sea-sick

Δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος που να απεχθάνεται τα πλοία περισσότερο από μένα.
Και για ποια σκοτεινή αμαρτία πρέπει να τα υφίσταμαι τόσο συχνά;

Αν μετανοήσω (για ο, τιδήποτε - δεν έχω πρόβλημα) μήπως αλλάζει κάτι; Ας το συζητήσουμε.
Μάλλον ας μην το συζητήσουμε. Δέχομαι. Μόνο κλείστε τα λιμάνια. Για μένα.

high-hopes

Θα καταφέρει άραγε με μια βραδιά στα χέρια της να μου φτιάξει καλοκαίρι;

Το ελπίζω - και ποντάρω όλες τις αγχωμένες caipirinhas της εβδομάδας.

cu tonight.

p.s. Δες το video μέχρι τέλους.

Bros-time

Απόψε κάνει μελαγχολία. Επιστρατεύεται το βαρύ πυροβολικό:

[τι καλά να έχεις μικρά καταφύγια για ώρα ανάγκης]

athens-by

Τί πρέπει να κάνεις σ' αυτή την πόλη για να πιεις ένα ποτό την Κυριακή; Δε λέω να γλεντήσεις. Λέω να ανέβεις σε μια ταράτσα που θα φυσάει ένας βραδινός αέρας και θα πιεις ένα (άντε και δυο) ποτάκια χαζεύοντας την Αθήνα από ψηλά κι ακούγοντας λίγη μουσική.

Δε γίνεται όλα να ήταν κλειστά χτες το βραδύ... Τόση γκαντεμιά, ώστε η μια εναλλακτική να πεθαίνει μετά την άλλη...

Όλες οι ταράτσες της πόλης κλειστές. Το Galaxy με dress code, η κάθε έμπνευση της στιγμής μια αποτυχία ακόμη. Στέκια που χρόνια ολόκληρα μας έβγαζαν ασπροπρόσωπους μας γύρισαν χτες επιδεικτικά την πλάτη. Μέχρι strip-clubs, παραλιακή kai drag-shows επιστρατεύτηκαν... τελικά καταλήξαμε στριμωγμένοι σε ένα πράγμα σαν ταράτσα, με κάτι σαν κόσμο, μουσική που δεν τη θυμάμαι (παίζει και να μην υπήρχε) και ποτά σε νεροπότηρα... Χάλια!

Anyway, είχε πλάκα (γιατί ήμασταν αποφασισμένοι να έχει πλάκα), αλλά νομίζω αυτή η πόλη αρχίζει και με τρομάζει σιγά - σιγά. Σαν λίγο να την αφήνουμε και να μας κλείνει απ' έξω. Το καλοκαίρι φταίει, ε; Κι όμως πέρσι ήταν όλα αλλιώς. Μη μου πεις πως απλά μεγαλώνω. Δε φταίει αυτό. Αποκλείεται να φταίει αυτό...

Break (please)

Μικρή διακοπή για εμπνευσμένα spot της GAP. Μη ρωτάς γιατί. Γιατί έτσι. Και γιατί κουράστηκα να γκρινιάζω απανωτά, οπότε θέλω ένα μικρό διάλειμμα αρμονίας.

Ιδού τα δυο αγαπημένα μου. Αμφιβάλλω αν θα καταφέρεις να διαλέξεις:

The Boyfriend Trouser με Claire Danes και Patrick Wilson:



The Skinny Black Pants με Audrey Hepburn (κατευθείαν απ' το Funny Face):

[Ψάξε λίγο και τα υπόλοιπα... Θα σε εκπλήξουν]

Α! και ναι... αυτό είναι ένα καθαρά διαφημιστικό post.

