στο κλίμα μιας ταινίας τις ώρες που την προβάλουν (όσο πιο καλή τόσο πιο αργά – τηλεοπτικός νόμος) αλλά κι απ’ τις απανωτές διακοπές για διαφημίσεις (σε ποιο σύμπαν να τρυπώσεις όταν σου πετάγεται από πουθενά το tele-marketing και το trailer από το κυριακάτικο τραπέζι). Χτες όμως είπα να κάνω μια υποχώρηση για να εγκαινιάσω το νέο ψηφιακό δέκτη μου – διαφημίσεις έτσι κι αλλιώς στα ψηφιακά δεν υπάρχουν. Κι ευτυχώς, γιατί ακόμα μια φορά ενθουσιάστηκα απ’ την ικανότητα του Σουηδού να φτάνει το μαχαίρι στο κόκαλο.

Ο Bergman (μαζί με το Fellini και κάνα - δυο άλλους νεαρούς) έχουν τη μαγική ικανότητα να συνομιλούν μαζί σου σε νέα βάση κάθε φορά που αναμετριέσαι μαζί τους. Όσες φορές κι αν δεις και ξαναδείς μια ταινία τους, έχεις την αίσθηση πως συναντιέσαι με ένα παλιό γνωστό και κουβεντιάζεις για ολοκαίνουργια θέματα. Αν κρατούσα σημειώσεις από ταινίες σαν την persona πιστεύω πως κάθε φορά θα τις έσκιζα και θα ξεκινούσα απ’ την αρχή.

Σε μια απλούστατη αφήγηση, ο Bergman καταπιάνεται με μια ψυχαναλυτική σπουδή απίστευτης ακρίβειας. Η νοσοκόμα Άλμα, η Ηθοποιός Ελίζαμπετ, η Ηλέκτρα που τη στοιχειώνει, η διαφορά δυναμικού ανάμεσα στις δυο γυναίκες, η ανασφάλεια, ο θαυμασμός, η όσμωση, η ταύτιση, ο φθόνος, η ειρωνεία, η αυτοσυντήρηση, η εκδίκηση, η απώλεια, αναβλύζουν από έναν κρατήρα που δε λέει να σταματήσει.

Κι όλα τα παραπάνω σε 85 μόλις λεπτά, κινηματογραφημένα μαγικά από τον σταθερό διευθυντή φωτογραφίας του Bergman από το 60 και μετά, Sven Nykvist με τον ήλιο του μεσονυχτίου να στοιχειώνει τα πλάνα και να ταυτίζει τις δυο ηρωίδες με έναν τρόπο ανεπανάληπτο.

Αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο στην Persona είναι το πόσο διαχρονική παραμένει αισθητικά. Πέρα από τη γραμμή κινηματογράφησης που ίσως έχει πια ξεπεραστεί - από την άποψη της μίμησης (παρόλο που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι αυτά τα πλάνα ήταν σύλληψη ενός ανθρώπου το 1966), οι εικόνες της αφορούν στο σήμερα και το αύριο όσο και στο χτες (και το προχτές). Η Liv Ullmann κι η Bibi Andersson, απογυμνωμένες από κάθε στοιχείο που θα τις φυλάκιζε σε μια συγκεκριμένη εποχή, και με έναν υποκριτικό κώδικα υπερσύγχρονο, ερμηνεύουν σχεδόν παραβολικά την ψυχολογική αστάθεια του ανθρώπου που καλείται ακούσια να συνυπάρξει κι έχει την τάση να γοητεύεται (και να συνθλίβεται) απ’ ο, τι απέχει.

Respect χωρίς δεύτερη κουβέντα στον φαροφύλακα της ψυχής μου! Αλλά πόσο πρέπει να τον αγαπά κανείς για να το ξενυχτίσει (ή ξημερώσει) ως τις 4 παρά τα ξημερώματα για να τον απολαύσει; Φάουλ! Εκεί που πάω να τη συμπαθήσω την ελληνική τηλεόραση μου το χαλάει…

Attend the tale...

Για το Stephen Sondheim αρνούμαι να πω το οτιδήποτε.
Για μένα είναι θρησκεία. Τόσο απλά.

Το Sweeney Todd επίσης. Το αγάπησα με την Angela Lansbury και τον Len Cariou και το λάτρεψα με την Patti Lupone και τον Michael Cerveris

Μαζί με το Company, το Passion και το Little Night Music είναι στα βέβηλα εικονίσματα μου.

Ο Tim Burton μοιάζει ο ιδανικός. Ο Johnny κι η Helena Bonham επίσης (αν και προτιμούσα την Patti για Mrs Lovett)

Δεν έχω ψάξει τίποτα, πέρα από το trailer που βλέπετε, κι αυτό για να ζήσω τη μαγεία ανυποψίαστος (και καλά) στο σίνεμα. Ξέρετε, στις πρώτες σειρές...

Μετράμε αντίστροφα μέχρι την ερχόμενη Πέμπτη. Με ξυραφιές...

P.S: Pie anyone?

Little Plastic Castle

Το live στον Ιανό θέλω να ξεκινάει μ' αυτό ακριβώς το τραγούδι:



Να δω πως θα το περάσω...

Atonement #2

Κι ο ανθρωπος αποδεικνύεται ανώτερος από τα λάθη του. Όχι γιατί καταφέρνει ποτέ να εξιλεωθεί από αυτά (δεν καταφέρνει - δείτε το στο βλέμμα της Redgrave).
Αλλά γιατί τα προκαλεί κατά βούληση απείρως ισχυρότερη του μεγαλύτερου λάθους.

Κι η τέχνη είναι αυτή η μοναδική μικρή συνωμοσία που συνορεύει λάθος κι εξιλέωση.

Μπορώ να μιλάω άπειρες ώρες γι' αυτή την ταινία και να σωπαίνω ακόμα περισσότερες.

Αν αγαπάτε κάποιον κάντε του δώρο μια προβολή...


(Επίσης αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο ή δει την ταινία και δε θέλετε να σας αποκαλυφθεί το τέλος, μη δείτε το video)

Atonement

Ο, τι ώρα κι αν τελειώσω

τα αδιάφορα που έχω να κάνω,
απόψε θα είμαι εκεί

Μέχρι Village θα φτάσω αν δεν προλάβω
για μεταμεσονύχτια.

(γιατί όπως και να το κάνουμε αξίζει να πέσεις χαμηλά όταν πρόκειται για εξιλέωση)

Μια βόλτα...

www.dimitrispapaioannou.com

Mirror,mirror...

