Rondnoir

[To be continued...]

Μέχρι το τέλος...live

Όπως ξέρετε κάποιοι από εσάς, οι πιο τακτικοί, βγήκε πρόσφατα ένα cd-ακι (το βλέπετε και πάνω). Περιέχει 12 τραγούδια που μιλάνε για το τί σημαίνει για μας τους 3 (το Θέμη, τη Νατάσσα κι εμένα) να ζεις και να τριγυρνάς στην Αθήνα με τις προβολές, τις εμμονές και τα απωθημένα σου. Ό,τι διαβάζετε πάνω - κάτω κι εδώ δηλαδή, λιγάκι πιο μελωδικά (ευτυχώς).

Σ' αυτά τα τραγουδάκια έχουμε κλείσει κωδικοποιημένα ονόματα, πρόσωπα, στιγμές, φράσεις, περιστατικά που κάτι μας είπαν (μερικά άφησαν και τα σημάδια τους) στα χρόνια της φιλίας μας. Κάτι σα μικρό χρονικό. Που με χαρά διαπιστώσαμε ότι δεν είναι μόνο δικό μας χρονικό, αλλά και αρκετών άλλων... που κι εκείνοι έχουν μια ειδική σχέση με το χρόνο και τον κόσμο τους, το μέσα και τον έξω.

Αύριο Τετάρτη - 16/4, αυτό το μικρό χρονικό θα παρουσιάσουμε ζωντανά στο Metropolis (το μεγάλο στο 64 της Πανεπιστημίου), με τους υπερτάλαντους μουσικούς μας του Ιανού (τον Άρη, το Γρηγόρη, τον Ιλάν, τον Κώστα και το Φοίβο) και με την προσθήκη ορισμένων τραγουδιών - εκπλήξεων που αγαπάμε πολύ (όπως και όσοι έχετε έρθει στον Ιανό).

Θα έχει πλάκα να τραγουδήσουμε την Αθήνα στην καρδιά της. Και θα είναι ωραία να έχουμε φίλους μαζί.

Όσοι δεν έχετε τί να κάνετε, περάστε μια βόλτα. Η παρουσίαση θα αρχίσει 8-8.30 και η είσοδος είναι ελεύθερη. Προλαβαίνετε κι ένα ποτό μετά...

Άντε, τα λέμε εκεί...

Στιγμή

Χτες είχαμε "στιγμή" με τη σαντέζα. Που είχε καιρό να συμβεί. Ακρόασης. Δίσκου. Που ξεκίνησε από "να σου βάλω ένα κομμάτι" και κατέληξε σε κανονική ακρόαση - δεν ξέρω αν τη θυμάστε τη διαδικασία- που παίρνεις ένα δισκάκι, το βάζεις σε ένα cd player και κάθεσαι με παρέα και ακούς, διαβάζοντας τους στίχους απ' το booklet. Που και που σχολιάζεις κιόλας. Κυρίως όμως ακούς. Και ανταλλάζεις κι ένα βλέμμα σε στιγμές κοινής συγκίνησης να εξετάσεις τον άλλον, να δεις αν είναι δικαίως δικός σου. Κι όταν βλέπεις υγρά μάτια χαίρεσαι που είναι και νιώθεις περήφανος που επιλέγεις με τόσο υψηλά κριτήρια τους δικούς κι ας είναι υπερβολικά συναισθηματικά και γι' αυτό αναξιόπιστα.

Anyway, ήθελα να το καταγράψω γιατί είναι τόσο σπάνιο πια... Κι εντόπισα χτες πως εδώ και πολύ καιρό μουσική ακούω αποκλειστικά μόνος. Πάντα το έκανα, αλλά παλιότερα μοιραζόμουν κιόλας. Τώρα ή εγωιστής έχω γίνει ή αυτιστικός ή κάτι που δεν ξέρω, άρα και δε μπορώ να θεραπεύσω...

Μπορεί να φταίει κι ο Hamlet κι ο κάθε Hamlet που είναι γλυκούλης κι όταν χώνεται στ' αφτιά μου τα λέει ωραία και δε μ' αφήνει να βγάλω τα ακουστικά...

[Αυτό ήταν η επίσημη γκρίνια Δευτέρας. Που άδειασε ο καφές και πάλι δεν πήρα χαμπάρι...και που δε βρίσκω την Ηλέκτρα μου πάνω που το πήρα απόφαση!]

Paris - Athènes

Παρακολουθώντας χτες βράδυ το Paris του Cédric Klapisch σε έναν κατάμεστο Απόλλωνα δε μπορούσα να μην αναρωτηθώ πόσο δύσκολο είναι τελικά να φτιάξουμε κι εμείς μια τέτοια ταινία. Η θεματική δεν είναι ξένη... ίσα, ίσα πολύ πρόσφατα ο Νίκος Παναγιωτόπουλος ασχολήθηκε με το ίδιο θέμα, ενός επικείμενου θανάτου και της επίδρασης του σε μια πόλη. Κι αν κι έπαιζαν στο ίδιο γήπεδο με τον Klapisch στη μια περίπτωση είχαμε να κάνουμε με μια τρυφερή, αληθινή ταινία ενώ στην άλλη με ένα φιλοσοφίζον στιλιζαρισμένο κατασκεύασμα που πέρα από την υπέροχη φωτογραφία του Άρη Σταύρου και τη μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη δεν άφηνε κανένα -μα κανένα- συμπέρασμα.

Όχι δεν ήταν αριστούργημα το Paris, ήταν όμως μια ταινία με ξακάθαρες προθέσεις και πραγματικούς ανθρώπους, που μιλούσαν με πραγματικές λέξεις κι είχαν αληθινά αισθήματα που δεν χρειαζόταν να τα ομολογήσουν πάντα. Ξεσκέπαζε το Παρίσι και το Ψέμα του, την ίδια στιγμή που αποτελούσε μια ερωτική εξομολόγηση στην αλήθεια του. Ακόμα κι ο λακωνικός τίτλος του, σχεδόν τουριστικός, μοιάζει να σαρκάζει την αίσθηση που έχουμε για την πιο ρομαντική πρωτεύουσα του κόσμου, αυτή της ιλουστρασιόν καρτ - ποστάλ. Με γεωμετρική μαεστρία ο Klapisch φρόντιζε σε κάθε σκηνή να αντιπαραθέσει το παλιό με το νέο, έχοντας τη σύνεση να μη βγάζει νικητή απ' την αναμέτρηση. Γιατί το Παρίσι, είναι ακριβώς αυτή η σύνθεση. Η ζωή μας στην τελική είναι αυτή η σύνθεση.

Απ' τα πρώτα λεπτά της ταινίας μέχρι και το τέλος φανταζόμουν μια ανάλογη ανάγνωση της Αθήνας, της κατεξοχήν πόλης των αντιθέσεων και των συνθέσεων. Κι αν το Παρίσι είναι μια φορά πρόσφορο, η Αθήνα είναι δώδεκα. Γιατί η Αθήνα προσπαθεί για την ευρωπαϊκή ομορφιά περισσότερο από το Παρίσι που την έχει στο κάτω - κάτω δεδομένη. Κι αν στο Παρίσι είναι εύκολο να κλείσεις τα μάτια στην ασχήμια, στην Αθήνα δε μπορείς γιατί είναι πλάι στην ομορφιά, σαν τα σκουπίδια στις γωνίες. Όσο για την περίφημη ανοικοδόμηση (λάιτ μοτίφ και στην ταινία του Klapisch) εμείς την έχουμε στην καθημερινότητά μας από τα τέλη του 60 (κι οι σκαλωσιές δε λένε να φύγουν).

Κι αν χάρηκα πολύ για κάτι χθες ήταν όταν άνοιξαν τα φώτα και το πρώτο πράγμα που μου είπε η δακρυσμένη σαντέζα μου ήταν ακριβώς το ίδιο:

"Γιατί δεν φτιάχνουν μια τέτοια ταινία για την Αθήνα; Αυτό που είδα εγώ ήταν η Αθήνα..."