Frog-zzz

Ποια ήταν η μία και μοναδική συγκινητική και γνήσια θεατρική στιγμή των χτεσινών ανεκδιήγητων επιδαύριων Βάτρα-Χων;(για τελείως διαφορετικούς λόγους εννοείται απ' τις προθέσεις του "σκηνοθέτη" τους);

Αυτή εδώ:



Κι εκεί που μπλέκαμε τα πουλιά και τα βατράχια αναρωτιόμασταν:

"Που, που, που, που, που 'ναι αυτός που μας εκάλεσε;"

[ευτυχώς έτη φωτός μακριά]

gender-free drunk

This morning I woke up again
I thank my Lord for that
The world is such a pigpen
That I have to wear a hat

I love the Lord I praise the Lord
I do the Lord forgive
I hope I won't be sorry
For allowing Him to live

I know you like to get me drunk
And laugh at what I say
I'm very happy that you do
I'm thirsty every day

I'm angry with the angel
Who pinched me on the thigh
And made me fall in love
With every woman passing by

I know they are your sisters
Your daughters mothers wives
If I have left a woman out
Then I apologize

It's fun to run to heaven
When you're off the beaten track
The Lord is such a monkey when
You've got Him on your back

The Lord is such a monkey
He's such a woman too
Such a place of nothing
Such a face of you

May E crash into your temple
And look out thru' your eyes
And make you fall in love
With everybody you despise

Longing...

Μετράμε ώρες για απόψε.
Και δε θα δεχτώ τίποτα λιγότερο από μυσταγωγία.
Ξαναλέω πως θεωρώ τις συγκεκριμένες μουσικές του Glass από τα πιο συγκλονιστικά πράγματα που έχει γράψει ποτέ, καθώς και τον Cohen έναν από τους μεγαλύτερους ποιητές (και δεν εννοώ τραγουδοποιούς) του 20ου αιώνα. I rest my case.

[και εννοείται φυσικά πως το impact θα μετρηθεί σε after drinks].

Mamma mia!

O Anton Ego που κρύβω μέσα μου πήγε χτες και είδε Mamma mia και θα ήθελε να δηλώσει τα παρακάτω:

• Για πρώτη φορά ερμηνεία της Meryl Streep μου φάνηκε προχειροδουλεμένη. Υστερία, αμηχανία, επιφανειακή προσέγγιση (και σιγά δηλαδή τη δουλειά που είχε να κάνει για Meryl). Κι άλλες φορές έχει παίξει με χάρτινους ρόλους κι έχει κεντήσει (Zemeckis κ Seidelman ακούτε;) Επίσης κατανοώ την ανάγκη μιας ηθοποιού τέτοιου μεγέθους να θέλει να ξεσκάσει που και που, αλλά το έχει παρακάνει τελευταία. (Άντε να βγει το Doubt). Παρόλα αυτά την αγαπώ γιατί ακόμα και μ' ολα τα παραπάνω πετάει ένα τέτοιο (click) και της συγχωρείς τα πάντα.

• Ένας καλός θεατρικός σκηνοθέτης δεν είναι απαραίτητα καλός και στον κινηματογράφο. (Πόσοι Sam Mendes να υπάρχουν;) Η Phyllida Lloyd, παρόλο που είναι κεφάλαιο στο West End και το Broadway και παίζει το Mamma Mia στα δάχτυλά της, δεν ήξερε εμφανώς πως να χειριστεί τις δυνατότητες της μεγάλης οθόνης. Τα περάσματα από τη (βαρετή) πρόζα στα (ζητούμενα) τραγούδια ήταν αμήχανα και άτσαλα. Παραβλέπω και κάτι χαζά, απλοϊκά ευρήματα (τύπου η Meryl σε γιώτ στο Money, Money, Money). [Να πω εδώ πως ο μόνος σύγχρονος σκηνοθέτης που έδεσε ιδιοφυώς - κατά την ταπεινή μου άποψη- πρόζα και τραγούδια και μάλιστα σε super ιδιόμορφο και στριφνό musical ήταν αποκλειστικά και μόνο ο Rob Marshall στο Chicago].

• Λυπήθηκα τον Pierce Brosnan, ο οποίος βασανιζόταν όταν έπρεπε να τραγουδήσει. Κι είχε και δυο numbers ο καημένος να υπερασπιστεί. Μου θύμισε δικούς μας musical-ικους (...) ηθοποιούς. Και νόμιζα ως ήταν αποκλειστικά δικό μας φαινόμενο αυτό.