-Από τι κουράζεσαι ρε άνθρωπε;
Όχι, πες από τι κουράζεσαι
και υπόσχομαι να κάνω ότι περνάει απ' το χέρι μου για να σε ξεκουράσω.

Πως γίνεται να το έχεις τόση ανάγκη αυτό που σε εξαντλεί όταν δεν ξέρεις πως το λένε;

Σιωπή...

Δήλωση

Μην αφήνετε ποτέ έναν άνθρωπο
το σαββατόβραδο
αντιμέτωπο με τις αποφάσεις του

Rum Tum

Σήμερα είμαι ο Rum Tum Tagger:



Βαριέμαι να βγω, βαριέμαι να μείνω μέσα, βαριέμαι να κάνω το οτιδήποτε, βαριέμαι να μην κάνω τίποτα.

Κάποιο στέκι πρέπει να υπάρχει για το ενδιάμεσο... δε γίνεται αλλιώς.

Βαριεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεμαι!

my 7+1

Δέκα χρόνια blogger (παρά κάτι) όποτε με καλούν σε blogo-παίχνιδο, συνήθως δυσκολεύομαι να καταλάβω πως παίζεται. Ευτυχώς αυτό στο οποίο με προσκάλεσε ο Alex A. είναι εύκολο.

Αυτή ήταν η αρχική σκέψη γιατί με το που κάθισα να γράψω τα 7+1 πράγματα που με σημάδεψαν τη χρονιά που πέρασε, είδα ότι όλα τα συγκεκριμένα γεγονότα της χρονιάς μέσα στο κεφάλι μου είχαν χτυπηθεί στο blender… Όπως ξέρετε άλλωστε και οι 8 φανατικοί αναγνώστες μου, δε συγκρατώ ημερομηνίες (με την εξαίρεση κάποιων εντελώς trivial, που δε χρησιμεύουν ούτε στο να κάνω εντύπωση.

Οπότε κρατάω μια γενική αίσθηση. Κι είμαι σίγουρος πως αύριο θα έχω σκεφτεί άλλα τόσα πιο σημαντικά…

Λοιπόν έχουμε και λέμε, το 2007…(drumming):

1. Αποτυπώθηκε ηχητικά η πιο σκοτεινή φάση της ζωής μου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: λέγεται «εν λευκώ» και δε χρειάζεται να συστήνομαι πια με άλλο τρόπο όταν κάποιος θέλει να μάθει ποιος είμαι.
2. Στις 9 Ιουλίου, διαπίστωσα ότι κάποια όνειρα μπορεί να αγκαζάρονται και να πραγματοποιούνται σε μια και μόνο βραδιά, μέσα σε διαβολικές συμπτώσεις και με ακρίβεια χιλιοστού.
3. Ανακάλυψα τη μαγική πόρτα που μπορεί να ξεκλειδώσει ένα ποτήρι λευκό κρασί. Και το εφιαλτικό υπόγειο που σε ρίχνει το αυτοσχέδιο cocktail βότκα – γρεναδίνη.
4. Μπήκα σε διαδικασία να συστηματοποιήσω το γράψιμο μου για 3-4 παράλληλους λόγους. Ασχέτως που δεν τα κατάφερα, έμαθα πως υπάρχει δυνατότητα να μη σκορπίζομαι (όταν θέλω)
5. Έβγαλα τα πρώτα δικά μου λεφτά, από δουλειές που έχουν να κάνουν μ’ αυτό που ντρέπομαι να λέω πως κάνω (αλλά είμαι αποφασισμένος να συνεχίσω να κάνω). Κι ας το αποσιωπώ τεχνηέντως όταν με ρωτούν.
6. Παγίωσα δεσμούς ενώ ταυτόχρονα έχασα άλλους σπουδαίους της ζωής μου (Κατά ένα περίεργο τρόπο οι πιο σημαντικοί μου χάνονται με τη σειρά – κρατήστε λοιπόν απόσταση)
7. Συνειδητοποίησα πόσο αγαπά ο εαυτός μου τον εαυτό του και πόσο άνετα μπορεί να ζήσει μαζί του, αρκεί να τους πηγαίνω και τους δυο που και που κάνα σινεμά.

+1 Ανακάλυψα πως το net μπορεί να είναι πιο ποιητικό απ’ όσο φαντάζεται κανείς. Και πως η Αθήνα κουβαλάει πολλές ινκόγκνιτο όμορφες ψυχές, που όπως όλα τα ενδιαφέροντα κρατούν αποστάσεις απ’ το (έξω) φως

Και οι 7+1 τυχεροί που τους περνάω τη σκυτάλη, με την ελπίδα να μην την έχουν λάβει από άλλους είναι οι: RimeImprovvisate, Συνέβη στην Αθήνα, Γιώργης, Etalon, Sugarproof, Συνήθης Ύποπτη, Scarlett Carpet και square1 (με την ελπίδα να ξαραχνιάσει λίγο το blog του)

belle âme

Φύγε ωραία ψυχή!
Δεν έχω τι να τις κάνω τις ωραίες ψυχές!
Δε γυρεύω παρά ένα συνένοχο...

J. - P.S.

Shall we dance?

(yes!yes!yes!)

La maladie de la mort

Το κλάμα την ξυπνά. Σας αντικρίζει. Κοιτάζει το δωμάτιο, σας ξανακοιτάζει. Χαιδεύει το χέρι σας. Ρωτάει: Γιατί κλαίτε; Λέτε ότι θα πρεπε αυτή να πει γιατί κλαίτε, ότι αυτή θα έπρεπε να το ξέρει.

Απαντά σιγά με γλύκα: Επειδή δεν αγαπάτε. Λέτε πως αυτό είναι.

Σας ζητά να της το πείτε καθαρά. Της το λέτε: Δεν αγαπώ.

Λέει: Ποτέ;

Λέτε: Ποτέ.

Λέει: Να φτάσετε στο σημείο να σκοτώσετε έναν εραστή, να τον κρατήσετε για σας, μόνο για σας, να τον πάρετε, να τον κλέψετε ενάντια σ' όλους τους νόμους, σ' όλες τις αυτοκρατορίες της ηθικής, αυτό τον πόθο δεν τον γνωρίσατε, δεν τον γνωρίσατε ποτέ;

Λέτε: Ποτέ.

Σας κοιτά και επαναλαμβάνει: Περίεργο πράγμα ένας νεκρός.

Ενα αντίο

Η δεύτερη μέρα του 8 με βρήκε να κατεβαίνω την ευθεία ενός νεκροταφείου. Σε μια πορεία νωχελική και λίγο μουδιασμένη, αιχμάλωτη κάπου ανάμεσα στο τυπικό και έναν πόνο που έπρεπε να περιμένει 4 μέρες στο ψυγείο μέχρι να ενσαρκωθεί σε μια σιωπηλή πομπή...