Έλα μου ντε...


Πάρτε τώρα μια αγαπημένη μου σκηνή από της Ρώσικες Κούκλες του Klapisch μιας και τη βρήκα επιτέλους στο youtube:



(Δεν ξέρω γιατί, αλλά ο τρόπος που φέυγει η Kelly Reilly με το Mysteries της Gibbons στο background είναι απ' τις πιο αγαπημένες μου και ποιητικές κινηματογραφικές στιγμές. Όταν πρωτοείδα την ταινία θα πάτησα καμιά δεκαριά φορές το rewind...)

(Ψέμματα λέω. Ξέρω γιατί...)

torify me!

Για το torifying έχω μιλήσει και στο παρελθόν: είναι όταν η Tori Amos πιάνει ένα τραγούδι (όποιο τραγούδι) και το κάνει δικό της. Απόλυτα. Λίγο να βολτάρεις στην καριέρα της και ειδικά στα live της -bootleg (πιπέρι) και official- θα πετύχεις δεκάδες παράδοξες εκτελέσεις, που στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου παράδοξες. Είναι απλά Tori.

Ακολουθεί ένα super clip από show του Carson Daly, όπου η Tori εξηγεί με το γνωστό της τρόπο, με ποια covers ξεκίνησε την καριέρα της στα διάφορα piano bar που εμφανιζόταν άγνωστη ακόμα, όταν αναγκαζόταν να παίξει τις παραγγελίες του κοινού της. Έχει πλάκα αυτό που θα ακούσετε:



Ακολουθούν (σε τυχαία σειρά) πέντε από τα πιο ενδιαφέροντα και αγαπημένα (μου) κλασικά πια torified covers:

• Famous Blue Raincoat -2007
  

• Losing My Religion - 1996

• A Whole Lotta Love/Thank u - 1994
  

• American Pie - 1996:

• Can't get you out of my head - 2005
  

Και bonus ένα πολύ συγκινητικό fan made cover του τελευταίου μου κολλήματος, Cool on your island:

aishiteru

[Το έταξα σήμερα... όλα κι όλα!]

a J-Day

Η σημερινή μέρα περιλάμβανε το γύρο της Αθήνας σε 24 ώρες.
Επιγραμματικά (επειδή έχω και πρωινό ξύπνημα αύριο):

12 - Κέντρο για καφέ (το δεύτερο της μέρας)
14.00 - Εξάρχεια για μια πρόβα
16.00 - Food Company (για ευνόητους λόγους)
17.00 - Public (για νέα παραλαβή moleskine - επιτέλους και με γραμμές!)
17.30 - Starbucks!!!
18.00 - Φεστιβάλ Γαλλόφωνου στον Απόλλωνα με τελευταίο Chabrol (λεπτομέρειες εν καιρώ σε άλλο post - νομίζω ότι έχουμε κάτι που με εντυπωσίασε - και δεν εννοώ την αγαπημένη μου Ludivine ως slutty weather girl επαρχιακού σταθμού)
20.30 - Καφέ (ποτό το λες) στο γκάζι (εκεί γαμώτο είχε πλάκα αλλά έπρεπε να φύγω για...)
22.30 - Ηλέκτρα του Χόφμανσταλ στο Θησείο (προσκυνάμε Χόφμανσταλ και αγαπάμε Μαρία Κεχαγιόγλου)
12.30 - Πάλι Γκάζι για Κανέλα αλλά κρατήθηκα και δεν... (σκάνδαλο)

Κι ανάμεσα σε όλα αυτά βάλτε ποδαρόδρομο, λάθος στάσεις στο μετρό, και το πιο ετερόκλητο soundtrack απο τον Hamlet...

Αύριο προβλέπεται κάτι αντίστοιχο (χωρίς την τόση ψυχαγωγία), αλλά οκ - μην κακομαθαίνουμε κιόλας.

Λοιπόν ύπνο τώρα (και να δω πως θα με πιάσει απ' τις 2) γιατί 7.30 έχει εγερτήριο.

Α! αν δεν έχετε τί να κάνετε 10 - 12 το πρωί συντονιστείτε στο Δεύτερο Πρόγραμμα (103,7) και στην αγαπημένη Μαργαρίτα Μυτιληναίου. Θα είμαστε ζωντανά με τα 2 καμάρια μου, το Θέμη και τη Νατάσσα... θα έχει και live τραγούδι (όχι από μένα).

Την καληνύχτα μου...

Luisa whispers

1963 - Τα υγρά μάτια της Anouk Aimée ψιθύριζαν κάτι σαν:

Μείνε μόνος σου…
Πάντα μιλούσες για την ανάγκη σου να ταξιδέψεις
Άντε τώρα ζήσε μόνος…
Τράβα και βρες μια σερβιτόρα
Να της δείξεις πόσο ανεξάρτητος είσαι πια…

Εμπρός…
Πάρε τα πόδια σου
Δεν υπάρχει ο παραμικρός λόγος να θέλω να μείνεις άλλη μια μέρα
Δεν υπάρχει λέξη να σε πείσω
Δεν υπάρχει τίμημα να πληρώσω
Δεν υπάρχει πια καμιά μαγεία να αποφύγουμε αυτή τη γελοία τραγωδία που είναι να παίξουμε…
Τράβα το δρόμο σου...

Εμπρός…
Δε χρειάζεται να φτάσεις αυτό το τσίρκο ως το τέλος
Αφού όλα όσα νιώθαμε ξεφτίσανε…

Σ’ ελευθερώνω.
Μη μου παραπονιέσαι άλλο.
Τελειώνουν τα βάσανά σου, σε ελευθερώνω…

Αν αυτό θέλεις, δεν έχω πρόβλημα.
Και μη μ ευχαριστείς. Η ανταμοιβή σου είναι η πληρωμή μου
Εμπρός, φύγε κι άσε τα όλα πίσω…

Και πάρε μαζί σου όλα όσα σου ανήκουν

Κι όλα όσα είμαι…

2009 - Τα υγρά μάτια της Marion Cotillard ετοιμάζονται να ψιθυρίσουν το ίδιο...

Space sings Earth

Τα δεδομένα έχουν ως εξής:

Έχουμε μια κάψουλα τελευταίας τεχνολογίας και μόνο μια επιλογή:
Οι εξωγήινοι πρέπει να μάθουν με ένα και μόνο τραγούδι τί είναι γη.
Ποιο είναι αυτό;

Η αποστολή ξεκίνησε νηφάλια προχτές και κατέληξε πιωμένη χτες βράδυ στο Ginger.
Έχουμε και λέμε:

Θέμης: Orinoco flow - Enya (που το θυμήθηκε και τί θέλει να δηλώσει είναι άλλη ιστορία)
Κώστας: All you need is Love - Beatles (κλασική Τσιρκο-επιλογή)
Νατάσσα: Βλέφαρό μου - Χρόνης Αηδονίδης (με ολόκληρη ιδεολογία από πίσω)
Φοίβος: Comfortably Numb - Pink Floyd (σωστός, αν και θα προτιμούσα το Shine on you Crazy Diamond)
Μαρία: Maria Callas (ο,τιδήποτε είχαμε εύκαιρο στα αρχεία της NASA)
Jirashimosu: Summertime - Ella/Louis (η απόλυτη γυναικεία φωνή, η απόλυτη αντρική, η απόλυτη εισαγωγή, η απόλυτη τρομπέτα, τα απόλυτα έγχορδα, και πάει λέγοντας...)

Εσείς τι θα;
(σκεφτείτε καλά... διακυβεύεται η αισθητική του σύμπαντος)

The Ring

Έχω ένα φίλο που έχει σημάδια.