• Κι επίσης με απογοήτευσε κι ο θρυλικός Anthony Van Laast που σα να μη μπήκε στον κόπο να φρεσκάρει λίγο τις χορογραφίες του. Ο άνθρωπος που έχει ουσιαστικά εφεύρει τη σύγχρονη χορογραφία στο musical φάνηκε σαν να βαριέται. Κι αν δεν προσφέρονται τα τραγούδια των Abba για super ηλεκτροφόρες χορογραφίες δηλαδή, τί προσφέρεται;
  

• Ελλάδα δεν είδα... μόνο κάτι ακρογιαλιές, κάτι βραχάκια και κάτι δασάκια. Λίγο περισσότερο couleur local δε νομίζω πως θα πείραζε. Άντε να εξαιρέσω το εκκλησάκι στο βουνό του τέλους... Βέβαια να αναγνωρίσω πως το λίγο που είδα, το είδα φωτογραφημένο ονειρικά (από τον Haris Zambarloukos).

• Και τέλος να πω πως είδα το χειρότερο και πλέον αμήχανο φινάλε, που έχω δει σε ταινία (musical και μη) ever (καλά, μπορεί και να μου διαφεύγει κάνα χειρότερο, αλλά το πιάσατε το νόημα)
  

Και για να μην κλείσω με γκρίνια να πω ότι:

• λάτρεψα την (έτσι κι αλλιώς λατρεμένη) Julie Walters,
  
• χάρηκα με την επιλογή του ανερχόμενου (επίσης θεατρικού) Dominic Cooper στον ξενέρωτο ρόλο του Sky,
  
• θαύμασα τη φωνή της Meryl (την οποία έτσι κι αλλιώς γνωρίζαμε ότι διαθέτει)
  
• και φυσικά πέρα και πάνω απ' όλα απόλαυσα από το πρώτο ως το τελευταίο (με μια-δυο εξαιρέσεις) τα υ-π-ε-ρ-ο-χ-α τραγούδια των ABBA.

Και στο φινάλε δηλαδή Mamma Mia αυτό είναι, οπότε ποιος ο λόγος να γκρινιάζει κανείς;

Speak your heart

Δε φανταζεσαι πόσο σκοτάδι έχει φιλτράρει αυτό το τραγούδι τις μέρες που πέρασαν...

Έστω και στην κόψη...

...σε μια εβδομάδα ακριβώς από σήμερα.

Κι αν δεν έχεις ακόμα εισιτήρια κακό του κεφαλιού σου.

[by the way, αυτό το speak your heart λες να πιάνει;]

[Μίλα ρε παιδί μου, λέμε]

Lemon tree

Ο χρόνος γύρισε πίσω. Και μπροστά.
Κι ήταν παλιά. Κι ήταν κι αλλιώς. Κι ήταν όμορφα με όρους παλιούς και νέους. Κι ήταν γνώση δική σου καινούργια και κόσμος που τον μάθαινες. Και αμηχανία στις νέες συνθήκες. Και χαρά. Και περηφάνια. Και όλα νορμάλ κατά βάθος κι ας μην είχε ξανασυμβεί. Κι αυτοπεποίθηση - Χριστέ μου πόση δύναμη η αυτάρκεια ενώπιον της εξάρτησης. Κι ήταν όμορφα. Και να το ξανακάνουμε. Σύντομα. Γιατί τα μάτια όταν γυαλίζουν έτσι παίρνουν εντελώς άλλο χρώμα.

Και να σας πω κάτι; Σας αγαπώ τελικά απ' την αρχή και αδιάκοπα. Γιατί είσαστε παιδιά κατά βάθος κι εγώ μπαμπάς τελικά. Κι ας αμφιβάλλω μια ζωή κι ας αντιστέκομαι. Και στο μέλλον θα νιώθουμε όλοι όμορφα στους νέους ρόλους. Γι' αυτό να μη φοβάστε.