Νομίζω το 'χω ξαναγράψει: Αν είμαι ικανοποιημένος για κάτι που έχω καταφέρει είναι για την ψυχρή μου στάση απέναντι στο θάνατο. Δε με αφορά. Δε με πονά. Τα πρόσωπα που φεύγουν τα έχω ασφαλισμένα στη μνήμη μου. Δε με απειλεί η ρεαλιστική τους υπόσταση που ειρωνικά είναι κι η πιο επιρρεπής στη φθορά. Κι ας λένε κάποιοι πως είμαι αναίσθητος.

Αν δε μπορεί να αγγίξει κάτι ο θάνατος είναι οι αποταμιευμένες στιγμές, αυτές που σα δεκαράκια βάζουμε σε ανύποπτο χρόνο στην άκρη όταν κανείς δεν κοιτάει. Η μηδαμινή τους αξία που μέρα με τη μέρα τοκίζεται είναι η ανταμοιβή των παρατηρητών της ζωής, όλων όσων εντοπίζουν την ουσία στη σύνθεση.

Σήμερα είδα πρόσωπα που είχα χρόνια να δω, χαραγμένα από τον καιρό που πέρασε, και όσα μεσολάβησαν στους παράλληλους δρόμους μας. Θυμήθηκα παλιά τραπέζια και γιορτές. Γάμους και βαφτίσια που ακολουθούσα ως ανίκανος να επαναστατήσω. Γκρίζοι κρόταφοι που συνωμοτούσαν με τους συνειρμούς, μου θύμιζαν ονόματα και σχέσεις χρόνια αχρησιμοποίητα. Τα πάντα αβέβαια στο παρόν κι όμως εξασφαλισμένα από ένα παρελθόν τόσο στιβαρό και σίγουρο.

Αυτό είναι το μαγικό οξύμωρο πεδίο της μνήμης. Τα οικογενειακά τραπέζια κι αν μαζεύτηκαν είναι πάντα στρωμένα. Κι αν οι θαμώνες αποχωρούν σιωπηλά ένας - ένας τα τραγούδια που ειπώθηκαν θα είναι πάντα κατοχυρωμένα στα συμβάντα. Πάει και τελείωσε.

"Ένα βράδυ που βρεχε...", "ένας φίλος ήρθε απόψε απ' τα παλιά..." Έχουν περάσει τόσα χρόνια κι είναι ακόμα στ' αφτιά μου. Κι ας βεβαιώνουν τα δεδομένα πως αυτό είναι αδύνατο.

Τα δάχτυλα που έδιναν φωνή στο ακορντεόν πάγωσαν.

Κι αυτή η φωνή που άχνιζε πάνω απ' το φλιτζάνι του γαλλικού στο σπίτι της Τ. μετά τί ήταν αν όχι η νίκη της μνήμης έναντι της παντοδυναμίας του "ποτέ πια";

My Caramel Macchiato Night

Τί σου είναι οι νέες αφετηρίες τελικά!

Ήθελα σαν τρελός να ξεκινήσω το πρώτο πρωινό της νέας χρονιάς μου με ένα Starbucks Caramel Macchiato και βρέθηκα να κλείνω έτσι το πρώτο βράδυ της.

Υπέροχο timing!

Μ' αρέσει!! Μ' αρέσει!

Επίσης είδα το Blueberry Nights και μου άρεσε. Έμπαζε λίγο δραματουργικά, αλλά σκοτίστηκα.
Ήταν τόσο νοσταλγικό, γλυκό, ατμοσφαιρικό και όμορφα κινηματογραφημένο που το αγάπησα κι αποφάσισα να το κουβαλήσω μαζί μου λίγο καιρό ακόμα. Με την ελπίδα κι η υπόλοιπη χρονιά να γεμίσει τόσο όμορφες (ας είναι και μελαγχολικές) εικόνες.

Όσο για τη Norah είναι ένας άγγελος επί γης και είμαστε πολύ τυχεροί που την έχουμε ανάμεσά μας. Την αγαπώ...

[Η γρίπη συνεχίζεται].

first post

Συνάχι με hang over!

Super το πρώτο πρωί του 8!

(Τρελά γέλια θα κάνουμε φέτος)

Last year

Τις τελευταίες μέρες προσπαθώ να βρω κάτι εντυπωσιακό να γράψω για το κλείσιμο του 7 και δε βρίσκω τίποτα. Ούτε λίστες με πράγματα που ξεχώρισα, ούτε γεγονότα που με σημάδεψαν, ούτε τίποτα. Όχι οτι δεν υπήρξαν, αλλά με το που τα σκέφτομαι ξαφνικά δε φαίνονται και τόσο σπουδαία. Άλλωστε αν ανατρέξει κάποιος στα post της χρονιάς, παρόλο που δεν είμαι πολύ συνεπής blogger, θα βρει πάνω κάτω τα "σημαντικά".

Aν κι έχω πολλά που θα 'θελα (η θα μπορούσα) να γράψω, τελευταία στιγμή τα αποσύρω όλα. Και δε θέλω να μιλήσω για τους δικούς της χρονιάς- ανθρώπους που κερδήθηκαν ή που ανανέωσαν το δεσμό μας, ούτε γι' αυτούς που έφυγαν και -κακό δικό τους και δικό μου- δε θα τα ξαναπούμε. Δε θέλω καν να μιλήσω για τα μικρά σχεδιάκια που άρχισαν να πραγματοποιούνται μέσα στη χρονιά, ούτε γι' αυτά που με αποχαιρέτησαν για πάντα (αν υπάρχει για πάντα - ή ακόμα κι αποχαιρετισμοί). Θάνατοι, υποδοχές, εξομολογήσεις, παρηγοριές, χαμόγελα, μιζέριες, ομοιοπαθητικές, αποφάσεις ζωής, άμυνες, ανανεώσεις όρκων, καινούργιες μουσικές βιβλία και ταινίες. Απ' όλα είχαμε. Κι όλα κάτω απ' το πρίσμα της αναζήτησης της ποίησης. Κι ότιδήποτε δεν τσιγκουνευόταν το λυρισμό του ήθελα σαν παιδί να το μοιραστώ. Με το που ξεκινούσα όμως έχανε κάθε ενδιαφέρον...