Επειδή αγαπάει.
Γι’ αυτό και τ’ απέκτησε.
Τα προκάλεσε ο ίδιος στον εαυτό του.
Για την ακρίβεια έβαλε να του τα κάνουν.

Ο φίλος μου αυτός εξακολουθεί να αγαπάει.
Αλλά πια δεν έχει συνέπειες.
Μόνο σημάδια.
Κι η αγάπη χωρίς συνέπειες περνάει στη σφαίρα της ιδέας.
Σταδιακά γίνεται συνήθεια και στο τέλος μια εκκρεμότητα που είναι ζήτημα χρόνου να διευθετηθεί.

Σκέφτομαι μήπως ο φίλος μου σιγά – σιγά στρέψει την αγάπη του στα σημάδια του. Αν ο, τι αγαπούσε γίνει αέρας, αναπόφευκτα θα αναζητήσει κάτι χειροπιαστό. Και τα σημάδια θα είναι για καιρό εκεί. Αρκεί να περάσει τα δάχτυλα του πάνω τους και θα τα νιώθει ανάγλυφα κι αποφασισμένα να τον αποτρέψουν ν’ αγαπάει. Κι αυτή η υποψία αποφασιστικότητας θα τον κάνει να δεθεί μαζί τους.

Κι επειδή αν έχεις την προδιάθεση είναι αδύνατο να πάψεις ν’ αγαπάς, μάλλον θ’ αγαπήσει τα σημάδια του τελικά. Κι είναι λάθος, έτσι; Μάλλον, δηλαδή. Αν και τώρα που το σκέφτομαι δε θα ‘χει και μεγάλη διαφορά. Γιατί τα σημάδια της απόφασης και το σημάδια της υπόσχεσης είναι πάνω κάτω το ίδιο πράγμα.

Βέβαια τα πρώτα τα επέλεξε…
Τα άλλα του τα επέβαλαν…

Κι έρχεται το ερώτημα: τι αξίζει περισσότερο να αγαπάς, την επιλογή ή την επιβολή;

ΥΓ. Η παραπάνω ερώτηση είναι προς το παρόν ρητορική. Σε λίγο καιρό θα έχουμε το πόρισμα.
ΥΓ2. Δευτεριάτικες αμπελοφιλοσοφίες…

K.B Tonight

Όποιος πας Fuzz απόψε,
αύριο πέρνα από εδώ και ρίξε μια (σύντομη - μη σε κουράσω) ανταπόκριση
Να 'σαι καλά και καλά να περάσεις
[θέλω κι εγώ!!!]

B-Jane100

"A sure way to lose happiness, I found, is to want it at the expense of everything else".

(Bette Davis, April 5, 1908 – October 6, 1989)

#201

Είχε και συνοδευτικό κείμενο, αλλά τα λέει όλα το παραπάνω clip. Δε θέλω να γράψω τίποτα περισσότερο.

Vintage Tori Revisited. Έτσι ακριβώς. (Θα το 'χω δει και 200 φορές)

By the way, αυτό είναι το 201ο post.
Αν και δεν είναι της παρούσης:

Πότε φτάσαμε εδώ;

the second time #2

Ραντεβού με το παρελθόν. Χτες. Με βροχή. Κι η βροχή να φτιάχνει mood νοσταλγίας. Και μελαγχολίας συγχρόνως.

Τα ραντεβού με το παρελθόν είναι κάτι σαν revival του Broadway. Έχεις ένα έργο. Παλιό σουξέ κατά κύριο λόγο. Αλλά το cast δεν... Τις περισσότερες φορές γερνάει. Καμιά φορά έχει πεθάνει κιόλας. Αν είσαι τυχερός και ζει η πάλαι ποτέ φρέσκια και λαμπερή πρωταγωνίστρια της δίνεις τιμής ένεκεν το ρόλο μιας συμπαθητικής δεύτερης γιαγιούλας (για το inside jock). Κάνεις και μια νέα σκηνοθεσία, φτιάχνεις νέα εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια που κλείνουν το μάτι στα παλιά και έτοιμος. Τις περισσότερες φορές έχεις δημιουργήσει ένα flop. Καμιά φορά τυχαίνει και σου βγαίνει το Chicago. Νομίζω έχει να κάνει με τις συγκυρίες. Τις στιγμές. Την πρώτη ύλη (όχι, ε;)

Αρκετά με το θεατροπαράδειγμα. Τα ραντεβού με το παρελθόν έχουν μια σπάνια χρονική υπόσταση. Είναι μαζί δέκα χρόνια και προχθές. Αυτό είναι το υλικό τους. Οικειότητα κι αμηχανία. Περισσότερο οικειότητα. Αλλά και γερή αμηχανία μια δυο φορές, όταν χάνεται η σύμπτωση της στιγμής. Το αναμενόμενο. Το προβαρισμένο.

Είχαμε ραντεβού στο ίδιο σημείο. Όπως τότε. Ως γνήσιος ψυχαναγκαστικός ακολούθησα τον ίδιο δρόμο. Δεν τον θυμόμουν καλά. Πήγαινα από πάνω ή από κάτω; Πιο κοντά είναι από πάνω. Τώρα το συνειδητοποιω. Εγώ όμως πήγαινα από κάτω. Τώρα το γιατί, ποιος το ξέρει... Περίμενα εκεί που περίμενα πάντα. Τότε είχα discman (άσε τί έπαιζε - δε θες να ξέρεις), χτες είχα τον Hamlet κι έπαιζε Martha βροχερή. Εξέλιξη, όχι αστεία...

Βγήκαν πολλά χτες. Ξύπνησαν μνήμες κοιμισμένες πλάι στη βροχή. Ως και γράμματα. Κι όμως. Πριν από δέκα κοντά χρόνια έστελνα γράμματα. Κανονικά. Γραμμένα στο χέρι. Με γραμματόσημο στο φάκελο και διεύθυνση αποστολέα και παραλήπτη. Βέβαια δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως αυτά τα γράμματα τα έστελνα εγώ. Κάποιος άλλος. Δεν τον γνωρίζω. Δεν τον θυμάμαι μάλλον. Έγραφε με χιούμορ. Κι ύστερα σοβάρευε. Και μετά επέστρεφε στο χιούμορ και τότε ακριβώς ήταν που σοβάρευε περισσότερο. Δεν τον ανακαλώ, αλλά κατά περίεργο τρόπο νιώθω την κυκλοθυμία του. Κι ο γραφικός του χαρακτήρας. Σαν τον δικό μου. Λίγο πιο σίγουρος. Τότε. Τώρα είναι αλλιώς. Κυρίως το α. Αυτό έχω αλλάξει με τα χρόνια.


Στα γράμματα υπήρχε κι ένα όνομα. Σημαντικό τότε απ' τα συμφραζόμενα, που δυστυχώς δεν υπάρχει καταγεγραμμένο στη μνήμη μου. Ούτε σαν πρόσωπο, ούτε σαν όνομα, ούτε σαν γεγονός. Anyway, τα σημαντικά του παρελθόντος έτσι κι αλλιώς δεν είναι πάντα σημαντικά. Κάποια όμως είναι. Κι ευτυχώς αυτά είναι όντως σημαντικά. Και μένουν. Μέσα στα χρόνια. Κι ας μην είναι ο, τι ήταν. Κι ας μην είναι το Chicago. Ας είναι το West Side Story: ακόμα κι αν κάθε νέο ανέβασμα του δεν έχει τη λάμψη του πρώτου, έχει γράψει ιστορία αρκετή για 1000 χρόνια...


Βγάλαμε και φωτογραφία. Κλώνο. Ίδια πόζα, ίδια χαμόγελα. Έχω αλλάξει.