Ο κόσμος μου σας χωράει. Το είδατε. Και το φως παντού και πάντα φως παραμένει.

Αυτά... φιλί σαν τα παλιά (για τα παλιά) (και τα καινούργια)

La Bastille

Και μιας κι απόψε την ώρα που εσύ θα παραδίνεσαι στην υγρασία των πρώτων δακρύων, εγώ θα βρίσκομαι σε ένα καράβι, ας παίξει εδώ αυτό, μπας και συμπέσει κάπου η θλίψη....

Bad timing

Από σήμερα Chansons d' Amour του Christrophe Honoré. Αν δεν το είδες στο francophone, μην το χάσεις. Βγαίνει σε δύο (μόνο) θερινούς και νομίζω είναι ό, τι καλύτερο για να ερωτευτείς αυτό το καλοκαίρι. Tick!

Απόψε και αύριο Μασκαράτα του Λέρμοντοφ σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Tick!

Αύριο και μεθαύριο, αυτά που έκαψαν το σανίδι και μια απ' τις παραγωγές του Φεστιβάλ που θα σκότωνα να δω. Για την ιστορία, η θεατρική μουσική είναι ο ένας και μοναδικός λόγος που άρχισα να ακούω και να ψάχνω την ελληνική μουσική. Tick!

Στις 30 P.J. στο Badminton. Δε χρειάζεται άλλα σχόλια. Tick!

Και φυσικά στις 3 του Ιούλη το Mamma mia βγαίνει στους ελληνικούς κινηματογράφους σε παγκόσμια πρεμιέρα κι όσο κι αν ήθελα να σπεύσω απ' την πρώτη μέρα -σωστά μάντεψες: Tick!

Είναι απλά θέμα συγχρονισμού... να 'χεις κάτι να καταριέσαι τις ώρες που αναρωτιέσαι γιατί κάνεις αυτό που κάνεις.

[κάτι μου λέει ότι θα χουμε πολλά tick φέτος...]

hey, j.

Τελευταία μοιράζομαι...
ανάμεσα σε ουρανό και θάλασσα
Πολύ όμως.
Ένα soundtrack έχω. Official.
Πρωτότυπο θα μου πεις. Αυτό έχουμε όμως.
Πάλι και πάλι...

Guess I thought I could never feel
The things I feel

the cat

Κι η σαντέζα είχε δίκιο:
Όταν δεν έχει όνομα, και το αφήνεις να φύγει...

πώς το φωνάζεις πίσω;

Breakfast before dinner

Απόψε...
δεκάδες μοναχικά πλάσματα θα αναζητούν την έμπνευση στην καλοκαιρινή Αθήνα.
Κι οι δύο τους θα καθοδηγούν...
Η Holly Golightly και ο Paul Varjak επιστρέφουν σε διαστάσεις ονείρου. Can't wait.

6th sense

Μη θορυβείστε...
Μερικές φορές πρέπει να φάει κανείς...
(à propos, είμαι φαντάρος...)

Λοιπόν..;

Dinner at..?

Life of Ma Parker

...Κι όμως είχε έρθει η ώρα να κλάψει. Πρέπει να κλάψει. Δε μπορεί πια να το αναβάλλει. Δε μπορούσε άλλο πια να περιμένει... Που να πάει;

"Πέρασε σκληρή ζωή η κυρά - Πάρκερ." Ναι, στ' αλήθεια σκληρή. Το πηγούνι της άρχισε να τρέμει. Δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο. Πού όμως; Που;

Σπίτι της δε μπορούσε να πάει. Ήταν η Έθελ. Θα τρόμαζε πολύ η Έθελ. Δε μπορούσε να κάτσει σ' ένα παγκάκι, κάπου. Θα μαζευόταν κόσμος και θ' άρχιζαν τις ερωτήσεις. Ούτε και να επιστρέψει στο διαμέρισμα του λόγιου κυρίου ήταν δυνατόν. Δεν είχε δικαίωμα να κλαίει σε ξένα σπίτια. Αν καθόταν σε τίποτα σκαλιά θα ερχόταν να της μιλήσει κάνας πολισμάνος.