Έτσι και όλη η χρονιά που πέρασε δεν έχει ισχυρούς απολογισμούς για μένα. Κι αν έχει δεν έχουν κανένα μυθιστορηματικό ενδιαφέρον. Αλλά ακόμη κι αν είχαν, ακριβώς ένα χρόνο μετά βρίσκομαι πάλι μπροστά στο laptop με την ίδια κούπα καφέ και το ίδιο ακατάστατο σπίτι, να προσπαθώ να συντάξω μια χρονοκάψουλα χωρίς να έχω κάτι να της βάλω μέσα. So, what's the point? Ίσως τελικά δεν είμαι ο άνθρωπος των επετείων. Άλλωστε ποτέ δε σημείωσα στο περιθώριο καμιάς μου εμπειρίας ημερομηνία.

Βαριέμαι να συνεχίσω. Χαζό, αφτιασίδωτο post, αλλά αφού έτσι φεύγει ο χρόνος, οφείλω να το αποτυπώσω. Μην το παρεξηγήσετε. Είναι για αποκλειστικά προσωπική μελλοντική χρήση. Υπενθύμιση ή ρουτίνα. Θα δείξει...

Οι φίλοι ξέρετε πως οι ευχές μου φέτος έχουν μια εμμονή με το Φως. Αυτή είναι η δίψα μου για τη χρονιά που έρχεται. Ανοίγω όλες τις βρύσες λοιπόν και το μεταγγίζω στο 8. Πιείτε όσο μπορείτε γιατί μάλλον θα το χρειαστούμε όλοι μας.

Αντί απολογισμού σας χαρίζω αυτό:

C u next year!

Φάουλ

Κοιτάω δεξία - φάουλ

κοιτάω αριστερά - φάουλ
χαζεύω τ' άστρα - φάουλ
Εθελοτυφλώ - φάουλ
(αυτό τώρα μου λες πως γίνεται;)

Πόσα φάουλ να μετρήσω;
Στα πόσα βγαίνει αυτή η κόκκινη κάρτα;
(Και γιατί δεν έχει η τσέπη μου κόκκινη κάρτα;)

Πόσες μπαλιές να δεχτεί πια κι αυτό το σβέρκο μου;
Πόσο χορτάρι να φάει η μύτη μου;
Πόσα αυτο-γκολ να τραβήξουν την προσοχή απ' τα γκολ.

Κι αυτή η σφυρίχτρα μου μάλλον πρέπει να σταματήσει να σφυρίζει Mendelssohn...

mix n' stirr

Σε ποιο απ' τα δυο κλισέ να παραδοθώ φέτος:
στις γιορτές ή στη μιζέρια;

Τα όρια κάθε χρόνο στενεύουν όλο και περισσότερο

Anyway, σε όσους έχετε καταλήξει εύχομαι να απολαύσετε την επιλογή σας.

Η μικρή διαφορά

Υπάρχει μια μικρή διαφορά απ' την προηγούμενη φορά:

η προηγούμενη φορά.

Evolution (?)

Τώρα εγώ μπερδεύτηκα…

Ξεκινάμε με ταξιδάκια αναψυχής για να καταλήξουμε στις κρουαζιέρες;

Εγώ νόμιζα ότι μικροί το καίμε για να το εκτιμήσουμε μεγάλοι.

Τι είναι η ωριμότητα τελικά; Πλεκτό στεφανάκι λουλουδιών με λαχουρωτό πουκαμισάκι και pina colada ;

Κι εγώ ο χαζός θα ορκιζόμουν ότι είχε πιο μέσα…

Τες-πα… κοπελιά μην τον κουράζουμε, Άμε στη Χαβάη σου.

Εγώ θα προτιμήσω το κατάστρωμα προς την Αίγινα.

Το κρυμμένο τραύμα σου θα στο φυλάω.

Το δικό μου χάρισμα σου

Hamlet goes Hawaii (or not)

the lie

Υπάρχει ένα και μοναδικό ψέμα
-άμεσα συνδεδεμένο με την ανάγκη-
Η αμαρτία του οποίου παραδόξως εντοπίζεται
στο να μην το λες όταν στο ζητάνε.
Καθώς και στο να το ζητάς όταν δεν στο λένε.

Και να σκεφτεί κανείς, αυτό το ψέμα είναι αποκλειστικά και μόνο δική μας εφεύρεση για να ρυθμίζουμε τις ανασφάλειες μας και το βαθμό εξάρτησης των άλλων.

Long live the ex-white lies!

Hamlet says: P.J. Harvey - Who Will Love Me Now

Puttin' on the Ritz

Πέρσι τέτοια εποχή κανόνιζα να πάω να τους δω live. Τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν εν μία νυκτί και δεν τα κατάφερα...

Ακριβώς ένα χρόνο μετά κυκλοφορεί η συναυλία σε ήχο και εικόνα και μπορώ κι εγώ να πάρω μια γεύση:



και υ-π-έ-ρ-ο-χ-η Martha:



Αυτό τώρα πιάνεται στα εκπληρωμένα όνειρα; Να χαρώ αναλόγως;

sth about...

Για μένα (όπως και για κάνα - δυο άλλους φαντάζομαι) μια γιορτινή μέρα πεθαίνει την παραμονή της, όπως και το σαββατοκύριακο ολοκληρώνεται στο βράδυ της Παρασκευής.

Σαν να λέμε η ευτυχία εξαντλείται στην προσδοκία της…

Κι όσο κι αν αναρωτιέμαι γιατί συμβαίνει αυτό, κάτι μου λέει πως παραδόξως έχει να κάνει με μια ανάπηρη φυσική ροπή μου προς την αισιοδοξία

- και το conflict της με την πραγματικότητα.

FaceLess

Σήμερα ξύπνησα στην ψυχρή αγκαλιά ενός απρόσωπου εφιάλτη.

Όπως οι πιο τρομακτικοί εφιάλτες έφυγε πετώντας με με βία κάτω, χωρίς να αφήσει ονοματεπώνυμο ή περίγραμμα.

Προφανώς για να μην αντισταθώ την επόμενη φορά που θα με προσεγγίσει με προσωπείο ονείρου.

Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σε άλλη χώρα κι άλλο χρόνο από χτες που ξάπλωσα.

Τον καφέ μου τον έφτιαξε άλλο χέρι, το ίδιο που με έντυσε και μάζεψε τα πράγματα μου για να βγω στο δρόμο.
Στον ίδιο δρόμο - για το εφέ της σύγχυσης.

Άλλο ένα πρόγραμμα θρυμματισμένο.

Αν είχε πρόσωπο ο εφιάλτης μου, τώρα θα χαμογελούσε με ικανοποίηση.

Hamlet says: Philip Glass - Carriage without a driver

Ιστορία δυο προτάσεων

Στο πρώτο άγγιγμα κατάλαβε
πως η ύλη χωρά σε μια μικρή απόφαση...