ΥΓ: Ο Hamlet μετά από καιρό σας έχει δώρο: τη Martha της βροχής...en français... λίγο παρακάτω...

the second time

Οδηγίες χρήσης:

• Πατάμε play
• στη βασική μελωδική γραμμή τραγουδάμε τα εξής:

It's the second time
I know I've seen you here before
It's no coincidence, I'm sure
That once again my spirit soar
And the second time
Is always harder that the first
Forgetting lines that I've rehearsed
I fear the best, I fear the worst

Love is brave, it has ambition
Unafraid makes no condition
When I say how much I love you
I feel I know you a thousand years

• Επαναλαμβάνουμε 5 - 6 φορές
  
• γιατί απόψε μάλλον θα μας χρειαστεί.

Butter off (and then on)

"Δυστυχώς, τα μάτια παθαίνουν αγκύλωση και για άλλους λόγους, πλην της έλλειψης γυμναστικής. Όταν για παράδειγμα, έχεις συνηθίσει να κοιτάς χαμηλά από ντροπή, ή διότι πήγες πολλά χρόνια στο κατηχητικό, πρέπει πρώτα να τελειώνεις με τις ντροπές σου και τα κατηχητικά σου, κι ύστερα να ασχοληθείς με το σινεμά, που χρειάζεται οπωσδήποτε ευκίνητα και ζωηρά μάτια..."

Μου το δήλωσε ο συγχωρεμένος Βασίλης Ραφαηλίδης στο μετρό χτες το βράδυ κι οφείλω να το παραθέσω.

Από τη Φιλμοκατασκευή (aka μια μέθοδος ανάγνωσης του φιλμ) που κυκλοφορεί από τον Αιγόκερω.

Και για εξάσκηση:

The Naked City

April Fool's

Πόσο κουτοί είναι οι άνθρωποι που φυλάγονται σήμερα απ' τα ψέματα...
Σήμερα;
Σήμερα παίζουν τα καημένα.
Τα χτεσινά και τα αυριανά να φοβάστε, που έχουν σκοτεινές φιλοδοξίες.

Αφιερωμένο εξαιρετικά το παρακάτω (έχει και Martha):



p.s. So let it all go by looking at the sky ,wondering if there are clouds and stuff in hell.
(λέμε τώρα...)

Pull Marine

Λοιπόν, υποδέχομαι αυτό τον Απρίλη με ένα τραγούδι, μια ηθοποιό κι ένα clip που αγαπώ πολύ (και όχι δεν είναι πρωταπριλιάτικο αστείο - το εννοώ απόλυτα).

Ο λόγος για τον ένα και μοναδικό δίσκο που κυκλοφόρησε η Isabelle Adjani το 1983, με τραγούδια του επίσης ενός και μοναδικού Serge Gainsbourg (που κάτι καρμικό είχε μάλλον μια ζωή με ωραίες γυναίκες που νιαουρίζουν).

Ο δίσκος ονομάζεται Pull Marine (από το ομώνυμο hit-song προφανώς) το οποίο σκηνοθέτησε με μια πολύ ενδιαφέρουσα (και λίγο αστεία) χρήση της κάμερας -και όχι μόνο- ο Luc Besson. Εμένα πάντως μου αρέσει πολύ, κι είναι κι από τα πρώτα favorite videos στο mytube (όχι παίζουμε!)

Το δίσκο αυτό λοιπόν τον έψαχνα πολύ καιρό και να που σήμερα τυχαία, οδεύοντας προς Food Company, τον πήρε το μάτι μου στα metropolis και τον τσίμπησα αμέσως, γιατί είναι γεμάτος από αυτή την αισθησιακή και λίγο σαρκαστική (Gainsbourg είναι αυτός) γαλλική pop των 80s , που οκ, μπορεί να είναι κάπως (έως πολύ) ξεπερασμένη πια, εμένα όμως κάτι μου κάνει (και δεν έχω σκοπό να το κοιτάξω).

Ας όψεται ο ένοχος που άνοιξε σήμερα τη χρονομηχανή (ξέρει αυτός...) και την μπέρδεψε με τις συμπτώσεις μου.

Enjoy λοιπόν.

ΥΓ. Και για να μην πει κανείς πως δεν έχει σχέση με την ημέρα, δείτε το κλιπάκι μέχρι το τέλος...
ΥΓ2. Καλό μήνα να έχουμε.
ΥΓ3. Κι ας είναι ο μήνας ο σκληρός...
ΥΓ4. Τα είχα παραμελήσει τα λατρεμένα μου υστερόγραφα.
ΥΓ5. Κακώς...

Evening

"You know what you've got? You have got a talent for love. You're like a love genius. And there are too many statues of generals and politicians, and there are not enough statues of someone like you. In this world, there is so much of what looks like love, and sounds like love, and calls itself love, but it isn't. It's just people saying and doing what they think they ought to say and do. And you, you, you, are the greatest. You're the greatest. You're the greatest. So here's to love, an-and, here's to you."

Buddy Witterborn

Ας λένε. Εγώ συγκινήθηκα. Όχι ότι αποτελώ σοβαρό κριτήριο αυτό τον καιρό. Αλλά δε χάνετε και τίποτα να το δείτε, αν δεν... Δυο ωρίτσες μόνο. Κι ήδη χάσατε μία σήμερα για πλάκα. Και δεν έγινε και τίποτα.

Κι αν μη τι άλλο είναι μαζεμένες μερικές από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς της εποχής μας. Κι ένα εξαιρετικό -λένε- βιβλίο ως καμβάς, παρόλο που είναι αποτυχημένο - πάλι λένε - ως μεταφορά. Σκοτιστήκαμε. Όταν έχεις τη Vanessa Redgrave να ψυχορραγεί, τη Glen Close να θρηνεί και τη Meryl Streep να φιλοσοφεί πάνω στο χρόνο που περνά, οφείλεις να δείξεις σεβασμό. Κι αν είσαι ευσεβής να προσκυνήσεις.

Anyway, εγώ το εξομολογήθηκα κι αμαρτία ουκ έχω. Συγκινήθηκα.

Διπλός καφές δέκα το βράδυ... Κι αυτό γιατί κάποιος μου αδειάζει τα μπουκάλια.

αφορμές

Αγαπώ τα γελαστά οικεία πρόσωπα που έχω καιρό να δω.
Αγαπώ τα άγνωστα πρόσωπα με τη σπίθα στο βλέμμα.
Αγαπώ τις συνωμοσίες,
τις αυθόρμητες σα γραμμένες ατάκες,
τις σφιχτές ειλικρινείς αγκαλιές...
τα αγγίγματα στους ώμους,
τις δυνατές φωνές στα τραγούδια,
τα πόδια που κρατάνε από μόνα τους το ρυθμό.
Τα ποτήρια κρασί που εναλλάσσονται...
Τα ανυποψίαστα προφίλ που προδίδουν γοητευτικά τους κατόχους τους.
Την καμπύλη ενός λαιμού. Συγκεκριμένου. Κάθε φορά.
Αγαπώ μερικά γιατί. Κι ας είναι αναπάντητα.
Αγαπώ μερικά απρόοπτα με μαγικά αποτελέσματα.
Κάτι χαμόγελα - αινίγματα που κανείς δε σκοτίζεται για τη λύση.
Αγαπώ τους μαύρους κύκλους στον καθρέφτη που σέρνουν ένα "δε βαριέσαι".
Αγαπώ κάτι ανεπαίσθητες συμπτώσεις που τις βλέπουν μόνο μερικοί και τις λένε αφορμές.
Αυτό αγαπώ απ' όλα πιο πολύ:

τις αφορμές.

Ημερολόγια

Αν έχουν ένα χαρακτηριστικό τα ημερολόγια είναι η αχρονικότητά τους. Μπορεί να ξεκινούν πάντα συγκεκριμένα από κάπου, είναι σαφής όμως η πρόθεσή τους να καταλύσουν το χρόνο σε κάθε του έκφανση. Το «κάπου τότε» φιλοδοξεί από αδιάφορο «δε βαριέσαι» να κατοχυρωθεί στις συνειδήσεις ως ένα μελλοντικό και θρασύτατο «εδώ και τώρα». Μια στιγμιαία σκέψη, φευγαλέα και αέρινη απ’ τη φύση της, τσιμεντώνεται βάναυσα, προκειμένου να σταθεί βράχος ακλόνητος και σίγουρος σε ένα οξύμωρα αβέβαιο μέλλον.