Αχ, δεν υπήρχε κάπου που να μπορεί να κρυφτεί και να 'ναι μόνη της και να μείνει όσο της αρέσει, χωρίς να ενοχλεί κανέναν και κανείς να μην ανησυχεί γι' αυτήν; Δεν υπήρχε μέρος στον κόσμο όπου να μπορεί να κλάψει με την ψυχή της - επιτέλους;

Η γριά κυρία Πάρκερ στάθηκε και κοίταξε πάνω - κάτω. Ο παγερός αέρας φούσκωνε την ποδιά της σα μπαλόνι. Και τώρα άρχισε να βρέχει. Δεν υπήρχε μέρος. Πουθενά...

[Από το υπέροχο Garden Party της Katherine Mansfield...]
(μτφ. Μαρία Λαϊνά)

Zeppelin

Kαι κάτι εξαιρετικά σημαντικό – τουλάχιστον για όσους έχουν γεννηθεί στις δύο τελευταίες μέρες του ζωδίου σου. O Πλούτωνας επανέρχεται ανάδρομος στις τελευταίες μοίρες του Tοξότη (για να φύγει ολοκληρωτικά από τον Tοξότη στις 27 Nοεμβρίου), δίνοντάς σου μια τελευταία ευκαιρία να ανακαλύψεις τον εαυτό σου και να ερευνήσεις πώς κολλάς στη μεγάλη εικόνα του σύμπαντος – όχι με εύκολο ή ανώδυνο τρόπο.

(από την τελευταία, τρομοκρατική σελίδα της Athens Voice αυτής της εβδομάδας)

Και μετά κοροϊδεύω τη σαντέζα που το πρώτο πράγμα που ρωτάει όποιον γνωρίζει είναι το ζώδιό του...

Κατά τ' άλλα - αν ρωτάς και θες να μάθεις - δύσκολα, πολύ δύσκολα...

Pollyanna a l' orange

Κι εκεί που λες δεν έχει χειρότερο, στη σκάει η συγκυρία κι έρχεται και αποτελειώνει ο, τι φλέρταρε από καιρό. Και λες "θα το παλέψω κι αυτό", "συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια" κι άλλα τέτοια κλισέ του θύματος... Και κατά βάθος ξέρεις ότι απ' την κομματιασμένη αυτοεκτίμηση σου σε χωρίζει ένα fuck off, κραυγή και ψίθυρος. Που όλο και κάπου σκαλώνει στο λαιμό σου όμως και γίνεται θηλιά (πες το και λυγμό, αν είσαι του ευαίσθητου) και κάνεις την πάπια.

Anyway, επειδή αυτά που γράφω είναι μάλλον ασυνάρτητα, όταν υποπτέυεστε ότι έχω κάτι μή μου λέτε "ίσως είναι για καλύτερο", "θα περάσει", "ό τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό" κλπ. Μην μπείτε καν σε διαδικασία να μου προτείνετε το ηλίθιο glad game της Πολυάννας (που στο φινάλε κι αυτή το αποκήρυξε όταν έμεινε ανάπηρη και είδε πόσο μεγάλη μαλακία ήταν τελικά). Ξέρω κι εγώ να επινοώ τέτοιες ξύλινες παρηγοριές για τον εαυτό μου καλύτερα απ' τον καθένα. Και ξέρω να τις διαλύω ταχύτατα...

Από τους έναν - δύο -τρεις το πολύ επιλεγμένους μου απαιτώ, όταν έρχεται κάτι και με κάνει σκόνη να μου λένε "σε έκανε σκόνη", χωρίς "όμως" και "αλλά". Να λυπούνται και να κλαίνε μαζί μου (αν μου τη δώσει να κλάψω). Και να μου προσφέρουν φρεσκοπλυμένη και λαμπερή τη σιωπή τους να ακουμπήσω πάνω της να ξεκουραστώ από τη φασαρία του κόσμου. Γιατί τους πιο δικούς μου τους διαλέγω όχι γι' αυτά που λένε, αλλά γι' αυτά που σωπαίνουν...