(συνεχίστε την ιστορία ελεύθερα)

κάτι γίνεται...

...στη Λυρική

Μακάρι να συνεχιστεί το ξεσκόνισμα

(Ποντάρω στην εναλλακτική La Boheme του Δεκεμβρίου)


πλήρης παρουσίαση δίπλα ή εδώ

Cul-de-Sac

Όσες φορές κι αν...

η ελευθερία εξακολουθεί να είναι
το αδιέξοδο νησί μιας παλίρροιας.

Merci mademoiselle

Sieben

- Nicht wahr, Anna?

- Ja, Anna.

Χάσκω

Θέλω να πω τι σκέφτομαι και δε μπορώ. Το κεφάλι μου ξέρει πολύ καλά να προφυλάσσει τις τοξικές διαρροές του: απλά μπλοκάρει το φίλτρο της καταγραφής. Κι έτσι παρόλο που νιώθω, είναι αδύνατον να εκφράσω το παραμικρό. Οι γνώσεις μου συρρικνώνονται. Ονόματα, λέξεις, στίχοι τραγουδιών, πρόσωπα, καταστάσεις και μνήμες γλιστράνε το ένα μετά το άλλο από τη σκέψη μου. Έχω την αίσθηση ότι πολύ σύντομα θα είμαι εντελώς ανάπηρος στο να ονομάζω τις έννοιες. Θα νιώθω τη σημασία τους αλλά δε θα μπορώ να την εκφράσω με κανένα τρόπο.

Το μυαλό μου υπολειτουργεί. Δε συγκεντρώνεται πουθενά. Έχει την πρόθεση αλλά δε συναντιέται με το αποτέλεσμα. Πιάνει ένα βιβλίο και δεν αφομοιώνει ούτε μια γραμμή. Πιάνει ένα απλούστερο βιβλίο – ακόμα και παιδικό- κι η λογική αναπηδά σε κάθε λέξη. Αρνείται πεισματικά να συνεργαστεί. Η πιο αφελής ταινία αδυνατεί να μου τραβήξει την προσοχή. Χάνομαι στις απλούστερες συνδυαστικές σκέψεις. Θέλω μόνο αχανείς εικόνες να χάσκει το βλέμμα χωρίς καμία μα καμία απαίτηση. Α και χρώματα. Όχι συναισθήματα. Χρώματα να με καταπίνουν, να μπαίνω μέσα και να μη χρειάζεται καμία εξήγηση.

Θέλω να διατυπώνω σκέψη μετά από σκέψη και να μη με νοιάζει που επαναλαμβάνω τις ίδιες φράσεις, τα ίδια λεκτικά σχήματα, τα ίδια νοήματα. Να δώσω στην ελεύθερη καταγραφή τη σαφήνεια που χρειάζεται για να βγάλω από μέσα μου όλη αυτή την ψυχοφθόρα συσσωρεμένη ενέργεια. Και θέλω κάποιον να μιλάει, να αποφασίζει και να ενεργεί για λογαριασμό μου. Να μην έχω καμία ευθύνη για τίποτα. Απλά να αιωρούμαι σε μια εναλλαγή ασύνδετων στιγμών μέχρι να γίνει ένα μεγάλο μπαμ και όλα να μπουν σε μια σειρά ή να πάψουν να υπάρχουν. Γιατί τώρα δεν είμαι παρά σε ένα βαγόνι που πηγαίνει σε ατέλειωτες ράγες και δε σταματάει πουθενά.

Εδώ και αρκετό καιρό οι μόνες στιγμές της μέρας που απολαμβάνω είναι μέσα στα λεωφορεία χαζεύοντας απ’ το παράθυρο άχρηστα καρέ κινούμενων εικόνων να διαδέχονται το ένα το άλλο. Που και που εμφανίζεται ο πυρήνας μια όμορφης σκέψης αλλά είναι τόσο αδύναμος που πριν σχηματίσει ένα νόημα εξατμίζεται…Το ίδιο και στα σινεμά. Βγάζω εισιτήριο μόνο και μόνο για να χάνομαι στο σκοτάδι αφηρημένος μπροστά στην οθόνη. Δεν παρακολουθώ πλοκή, δε με νοιάζει η υπόθεση, μου αρέσει απλά να χάσκω…

Χάσκω… να η νέα αγαπημένη μου λέξη. Η νέα μου ταυτότητα.

Αυτά…

U - Turn

Δεν κάνει βήμα.

κάτι....

κάτι στην άκρη των ματιών σου δε μας τα λέει καλά...
από που κι ως που τόση υγρασία;

Σκάνδαλο...

Hopelessly devoted to...

...Kristin Chenoweth στην πιο αστεία, μελό και ταυτόχρονα συγκινητική σκηνή της εβδομάδας. Δικιά μου κι αυτή!

σε άμεση συνάρτηση με το αμέσως προηγούμενο post...

Pushing Daisies

Εννιά λόγοι που αποφάσισα να αγαπώ το Pushing Daisies:

1. Έχει by far την πιο παραμυθένια αρχική σεκάνς απ’ όσα σήριαλ έχω παρακολουθήσει (εντελώς Tim Burton)
2. Κάνει το θάνατο να φαίνεται ένα μικρούτσικο μπέρδεμα στο βασίλειο του ανθρώπου.
3. …κι όμως καταφέρνει να είναι ο, τι πιο απολαυστικά μακάβριο έχουμε δει από τότε που "θάψαμε" το Six Feet Under.
4. Έχει μαζέψει το μισό Broadway (από Lee Pace και Anna Friel μέχρι Kristin Chenoweth και αγαπημένη Ellen Greene) και αναμένεται και το άλλο μισό (π.χ. ο Raul Esparza) για guest.
5. Δε μπορεί να στηριχτεί στο sex ανάμεσα στους πρωταγωνιστές γιατί έστω κι ένα άγγιγμα του Ned θα σκοτώσει την “Chuck”
6. Η υπέροχη ονειρική μουσική του James Dooley, ο οποίος δηλώνει ότι πηγή έμπνευσης του για το score είναι η Amelie
7. Οι πρώτες κριτικές μεταξύ άλλων λένε: a) "ABC has found its next Lost!"b) "the fall show with the most spring buzz" c) "funny, imaginative and smart" και d) "boasts Gilmore Girls-speed wit"
8. Είναι η πρώτη σειρά με αυτόνομο on-line comic book για τους λάτρεις της 9ης τέχνης
9. ... για ακόμη μια φορά δε θα χρειάζεται να εξαρτώμαι από την ελληνική τηλεόραση (την ποια;)

Για πάρτε και μια ιδέα:



Τις Τετάρτες στο ABC

China

Το εύθραυστο κι επίσημο soundtrack αυτής της Κυριακής:



στρωμένο ειδικά για τα χιλιόμετρα του τραπεζιού.