Κι όμως είναι γοητευτικά τα ημερολόγια. Αποκλειστικά και μόνο για τη φιλοδοξία τους να επανεξετάσουν και να επαναπροσδιορίσουν ασήμαντα – λόγω του χρόνου που παρεμβλήθηκε- δεδομένα. Κι ακριβώς αυτό τους το θράσος είναι που ασκεί την ακαταμάχητη τους γοητεία στη θνητή μας περατότητα. Κι η πληγωμένη μας γηράσκουσα ματαιοδοξία κολακεύεται όταν ξανάρχεται σε επαφή με την πρώτη της νιότη και τις υποψίες της για έναν κόσμο που λίγο αργότερα θα γνωρίσει απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη.

Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις τα Ημερολόγια της Λένας Πλάτωνος, μιας εμβληματικής μορφής της ελληνικής μουσικής σκηνής, που έπειτα από 8 χρόνια απουσίας επιστρέφει με τον διακριτικό κρότο του Elliot, αποδεικνύοντας με τον καλύτερο τρόπο πως η απουσία των χαρισματικών είναι πάντα γόνιμη, ακόμα κι αν αρνείται πεισματικά να πάρει θέση στο μάτι του κυκλώνα.

Η Πλάτωνος με στοιχειωμένη φωνή, ταξιδεύει σε πρόσωπα και καταστάσεις της ζωής της και μας τα αφηγείται. Δεν μας τα χαρίζει, δεν τα εκποιεί, δεν τα μοιράζεται. Απλά περιχαρακώνει την κτήση της μέσα στο χρόνο, καταγράφοντας την αινιγματικά. Τα λόγια της απλά, πυρετικά, σαφή, αεροστεγή, με τις εικόνες τους ξεκάθαρες και θαμπές την ίδια στιγμή. Σκέψεις και στιγμές ασφαλίζονται σε μια χρονοκάψουλα και ρίχνονται σε ένα μουσικό ωκεανό διαφορετικών ασθμάτων κι αναστεναγμών. Σπαράγματα λόγου και αισθημάτων βαφτισμένα σε μια ειλικρίνεια αφοπλιστική. Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο, καμιά προκαθορισμένη πορεία. Λες και με γυμνά πόδια τρέχει σε χωματένιους κι αγκάθινους δρόμους με μόνο άξονα και στόχο το (άπιαστο) φως.

Η Λένα Πλάτωνος κάνει ακόμα μια στάση ανάμεσά μας, μακριά από γνώμες, υποθέσεις κι εξηγήσεις, σαν να μην υπάρχει αύριο…

No surprises

"Ό, τι θυμάσαι χαίρεσαι" θα μου πεις

"Ό, τι θυμάμαι χαίρομαι" θα σου πω...

sexy

No comment...

tip of the tongue

Ψέμα το κίτρινο φως το σημερινό. Μεγάλο. Καμία αρρώστια πέρα απ' την ίδια την Άνοιξη. Και την Κυριακή της. Βρέθηκα μεσημεριάτικα σε ένα μαγικό καφέ - που κι αν μου το αφηγούνταν δεν θα το πίστευα ότι υπάρχει στο κέντρο- να κατεβάζω τεράστιες ποσότητες ήλιου με μουσική επένδυση από Ella μέχρι Tori κι έναν πολύτιμο τρίτο γαλλικό καφέ με κρουασάν στο πλάι (αυτό έδειξα εγκράτεια και δεν το τίμησα) και καλή παρέα σε ασορτί φόντο μιας υπέροχης ρετρό ταπετσαρίας. Και σκέφτηκα ότι ίσως είναι όμορφη η ζωή τελικά. Μετά συνήλθα. Και κατάλαβα ότι η ζωή κι αν δεν είναι όμορφη τελικά, μπορεί να είναι παράξενη και ανοιχτή σε ενδεχόμενα. Και τη σημερινή διαπίστωση τη χρωστάω στη Μαρία Παρούση και σ' αυτό το ονειρεμένο compilation με τίτλο watermark, που με έκανε χωρίς να το καταλάβω να διασχίσω ολόκληρο το Κολωνάκι με τα πόδια κι αυτά τα βήματα του τρελού και να ψάχνω φανταστικά διαμερίσματα σε πρωτόγνωρα στενά και αδιάκριτες υποθετικές ιστορίες περαστικών. Να κάνω πάλι εκείνες τις παράξενες σκέψεις που όταν έρχονται σηματοδοτούν μια μεγάλη αλλαγή, που άλλοτε με τρομάζει κι άλλοτε με ηρεμεί. (Καμιά φορά ξερνάνε και κάνα στιχάκι). Και να προσπαθώ να αποφασίσω αν είναι πολύ μίζερο να επιστρέψω στην προσφιλή συνήθεια μου του μοναχικού σινεμά. Και να καταλήξω στη σκέψη πως βαρέθηκα το σινεμά. Και γενικά βαρέθηκα. Νομίζω πως το μόνο που θα μου έδινε χαρά σήμερα είναι να περπατάω για ώρες.
Όταν το συνειδητοποίησα πήρα το τρόλει και γύρισα σπίτι...

the comeback

Θα εξηγούσα, αλλά είναι τόσα πολλά...
και τα συμπεράσματα δεν είναι ακόμα ξεκάθαρα

(υπάρχουν - αλλά δεν είναι ξεκάθαρα)

οπότε:
Σαν να μην έγινε ποτέ
για τον καιρό ας πούμε
τη λύση δε θα βρούμε
όσο κι αν θέλετε πολύ...

(και συνεχίζουμε...)

Flu

Αν αυτό δεν είναι ατυχία, τότε τι;
όχι, τί;

(Και ποιος σου 'πε - θα μου πεις - πως οι υπερβάσεις είναι για όλους;)

Περαστικά μας...

By the way...

Έχεις νιώσει ανεξήγητο κρύο και πατρίδα την ίδια στιγμή;

poll

Επειδή μια υπέρβαση θα την κάνω, θέλω τα φώτα σας:

Marianne Faithfull:

(by the way προσκυνήστε το θεό Bob Wilson γι' αυτό το διαμάντι)

ή Jane Birkin:

???

Αυτό.

Ένα σκούντημα,
γκρίνια,
καφές στο χέρι,
μια αγκαλιά cd για το δρόμο
ένα μικρό αμάξι
κίνηση
όχι κινητά -
μια στο τόσο,
για τα μηνύματα
ήλιος
στάσεις χωρίς νόημα
θάλασσα
θάλασσα
θάλασσα
μια μικρή, απειροελάχιστη σύμβαση
μελάγχολικό απόγευμα επιστροφής,
απ' αυτά που ακουμπάς το κεφάλι στο μισάνοιχτο παράθυρο,
χαζεύεις τα χιλιόμετρα που φεύγουν και λες: "αυτό είναι"

Νομίζω αυτό είναι,
θα ήταν, έστω...

(Προς το παρόν, καφές και διπλό σινεμα).

Do the Math quiz

+

x


(Answer coming in 2009)

ταξίδι αστραπή

Είδα σήμερα στον ύπνο μου την Αίγινα.

Την Αίγινα των παιδικών μου χρόνων. Σταθερός προορισμός του μυαλού όταν πιέζομαι. Το υποσυνείδητο μου έχει φυλάξει πολύ καλά όλα τα αρώματα, τις γεύσεις, τις αισθήσεις εκείνων των καλοκαιριών και μου τα προβάλει στην πρώτη ώρα ανάγκης.