Τέλος του μανιφέστου. Επιστροφή στα πόστα μας. Κι η Πολυάννα στο δικό της.

Peek-a-boo(m)

Σου 'χω νέα. Τον ορίζοντα δε μπορείς να τον ρυθμίσεις. Είναι πάντα μπροστά. Γι' αυτό. Κι αν είναι μια σειρά από σκουπιδοτενεκέδες, είσαι υποχρεωμένος να έχεις για ορίζοντα αυτή τη σειρά από σκουπιδοτενεκέδες. Κι όσο κι αν θέλεις να το βλέπεις για κάτι άλλο, πάντα θα είναι μια σειρά από σκουπιδοτενεκέδες (κι εσύ ηλίθιος που δεν το δέχεσαι).

Κι αν έχεις βρει τη θάλασσα, την κουπαστή, το νησί, τη βεβιασμένη διάθεση - μάντεψε- οι σκουπιδοτενεκέδες που σου έλαχαν θα αναιρούν τα πάντα. Κι έτσι είναι. Απλά.

Ωραία ήταν που κρυφοκοίταξες ε; Σήκωσε το βλέμμα τώρα εκεί που ανήκει... στον κατάδικό σου ορίζοντα, ντε!

Book of longing

Δεν έχει σχόλια...
Πατάς play και φεύγεις
έτσι απλά.

[αυτό είναι συνάντηση]

Mirror-wise

C.C. Baxter: The mirror... it's broken

Fran Kubelik: Yes, I know. I like it that way. Makes me look the way I feel.

Στη μια οθόνη:
-Μια κομεντί για τη μοναξιά που παραμένει μοναξιά.
-Δυο αστραφτεροί πρωταγωνιστές στις πιο μελαγχολικές στιγμές τους
-Η Νέα Υόρκη. Τα Χριστούγεννα. Στην Αθήνα. Το Καλοκαίρι.

Στην άλλη:
-Ένα θερινό στο Κολωνάκι και το ολέθριο τρίγωνο κρασιού - ρακής - caipirinha (όλα x2)
-Μια μεγάλη βόλτα που ξαναδιάβασε (παράδοξα) την καλοκαιρινή Αθήνα με τα ποιήματα του Philip Glass για σόλο τσέλο (αριστούργημα)
-κι η jazz στο TOY πριν τη μεγάλη θεατράλε αποχώρηση

Κοινός τόπος: ο σπασμένος καθρέφτης...

about words

Ένα πράγμα με ενοχλεί στους δημοσιογράφους (και γενικότερα στους ανθρώπους που καταπιάνονται με τις λέξεις):

Να προδίδουν τα λόγια ή γραπτά τους πόσο καλές εκθέσεις έγραφαν στο σχολείο...

Η γλώσσα για να λειτουργεί (είτε το λες ενημέρωση, είτε συγκίνηση, είτε οτιδήποτε) πρέπει να αποδομείται και να εφευρίσκεται απ' την αρχή ξανά και ξανά...

Ταπεινή, κι απολύτως προσωπική μου άποψη... (μπορεί και γκρίνια της Πέμπτης)

Summer is

Οι πρώτες caipirinhas της χρονιάς στο πεζούλι του Hoxton. Αυτό σημαίνει επισήμως έναρξη καλοκαιριού (πέρσι το εγκαινίασε η ταράτσα του Gazarte - δυο βήματα πιο πέρα).

Μέχρι και βεγγαλικά είχαμε για να το γιορτάσουμε... Κι αναπόφευκτη αλκοολούχα φιλοσοφία. Τελικά είναι καλό που μεγαλώνουμε;

Δεν καταλήξαμε... σημασία πάντως έχει να υπάρχει αρκετή ζάχαρη στον πάτο του ποτηριού. Εκεί κρίνονται τα καλοκαίρια...