Η χαραμάδα

Υπάρχει μια μικρή χαραμάδα στους ραγισμένους ανθρώπους που συναντώ στους δρόμους. Άλλοι στάζουν αίμα κι άλλοι ενδεχόμενα. Καμία φορά και τα δυο μαζί. Τις περισσότερες φορές αίμα. Τις λιγότερες ενδεχόμενα. Οι εξαιρέσεις ενδεχόμενα. Ο κανόνας αίμα. Όταν είσαι στη μεγάλη ανάγκη, αίμα κι ενδεχόμενα γίνονται ένα: ταυτίζονται.

Η χαραμάδα πάντως είναι η ίδια. Δεν ξεχωρίζει. Ραγισμένους λες τους διαθέσιμους, ραγισμένα και τα ερείπια. Μετακομίσεις αξιώνουν κι οι διαθέσιμοι, μετακομίσεις και τα ερείπια.

Έχουμε κατοικήσει και στις δυο κατηγορίες. Έχουμε φύγει κι απ’ τις δύο. Έχουμε υπάρξει και διαθέσιμοι και ερείπια. Ξεχωριστά και ταυτόχρονα. Έχουμε ασφαλίσει κι έχουμε εκθέσει. Έχουμε κλειδώσει κι έχουμε διώξει. Έχουμε αγγίξει το σκάσιμο στον τοίχο, κι έχουμε φύγει τρέχοντας με το που το τσάκωσε το βλέμμα μας. Έχουμε κοιμηθεί με ανοιχτή την πόρτα και με κλειστό παράθυρο. Έχουμε ποτίσει τα θεμέλια κι έχουμε ρίξει την πρώτη με τη βαριά.

Όλα ξεκινούν από την ίδια μικρή χαραμάδα που πιάνει τυχαία το μάτι στους ραγισμένους που σε προσπερνούν. Αυτή που σου δίνει την ψευδαίσθηση πως μπορείς να δεις κρυφά μέσα στον άλλον, αυτά που δε θα μπορούσες να δεις ακόμα κι αν είχες τη συγκατάθεση του για απανωτούς ακρωτηριασμούς …

Οι χαραμάδες των ραγισμένων είναι παγίδα. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι καλειδοσκόπιο να βλέπεις πολύχρωμα αστέρια μέσα του, ούτε τα πανοράματα του Barker για να έχεις σφαιρική αντίληψη του σύμπαντός του.

Το περισσότερο που μπορείς να κάνεις είναι να ψηλαφίσεις τη χαραμάδα. Να την προσεγγίσεις σαν ψεγάδι κι όχι σαν πιθανότητα… Γιατί αν γεννήθηκε από κάτι είναι όχι απ’ την πρόθεση, αλλά απ’ τη χρήση… Στους ραγισμένους ανθρώπους που συναντάς παρόλο που αγοράζεις φθορά, δεν παίρνεις εμπειρία…

Αυτό είναι το οξύμωρο της μικρής χαραμάδας…

La vanille bleue ne dort pas

Ο Yvan Goll έγραψε τα Μαλαισιανά Τραγούδια (Chansons Malaises) στην Αυστρία την περίοδο 1931 – 34, αλλά τα εξέδωσε στο Παρίσι το Δεκέμβριο του 1934.

Μέσα από το στόμα της Manyana, ενός κοριτσιού της Μαλαισίας, μας παραδίδει 40 ποιήματα που ουσιαστικά χρονογραφούν την πορεία ενός έρωτα, όπως ξεκινάει σα φαντασίωση, εξελίσσεται σε ένστικτο, ενσαρκώνεται, παθιάζεται, φθείρεται, καταλήγει βαθιά πληγή και σταδιακά θάνατος.

Στα πρώτα ποιήματα της σειράς η Manyana μιλάει για τον απόλυτο προορισμό της στη ζωή, την άφιξη του Εραστή - Θεού:

Depuis ma naissace
Je suis paree pour ta venue

Η φύση μπλέκεται σε μια συνομωσία αποπλάνησης κι ο Εραστής είναι κάποιος που θα ‘ρθει από τη θάλασσα, τη γη, τον αέρα. Όλα τα φυσικά στοιχεία προετοιμάζουν το έδαφος γι’ Αυτόν…

A ton approche toute la nuit frissone
Les murs bougent
Le jasmine sent plus fort
La mer respire plus vite
Et le vent excite
Arrange mes cheveux
Comme tu les aimes…

Ο Εραστής φτάνει, κι η Μανιάνα γνωρίζει τελικά το Θεό που περιμένει:

Et le ciel pose son Oreille de geant
Contre la terre
Pour ecouter si tu viens

Το σώμα της εντάσσεται στη συμπαντική αρμονία κι όσο περισσότερο το γνωρίζει ή της το γνωρίζει Εκείνος τόσο πιο βαθιά εισχωρεί στην ουσία της ύπαρξης της:

Peu m’ importe: exauce-moi
Et donne-moi mon nom!

Κάποια στιγμή -διχασμένη στα δύο- καλείται να διαλέξει το δρόμο που θα ακολουθήσει:

Tu as plante devant ma porte
Un jeune citronnier

Il n’ a que deux branches
L’une porte un fruit d’ or
L’ autre un fleur d’ argent

Comment me prefers-tu
Vierge ou mere?

Επιλέγει αυτό για το οποίο είναι προορισμένη και παραδίδεται άνευ όρων στην απόλυτη δικαιοδοσία του Εραστή της. Η καρδιά των Μαλαισιανών τραγουδιών είναι ένας ύμνος στον απόλυτο έρωτα:

Sans que je le sache
Etais – tu donc toujours en moi?

Η Manyana μιλάει πια για αυτοθυσία στο βωμό της ολοκληρωτικής ένωσης. Γίνεται τροφή, νερό, αέρας που τρέφει τον αγαπημένο της, αλλά κι ο τάφος που θα τον κλείσει μέσα του:

Dans tom baiser plus profound que le mort
Je sens ta rage de rentrer en terre
…
Et ma chair te recoit comme un sepulcre…

Όσο προχωρούν τα ποιήματα, ο αγνός κοριτσίστικος έρωτας της αρχής δίνει τη θέση του σε ένα άγριο πάθος. Η Μανιάνα δεν ονειρεύεται πια, δεν ελπίζει, αλλά διεκδικεί, απαιτεί, απειλεί… Γεμίζει υποψίες που την εξοντώνουν:

Cette nuit un condor
Vola dans ma chambre
…
Je sentis sur mon corps
Son ombre brune
…
Au reveil un plume noire
Gisait sur mon Coeur.