(άσχετο αλλά χτες βραδάκι καθώς ανέβαινα την Ερμού συνειδητοποίησα ότι τα θλιμμένα βλέμματα και τα αρώματα είναι οι δικές μου αποδράσεις στο -ή απ’ το- χρόνο. Μάλλον αυτό ήταν το εισιτήριο του ταξιδιού).

Anyway, επιστρέφω στην Αίγινα (των παιδικών μου χρόνων) με τον ίδιο μεσημεριανό ήλιο, τη μυρωδιά από τον Ευκάλυπτο και τις φυστικιές, την αλμυρή γεύση της θάλασσας και της fanta χωρίς ανθρακικό αμέσως μετά. Θυμάμαι το πρώτο παγωτό caramel – pecan το οποίο έφαγα εκεί ένα μελαγχολικό καλοκαιρινό απόγευμα (ναι – από τότε το ‘χα) κι ένα άλλο blue – Curacao που μου έβαψε τη γλώσσα μπλε κι είχα καταχαρεί. Θυμάμαι τόνους περιοδικών από το πρακτορείο ξένου τύπου στο λιμάνι που απαιτούσα να με πηγαίνουν κάθε μέρα, και τα πρώτα movieline και vanity fair που διάβαζα με λεξικά.

Πόσο παράξενο ήταν ότι όλα αυτά πέρασαν σαν αίσθηση σε ένα όνειρο μιας στιγμής χωρίς καν σενάριο; Που περιλάμβανε απλά το γύρο του νησιού με ένα ανοιχτό διθέσιο αυτοκίνητο; Μη φανταστείτε τίποτα πολυτελές. Κάτι σαν τη μαύρη MG του Two for the Road. Με την ίδια συνωμοτική διάθεση του ζεύγους υποπτεύομαι, παρόλο που μόνο εμένα ανακαλώ.

Το θέμα είναι πως μετά από πολύ καιρό ξύπνησα καλά. Με μια αίσθηση πληρότητας και ευδαιμονίας. Άσχετα που όταν ανέτρεξα στα της μέρας επέστρεψα στην πραγματικότητα. Η κούραση κι η ικανοποίηση του ταξιδιού υπήρχε. Μαζί κι η βεβαιότητα πως όταν… έχω κάπου ν’ αποδράσω…

Άραγε που μπορώ να βρω παγωτό Blue – Curacao στην Αθήνα;

χχχ

Ναι, παλικάρι μου, το 'χεις...

Τάνια στο λέω...

Αν δεν πάω κομμάτια απόψε στο Ginger-ale,
θα στεναχωρηθώ πολύ
!

Με τον καιρό...

Δε θέλω σχόλια.
Έχει άνοιξη.
Κι είμαι επιρρεπής.

Πάντα ήμουν.
Όμως τώρα έχει άνοιξη
και θα παίζω youtube μέχρι το πρωί

[Bh the way, αν "όλα περνούν με τον καιρό"
η Jane γιατί κλαίει;]

Who will take..?

Το θυμήθηκα χτες,
το ανεβάζω σήμερα

(μήπως τελικά να αναθεωρήσω και να επισκεφτώ τη Marianne?)

Painting (in) Athens

Υπάρχει ένας και μοναδικός από τους νέους μας εικαστικούς, που με το που ήρθα σε επαφή (πριν κάνα-δυο χρόνια) με το έργο του το ερωτεύτηκα. Κανονικά όμως.

Ο Νίκος Μόσχος είναι σχεδόν συνομήλικός μου. Ζει και ζωγραφίζει στην Αθήνα. Την Αθήνα την κανονική. Αυτή που βλέπετε όταν γυρνάτε στους δρόμους της σε ανύποπτο χρόνο. Τρομακτική και ταυτόχρονα όμορφη για όποιον την αποδέχεται όπως ακριβώς είναι (και δεν τσιγκουνεύεται) να της εμπιστευτεί τη μυθολογία του.

Οι ήρωες του Μόσχου είναι καθημερινοί άνθρωποι, του κοντινού του περιβάλλοντος τις πιο πολλές φορές. Άνθρωποι συνηθισμένοι, με το ένα πόδι τους στην πραγματικότητα και το άλλο σε ιπτάμενα πεδία μια μυστικής συνθήκης. Οι αναλογίες τους δεν είναι πάντα οι ίδιες. Τα χαρακτηριστικά και τα μέλη τους φιλτράρονται μέσα από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη (θυμίζοντας αρκετές φορές την τέχνη των comics) και παίρνουν το φως της πρόσληψης του δημιουργού τους (και του αποδέκτη τους).

Τα έργα του αποδομούν την κανονικότητα για να την ανασυνθέσουν με μια χιουμοριστικη διάθεση, αλλά συγχρόνως και απόλυτα σαρκαστικά. Ενώ κάποιος μπορεί να χαρακτηρίσει σκοτεινούς τους πίνακες του, ακόμα και οι πιο σκληροί από αυτούς είναι διαπερασμένοι από μια νοσταλγική τρυφερότητα. Λες κι η καλοσύνη κι η ομορφιά αυτού του κόσμου είναι οργανικά δεμένες με τη σκληρότητά του.

Είναι λοιπόν μεγάλη η χαρά μου που αυτή ακριβώς η ματιά θα συναντηθεί με τη δική μας και θα συνοδεύσει έναν κύκλο αστικών (θέλω να ελπίζω) τραγουδιών για την ίδια αυτή πόλη (που στην τελική είναι κάθε πόλη που φιλοξενεί τις μικρές στιγμές μας).

Γνωρίστε τον εδώ κι εδώ

Αλεξάνδρας

Η φωνή της καρδιάς μου
(κυριολεκτικά)

Ήρθε!

Τα συμπτώματα άρχισαν προχτές...
σε ελαφριά μορφή (αλλά θρασύτατα)...
Αρχικά φως. Πολύ φως. Στις 6 το απόγευμα φως...
μετά κάτι μυρωδιές οπωροφόρων...
Το τελικό χτύπημα ήρθε στα καφέ: άνθρωποι έξω... Έξω...
Χωρίς παλτά, πίνουν καφέ, γελάνε, μιλάνε, δεν βιάζονται...

και σήμερα είναι επίσημο...
οι φόβοι κι οι υποψίες επιβεβαιώνονται
ήρθε:



Και πριν μια βδομάδα είχε χιόνι (που και πάλι με αποσυντόνιζε αλλά δεν έχει σημασία)

Ακόμα μια χρονιά δε νομίζω πως είμαι προετοιμασμένος...

Σαμποτάζ επειγόντως!

ΥΓ: Καλό μήνα στους τολμηρούς
ΥΓ2: Ο Ιανός ισχύει γι' απόψε

I love you

Με προσκάλεσαν (τί καλά!) σε ένα blogo-παίχνιδο που με έφερε αντιμέτωπο με μια ζοφερή αλήθεια!

Οι κανονισμοί λένε να βρω και να δηλώσω τα 2 τραγούδια με τα οποία θα έλεγα "σ' αγαπώ".

Με μια σύντομη αναζήτηση στη μνήμη μου την ανάπηρη κατέληξα ότι όλα τα ερωτοτράγουδα που έχω χρησιμοποιήσει κατά καιρούς είναι της μαύρης κατάθλας. (Μάλλον αποσκοπούσα στον οίκτο... δεν εξηγείται αλλιώς...)

Επειδή όμως βρίσκομαι σε μια φάση αναδιαμόρφωσης του δημόσιου προφίλ μου αφήνω έξω τη Nina, την Tori, κάτι καντάτες του Μπαχ και επικεντρώνομαι σε άλλη βάση...

Σ' αγαπώ λοιπόν με:

και:

Εν τω μεταξύ αν αγαπήσω ποτέ έτσι, εκτός του οτι μετακομίζω στη Disneyland θα σκοτώσω εν ψυχρώ τον πρώτο γκρίζο άνθρωπο που θα με ξυπνήσει!

Αντώνη, Θέμη, Κώστα, Sugarproof, Διά χριστόν σαλέ play (με μέτρο και σύνεση παιδιά μου)!

Η Κίνηση

Η αρμονία τελικά είναι μια αρετή πλήρως αφομοιωμένη από ένα ασκημένο στην ομορφιά και την αυτοπειθαρχία σώμα. Κι ευτυχώς αφοπλιστικά αναγνωρίσιμη.

Εξηγούμαι:

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω παράσταση στο πλευρό μεγάλης - μέγιστης- πρωταγωνίστριας του θεάτρου μας (και προσωπικής μου αδυναμίας) προχωρημένης μάλιστα ηλικίας (όχι ότι σημαίνει κάτι...)

Κάποια στιγμή, λίγο πριν το τρίτο κουδούνι, η ταξιθέτρια της ζήτησε να δει την πρόσκληση. Ο τρόπος που σήκωσε τα μάτια να την κοιτάξει, το πως άνοιξε την τσάντα της και -κυρίως- πως χορογράφησε (εντελώς φυσικά) την επιστροφή του εισιτηρίου της, πλημμύρισαν θέατρο την πλατεία.

Ολόκληρη η παράσταση που ακολούθησε δεν μπόρεσε με όλους τους φωτισμούς τα κοστούμια, τη μουσική, το κείμενο να συναγωνιστεί τη θεατρικότητα μιας τόσο απλής κίνησης...

Μαγεία, μαγεία, μαγεία...

(με τα πιο αγνά υλικά πραγματικότητας)

Ανακοινώσεις

Έτοιμοι! Είμαστε έτοιμοι! Ακούτε κόσμε;;;

Μας τραγουδήσαμε ακόμη μια φορά και γι' απόδειξη το δισκογραφήσαμε.

Το νέο μας μικρό τιτλοφορείται "Μέχρι το τέλος..." μιλάει με λέξεις δικές μου, τραγουδάει σε μελωδίες του Θεμάκου και μας πετάει στα πατώματα με τη φωνή της Νατασσούλας.

10 ολοκαίνουργια τραγούδια (+bonus 2 που οι πιστοί τα ξέρετε) κυκλοφορούν μέσα στις επόμενες μέρες στα δισκοπωλεία από τη Μικρή Άρκτο.

Για μια μικρή πρόγευση συντονιστείτε απόψε τα μεσάνυχτα στη Στέλλα Βλαχογιάννη και στο ραδιοφωνικό Ιατρείο Ασμάτων της (Δεύτερο Πρόγραμμα - 103,7) να σας συστηθούν τα 2 από τα 10.

Για μια μεγαλύτερη πρόγευση από αυτό το Σάββατο 1η Μαρτίου και για κάθε Σάββατο του Μάρτη και του Απρίλη η Νατάσσα τραγουδάει για δεύτερη χρονιά με το δικό μας (παράδοξο) τρόπο την Άνοιξη στη μικρή σκηνούλα του Ιανού.

Όσοι άπιστοι προσέλθετε (να γνωριστούμε)- οι πιστοί είστε ήδη εκεί;-)

God Bless Cine+

Λοιπόν εγώ την έχω καταβρεί με το cine+
Η σχέση μας είναι επίσημη. Διότι που αλλού Δευτέρα μεσημέρι μπορείς να στρέψεις το γκρίζο βλέμμα σου και να δεις Χολιγουντιανό μιούζικαλ;;; KAI μάλιστα χωρίς διαφημίσεις και άλλες διακοπές!

Και πέρα από αυτό, ο νέος μου ψηφιακός έρωτας φαίνεται να μοιράζεται απόλυτα και τις απόψεις μου για τα σαββατόβραδα που λένε: εγκλεισμός και κλασικό σινεμά. Και να 'σου σήμερα, Σάββατο βράδυ 9.05 (πιο prime time δεν έχει) να μου προβάλει το υπέροχο, αγαπησιάρικο και (δυστυχώς) υποτιμημένο Two for the Road του Stanley Donen.

Πράγμα που σημαίνει: μιάμιση ώρα με την λατρεμένη Audrey Hepburn του 1967 να υγραίνει την οθόνη μου με το πιο μελαγχολικό βλέμμα του παγκόσμιου σινεμά (εντάξει - ίσως υπερβάλλω αλλά είναι γνωστό τοις πάσι πως μου αρέσει να υπερβάλλω) εξαπολύοντας δηλητηριώδεις ατάκες για το γάμο, τις σχέσεις, το sex και αμφισβητώντας διαρκώς τη μονιμότητα του ανθρώπινου "για πάντα"...

Ά είχε και υπέροχα αμάξια (ερωτεύτηκα μια κλασική μαύρη MG), ένα από τα καλύτερα score του θεού Henry Mancini, την πανέμορφη Jacqueline Bisset σε μια από τις πρώτες της εμφανίσεις και το κυριότερο, τον Albert Finney με μαλλιά...

Μη με ψάχνετε πια τα Σάββατα... τα μοιράζομαι...

Snow

Από το πρωί γυρίζει στο κεφάλι μου και στη διάθεση μου το Winter Kills των Yazoo

Όμως δε μπορώ να παραχωρήσω την ησυχία του χιονιού σε κάτι άλλο απ' το:

When you gonna make up your mind
When you gonna love you as much as I do
When you gonna make up your mind
Cause things are gonna change so fast
All the white horses are still in bed
I tell you that Ill always want you near
You say that things change my dear

Οπότε Tori, η σιωπή έξω απ' το παράθυρο, ακόμα μια φορά, στη διάθεσή σου:

Ιδού...

ένας από τους λόγους που διασκεδάζω απίστευτα με το myspace:


(This could be the beginning of a beautiful friendship)

Strange...

Κι απ’ το Soul στο Barrio κι από κει πάλι στο Soul και μετά κάπου που δεν μπορώ να πω γιατί έχουμε και μια αξιοπρέπεια να διαφυλάξουμε, το συμπέρασμα είναι ένα:

Ωραία η φασαρία, ωραίοι οι αθώοι κι ύποπτοι καπνοί, ωραία (καμιά φορά) και τα στριμωξίδια με δεκάδες άγνωστους ανθρώπους, μια χαρά και τα περιστασιακά φιλιά των party που ψάχνει η Σ. αλλά σαν ένα ποτήρι κρασί σε ένα όμορφο, σκοτεινό και ήσυχο μέρος με sexy μουσική και κατάλληλη παρέα, λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω στον κατάλογο των εναλλακτικών μου.

Κι αυτό που με χαροποιεί, για να συνδέσω το παρόν με το προηγούμενο post, είναι πως ακόμα κι αν αυτό δείχνει ότι μεγαλώνω, τουλάχιστον εμπίπτει στις συνειδητές επιλογές μου, πράγμα που σημαίνει πως εκεί που πηγαίνω δε θα είμαι εντελώς ξένος.

Κλείνω με το επισήμως πιο sexy τραγούδι της ζωής μου, το οποίο τελευταία το συναντάω συνεχώς μπροστά μου και το χαίρομαι κάθε φορά το ίδιο (- χτες βέβαια το χάρηκα λίγο περισσότερο).

Και το θέλω ακριβώς σ’ αυτή τη σκηνή του Frantic με την Emmanuelle Seigner να γεμίζει αμηχανία τον συνάδερφο Harrison Ford.

Όχι κι άσχημα για πρωί Σαββάτου, πριν καν πιω καφέ…

Γερνάω...