Δεν είναι πια το κορίτσι με το χαμηλό βλέμμα και το συνεσταλμένο χαμόγελο, αλλά μια μάγισσα, που επικαλείται σκοτεινές δυνάμεις για να κρατήσει αυτό που της ανήκει, όταν το βλέπει να απομακρύνεται:

Bientot dans le the d’ or
Tu boiras une goutte rouge
Une goutte du sang lunaire
…
Tu m’ aimeras
Malgre toi.


Προς το τέλος, ο έρωτας της Manyana έχει μεταλλαχτεί εντελώς:

Dieux: Arrachez les yeux de mon visage
Qui s’ ecaqrguillent sans le voir
…
Dieux: Donnez-moi la mort
Pour qu’ il pense encore un fois a moi.

Το μόνο ζητούμενο πια –με την ίδια ένταση που κάποτε ζητούσε τον Έρωτα- είναι ο θάνατος: Le doigt de la mort…

Τα 40 βήματα του Έρωτα έχουν συντελεστεί. Κι η Μπλε Βανίλια μένει ξάγρυπνη...

Τα "Μαλαισιανά Τραγούδια" κυκλοφορούν σε μετάφραση Ε.Χ.Γονατά από τις εκδόσεις "Στιγμή"

3*inout

Σήμερα κάνει θλίψη. Είχα συγκεκριμένο θέμα να γράψω, αλλά δεν έχω μυαλό να συγκεντρωθώ. Παραείναι σκοτεινά έξω και το τεχνητό φως με αρρωσταίνει, όταν επιστρατεύεται στις λάθος ώρες.

Κατά τ' άλλα μια ζωή συστήνομαι ως παιδί του φθινοπώρου. Μήπως έφτασε η ώρα να αλλάξω κατηγορία; Η πρώτη σκοτεινιά με διαλύει, ενώ πριν κάποια χρόνια με έκανε να νιώθω βασιλιάς. Ακόμα πιο μικρός δε, αγαπούσα ακόμα και να βολτάρω στη βροχή. Άλλες εποχές, άλλα ήθη. (Μάλλον γερνάω).

Πέρσι πάντως τέτοια εποχή έγραφα κάτι αντίστοιχο (check here), το οποίο και φέτος με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο (εξέλιξη- όχι αστεία). Οπότε θα μπορούσα να μη γράψω τίποτα άλλο.

Απλά να σας πω ότι είχα τη χαρά να βρω ένα τραγούδι που έψαχνα χρόνια ολόκληρα σαν τρελός, από ένα δίσκο που είναι super σπάνιος και συλλεκτικός πια, και είχα επιστρατεύσει γνωστούς και άγνωστους με δισκοθήκες και διασυνδέσεις να μου το βρουν. Κι ευτυχώς το χω και παίζει όλη μέρα από το πρωί και κάπως χαίρομαι. (Ας είναι καλά ο Th. που μου το βρήκε).

Το φορτώνω στον Hamlet να το ερωτευτείτε κι εσείς. Η φωνάρα είναι η (δεύτερη λατρεμένη jazz φωνή) Sarah Vaughan, η κομματάρα -εντελώς re-invented- είναι το Where do I begin (πες με και Love Story theme) του Francis Lai και ο δίσκος απόκτημα για όποιον φιλημένο απ' το Θεό τον έχει στην κατοχή του το Sarah Vaughan - Live in Japan.

Ειδικά χαρισμένο μπας κι εξορκίσει τη σημερινή μελαγχολία...

Exit Music for...

...an affair to Remember:



Deborah Kerr
1921 - 2007

Ο κρίκος

Έληξε η αμφισβήτηση. Αποφανατίστηκαν οι επαναστάσεις. Καταγγέλθηκε η απάτη κάθε "πρωτοπορίας". Μια οργιαστική Σιγή εβλάστησε σε όλες τις ρωγμές. Κοιτάξτε αυτούς τους νεαρούς των δεκαπέντε-δεκαεφτά χρονών. Κοιτάξτε τους καλά. Προσέξτε την Κατήφεια τους. Την νευρική τους απάθεια, την σιωπή τους, την δύσαρθρη ομιλία τους, την δύσθυμη σκληρότητα τους. Προσέξτε πόσο ακίνητος είναι αυτός ο Νέος Άνθρωπος. Πόσον αμίλητο φόνο κουβαλάει μέσα του. Κι αν ακόμα δεν είναι αυτοί ο Συναγερμός, θα έρθουν παιδιά και έφηβοι που θα είναι προορισμένοι για τον Νέο Λόγο. Απλά, για τον Λόγο. Για λέξεις που ποτέ δεν διαπράχθηκαν, για νοήματα που ποτέ δεν ορθολογήθηκαν, για εικόνες που ποτέ δεν μιλήθηκαν. Φοβηθείτε τους.

Αυτά έγραφε ο Μέγας Γιώργος Χειμωνάς μεταξύ άλλων στο πρώτο τεύχος του "Χάρτη" το Γενάρη του 1982!

Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά 25 ολόκληρα χρόνια πριν!

Και δύο συμπεράσματα έρχονται αυτόματα στο μυαλό:

1. Ο Γ.Χ. ήταν πολύ μπροστά απ' την εποχή του.
   
2. Ανάμεσα στην απάθεια και το συμβιβασμό κάποιος κρίκος έχει την τάση να μας παραλείπει...

My Dearest Devendra

Όταν πρωτογνώρισα τον Devendra Banhart μου φάνηκε ένας διασκεδαστικός, αλλόκοτος νέο-hippy με μια δική του θέση απέναντι στο σύμπαν. Δεν μπορούσα να καταλάβω που ακριβώς κολλάει στην εποχή μας, κι όμως κατά έναν παράδοξο τρόπο όσο κι αν ήθελα, (όχι και πολύ μεταξύ μας) δε μπορούσα να τον αποκόψω απ’ αυτήν. Το Cripple Crow από ένα ενδιαφέρον διαφορετικό album, άρχισε να διεκδικεί όλο και πιο επιτακτικά τη θέση του στην μουσική μου καθημερινότητα, ώσπου κυριολεκτικά έγινε must ακρόαμα.