Έχω κι άλλες ενδείξεις. Δεν είναι μόνο η Bossa Nova. Όμως στο REX βρέθηκα καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, σε μια φάση ενδοσκόπησης του στιλ: «συγνώμη κύριε ποιος είστε και τι θέλετε στο σώμα μου». Κι από εντελώς άλλους δρόμους από αυτούς που θα χαροποιούσαν τον Κωνσταντίνο Ρήγο, κατέληξα να αναρωτιέμαι τι είναι η ζωή, ο έρωτας, ο χρόνος που περνάει…

Εξηγούμαι:

Αν εγώ το ‘βλεπα αυτό όχι πολύ καιρό πριν, θα το χαιρόμουν 1964 φορές περισσότερο: και χαζοχαρούμενα τραγουδάκια είχε (η Eydie Gorme επέστρεφε κάθε τρεις και λίγο), και λαμπερά 60s κοστούμια, και εντυπωσιακά kitsch-ish (κι όχι kitsch) σκηνικά και καλούς ηθοποιούς, και καλούς χορευτές και μια ζωντανή latin band που κεντούσε (σε λατρεμένα standards του Jobim) και τη Μαρία Ναυπλιώτου (μου) να δίνει ζωή σε όση αρμονία μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους, και, και, και…

Και;

Και τίποτα… Βαρέθηκα. Είχα γκρίνια. Ένιωθα κούραση και θλίψη. Και δεν έφταιγε η παράσταση (μάλλον), αλλά μια ουσία που πιθανώς στέρεψε στον οργανισμό μου και δεν ξέρω πως λέγεται να την αναζητήσω κάπου. Την αποδίδω απλά στο χρόνο που περνάει και σε σκονίζει και ξαφνικά ένα πάρτι δεν είναι μόνο ένα πάρτι, και μια βραδινή έξοδος δεν είναι απλά μια βραδινή έξοδος που απλά προηγείται χρονικά της επόμενης και φλερτ δεν είναι φλερτ και σχέση δεν είναι σχέση και μεθύσι είναι χειρότερο hang over και συνάχι είναι το τέλος του κόσμου.

Όποια και να είναι η αιτία της μελαγχολίας, αντί να θέλω να κατέβω στο πάρτι που είχε στηθεί, το μόνο ήθελα να πάω για ύπνο και ν’ αφήσω όλους τους άλλους να ξεσαλώνουν και να ερωτεύονται στην Avenida Atlantica…

Τσάι αντί για Caipirinha (Πως λέμε song instead of a kiss)

Μήπως τελικά αυτή είναι η φυσική εξέλιξη; Κι αν ναι, εγώ γιατί πηγαίνω του σκοτωμού;

Eydie πάμε άλλη μια, μπας και:

Space Dementia

Δεν έχει λόγια... Ανοίγετε ηχεία και ανεβαίνετε δυο σκαλιά πιο πάνω:



{μεγαλείο}

Persona+

Ξημερώματα παρακολούθησα στο cine+ την Persona του Bergman. Ελληνική τηλεόραση και σινεφίλ θέαση είναι δυο έννοιες που τις έχω διαχωρίσει (ευτυχώς) από καιρό. Για την ψυχική μου ηρεμία και μόνο. Και γιατί σπάνια καταφέρνεις να μπεις στο κλίμα μιας ταινίας τις ώρες που την προβάλουν (όσο πιο καλή τόσο πιο αργά – τηλεοπτικός νόμος) αλλά κι απ’ τις απανωτές διακοπές για διαφημίσεις (σε ποιο σύμπαν να τρυπώσεις όταν σου πετάγεται από πουθενά το tele-marketing και το trailer από το κυριακάτικο τραπέζι). Χτες όμως είπα να κάνω μια υποχώρηση για να εγκαινιάσω το νέο ψηφιακό δέκτη μου – διαφημίσεις έτσι κι αλλιώς στα ψηφιακά δεν υπάρχουν. Κι ευτυχώς, γιατί ακόμα μια φορά ενθουσιάστηκα απ’ την ικανότητα του Σουηδού να φτάνει το μαχαίρι στο κόκαλο.

Ο Bergman (μαζί με το Fellini και κάνα - δυο άλλους νεαρούς) έχουν τη μαγική ικανότητα να συνομιλούν μαζί σου σε νέα βάση κάθε φορά που αναμετριέσαι μαζί τους. Όσες φορές κι αν δεις και ξαναδείς μια ταινία τους, έχεις την αίσθηση πως συναντιέσαι με ένα παλιό γνωστό και κουβεντιάζεις για ολοκαίνουργια θέματα. Αν κρατούσα σημειώσεις από ταινίες σαν την persona πιστεύω πως κάθε φορά θα τις έσκιζα και θα ξεκινούσα απ’ την αρχή.

Σε μια απλούστατη αφήγηση, ο Bergman καταπιάνεται με μια ψυχαναλυτική σπουδή απίστευτης ακρίβειας. Η νοσοκόμα Άλμα, η Ηθοποιός Ελίζαμπετ, η Ηλέκτρα που τη στοιχειώνει, η διαφορά δυναμικού ανάμεσα στις δυο γυναίκες, η ανασφάλεια, ο θαυμασμός, η όσμωση, η ταύτιση, ο φθόνος, η ειρωνεία, η αυτοσυντήρηση, η εκδίκηση, η απώλεια, αναβλύζουν από έναν κρατήρα που δε λέει να σταματήσει.

Κι όλα τα παραπάνω σε 85 μόλις λεπτά, κινηματογραφημένα μαγικά από τον σταθερό διευθυντή φωτογραφίας του Bergman από το 60 και μετά, Sven Nykvist με τον ήλιο του μεσονυχτίου να στοιχειώνει τα πλάνα και να ταυτίζει τις δυο ηρωίδες με έναν τρόπο ανεπανάληπτο.

Αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο στην Persona είναι το πόσο διαχρονική παραμένει αισθητικά. Πέρα από τη γραμμή κινηματογράφησης που ίσως έχει πια ξεπεραστεί - από την άποψη της μίμησης (παρόλο που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι αυτά τα πλάνα ήταν σύλληψη ενός ανθρώπου το 1966), οι εικόνες της αφορούν στο σήμερα και το αύριο όσο και στο χτες (και το προχτές). Η Liv Ullmann κι η Bibi Andersson, απογυμνωμένες από κάθε στοιχείο που θα τις φυλάκιζε σε μια συγκεκριμένη εποχή, και με έναν υποκριτικό κώδικα υπερσύγχρονο, ερμηνεύουν σχεδόν παραβολικά την ψυχολογική αστάθεια του ανθρώπου που καλείται ακούσια να συνυπάρξει κι έχει την τάση να γοητεύεται (και να συνθλίβεται) απ’ ο, τι απέχει.

Respect χωρίς δεύτερη κουβέντα στον φαροφύλακα της ψυχής μου! Αλλά πόσο πρέπει να τον αγαπά κανείς για να το ξενυχτίσει (ή ξημερώσει) ως τις 4 παρά τα ξημερώματα για να τον απολαύσει; Φάουλ! Εκεί που πάω να τη συμπαθήσω την ελληνική τηλεόραση μου το χαλάει…

Attend the tale...

Για το Stephen Sondheim αρνούμαι να πω το οτιδήποτε.
Για μένα είναι θρησκεία. Τόσο απλά.

Το Sweeney Todd επίσης. Το αγάπησα με την Angela Lansbury και τον Len Cariou και το λάτρεψα με την Patti Lupone και τον Michael Cerveris

Μαζί με το Company, το Passion και το Little Night Music είναι στα βέβηλα εικονίσματα μου.

Ο Tim Burton μοιάζει ο ιδανικός. Ο Johnny κι η Helena Bonham επίσης (αν και προτιμούσα την Patti για Mrs Lovett)

Δεν έχω ψάξει τίποτα, πέρα από το trailer που βλέπετε, κι αυτό για να ζήσω τη μαγεία ανυποψίαστος (και καλά) στο σίνεμα. Ξέρετε, στις πρώτες σειρές...

Μετράμε αντίστροφα μέχρι την ερχόμενη Πέμπτη. Με ξυραφιές...

P.S: Pie anyone?