Ψάχνοντας τον λίγο παραπάνω, συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν μόνο δική μου underground ανακάλυψη, αλλά και το νέο hot name της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας. Μέχρι αφιέρωμα στο mad τον πέτυχα. Θυμάμαι πέρσι το καλοκαίρι όταν μας τίμησε, δεν είχα καταφέρει να τον δω και μου είχε στοιχίσει. Βέβαια είχα επιλέξει Antony Hegarty και δεν το μετανιώνω ακόμα και σήμερα. Ήθελα όμως να δω τι είναι τέλος πάντων αυτό το φαινόμενο Devendra από κοντά, και πως αποδίδει επί σκηνής την αλλόκοτη αίσθηση που βγάζει στα album του.

Η μουσική του έχει κάτι από την ελευθεριάζουσα ψυχεδέλεια των late-sixties, τις folk ιστορίες των τροβαδούρων της εποχής, τη latin αίσθηση του Antonio Carlos Jobim αλλά και τους αρχέγονους ρυθμούς μιας αχρονικής εντέλειας. Εκεί που ροκάρει, εκεί λατινίζει κι άλλοτε σαν μάγος μιας φυλής που χάνεται στα βάθη του χρόνου, τελεί τα εξαγνιστικά του μυστήρια σε μια γλώσσα που δε μιλήθηκε ποτέ. Έχω την αίσθηση ακούγοντας τις δουλειές του Devendra ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν. Ακόμα κι αν σκάσει μέσα σε ένα κομμάτι μια ατομική βόμβα θα υπάρχει συγκεκριμένος λόγος, κι αυτό για μένα προσωπικά, είναι ο ορισμός του καλλιτέχνη με προσωπικότητα. Αυτού δηλαδή που μια ζωή αναζητώ μετά μανίας και με τουμπάρει με το που λέμε «χαίρω πολύ».

Μετά το Cripple Crow δεν ήξερα τι μπορούσε να περιμένει κανείς. Εννοώ, όσο προσεκτικά κι αν το ακούσεις, χάνεις τόσο πολύ το μέτρημα στο πόσα και τι μουσικά είδη, όργανα και ατμόσφαιρες μπερδεύει μεταξύ τους που λες αποκλείεται να έχει παραπέρα. Και να σου, 2 χρόνια μετά, σκάει μύτη το Smokey Rolls Down Thunder Canyon και σε αφήνει ξερό. Γιατί ο εκκεντρικός Devendra εκτινάζει όλο τον πανζουρλισμό του C.C. σε άλλα ύψη κι άντε να τον βρεις. Από το εναρκτήριο παραμυθένιο Cristobal με τη συμμετοχή-έκπληξη του Gael Garcia Bernal και το Gosspel-οειδές (ω, ναι!) Saved, μέχρι το παρανοϊκό 8λεπτο Seahorse* και το sexy reggae The Other Woman, μας αφηγείται με το δικό του τρόπο τις παράξενες απόκοσμες ιστορίες του.

Και μέσα σ’ όλο αυτόν τον πανζουρλισμό το album (για να μας αποτελειώσει) κλείνει μέσα σε ένα παράδεισο διεστραμμένων εγχόρδων που δίνουν τη θέση τους στη μοναχική κιθάρα του Devendra, ο οποίος ala Jeff Buckley σε μια μαγική μίνι – μπαλάντα κάνει μια μεγαλειώδη, στην απλότητα της, έξοδο με τα λόγια:

I’m gonna die of loneliness I know

I’m gonna die of loneliness for sure

My dearest friend, you’ll soon begin to love again

Αυτό ήταν. Με έχει…

*Ορίστε και το promo video του Sheahorse:

Hamlet says: Devendra Banhart - My Dearest Friend

A streetcar named "Al Raghba"

Η Ilham Shaheen μένει με το φτωχό -πλην τίμιο- σύζυγό της, Yaser Galal σε μια εργατική συνοικία στα παράλια της Αλεξάνδρειας. Την ευτυχία τους έρχεται να ταράξει η επίσκεψη της ψυχικά διαταραγμένης αδερφής της, Nadia El Gendi, η οποία, έχει χάσει όλη την πατρική περιουσία στη Mansoura. Με δυο βαλίτσες γεμάτες με τα απομεινάρια του λαμπερού παρελθόντος της, η Nadia, μην έχοντας που αλλού να πάει καταφεύγει στη μοναδική συγγενή της. Από την πρώτη στιγμή ανάμεσα στο Yaser και τη Nadia υφέρπει ένα δυνατό μίσος- ή μήπως είναι κάτι παραπάνω;

Και πως θα καταφέρει η έγκυος Ilham να συμβιβάσει την ιδιαιτερότητα της αδερφής της με τη λεπτή ισορροπία της οικογενειακής της ευτυχίας;

Ο Αιγύπτιος σκηνοθέτης Ali Badrakhan, πιάνει στα χέρια του το αριστούργημα του Tennessee Williams και του αλλάζει τα φώτα. Ποια Vivien Leigh (για τη Jessica Tandy ούτε λόγος) και Marlon Brando; Ποια Νέα Ορλεάνη και Belle Reve και ποιος Elia Kazan; Μικροπράγματα. Τα θρυλικά πάθη της Blanche Dubois μιλούν παγκόσμια γλώσσα και αξιώνουν τα δάκρυα του αμείλικτου αιγυπτιακού κοινού, σε μια ταινία που έσπασε τα ταμεία και σάρωσε τα αιγυπτιακά (μην ξεχνιόμαστε) κινηματογραφικά βραβεία. Προκάλεσε μάλιστα και τον ανελέητο καβγά των δύο πρωταγωνιστριών, της Nadia και της Ilham, o οποίος έληξε μόλις φέτος, 5 χρόνια μετά την προβολή της ταινίας, με τη μεσολάβηση της επίσης άσπονδης φίλης τους ηθοποιού Laila Elwi (ορίστε και το κουτσομπολιό της αιγυπτιακής show biz).

Ακολουθεί μίνι φωτογραφικό αφιέρωμα στην... ταινία. (κάτι σαν φωτορομάντζο).

Τα πρόσωπα:

Ilham Shaheen, Yaser Galal, Nadia El Gendi

Τα καρέ:

Θέλω να το δω!!!!! Όποιος έχει άκρες με την αιγυπτιακή αγορά ας μου το κάνει δώρο! Σε δυο μήνες έχω γενέθλια. Προλαβαίνετε!

Trailer οσονούπω. Προς το παρόν πάρτε αυτό το κλάσεις κατώτερο και ξεπερασμένο ανοσιούργημα:

Le Voleur

Ζω για τις κλεμμένες στιγμές με τα ανύπαρκτα λάφυρα...

k.bhta/gau.biou

τόσος καιρός και δεν έκανα τίποτα...