Άντε, και του χρόνου...σπίτια μας.

hey, Lizz

ε-ε-έρχεται! και πάνω στην ώρα. Και θα 'ναι καλοκαίρι. Και να μην είναι θα γίνει, επειδή έρχεται! Και θα είμαστε εκεί (πρώτα ο θεός κι οι... εθνικές υποχρεώσεις). 15-16 Ιουλίου (ε, μια απ' τις δυο μέρες, δε μπορεί...)

Κι αν δεν έχεις ήδη υπόψη σου το τρίτο και καλύτερο της, the Orchard κάνε τα κουμάντα σου για να είσαι σωστά προετοιμασμένος...

Wanted

Ιδού τι αναμένει ο Jirashimosu με ανυπομονησία:

έλα...τα χουμε ξαναπεί γι' αυτές τις ταινίες - μην τα ξαναλέμε...
άσε που στην παρούσα φάση δε θα μπορούσα να ταυτιζομαι περισσότερο με τον James McAvoy

[ μη μου πεις ότι δεν ένιωσες τίποτα στη ραχοκοκαλιά σου - θα απογοητευτώ]

Recovery

Otto Preminger και κινέζικο...
[πες με και recovery]

until the end

Μην ξεχνιόμαστε...

[μα υπάρχει πραγματικά αυτό το πλάσμα;]

The comeback

Ναι, ο χρόνος περνάει. Τσεκαρισμένο. Όχι γρήγορα, όχι αργά: Και γρήγορα, και αργά και στο φινάλε πάντα με την ίδια ταχύτητα (πώς το καταφέρνει δεν έχω καταλάβει). 17 μέρες off (η on). Με σκέψεις και λέξεις κι εμπειρίες κι ανασκαφές κι ανασυστάσεις κι άλλα τόσα πολλά που αυτή τη στιγμή δε μπαίνω σε διαδικασία να τα διαχειριστώ. Όλα καλά πάντως.

Και χωρίς πολλά λόγια:
Jirashimosu is back (and black)!

Mirror-pause

Από σήμερα δεν είμαι εγώ. Επισήμως. Κι εμφανισιακά. Δεν είμαι εγώ. Είμαι κάποιος άλλος που δεν μπήκα καν στον κόπο να του πω το τυπικό χαίρω πολύ όταν αντίκρισα τη φάτσα του στον καθρέφτη. Και μ' αυτόν τον άλλον σκέφτηκα πως πρέπει να ζω κάτι μήνες. Και προς στιγμήν τρόμαξα μη με καταπιεί... Μη φανεί πιο δυνατός από μένα και μ' εκτοπίσει. Γιατί όντας κάποιος άλλος δεν έχει ρωγμές, ούτε αδυναμίες. Έχει μόνο καθαρό σβέρκο και λείο πρόσωπο. Και μάτια άδεια. Θλιμμένα στο βάθος μα εμφανώς αδιάφορα. Ξέρει τι πρέπει να κάνει κι είναι σε πλήρη ετοιμότητα. Έχει αποδεχτεί τις κινήσεις που του αντιστοιχούν και το χώρο που θα καταλάβει. Είναι κουρδισμένος στην εντέλεια.

Κι αν τα μάτια του άλλου είναι άδεια, αυτό συμβαίνει γιατί έχει πρόσβαση σε ένα πολύ μικρό ποσοστό της σκέψης μου. Έχει συγκεκριμένο μέγεθος το μέρος του εγκεφάλου μου που του διατίθεται. Κι αυτό το τόσο ας το κάνει ό, τι θέλει. Ο, τι μπορεί. Για όσο προλάβει μέσα στους λίγους μήνες του.

Το υπόλοιπο εσωτερικό του κρανίου μου είναι από μέρες κενό κι ασβεστωμένο. Είναι γεμάτο μουσικά όργανα, μ' ένα λευκό πιάνο στα αριστερά. Έχει ένα καλογυαλισμένο πάτωμα και τη Francoise Dorleac με το Gene Kelly να περιμένουν υπομονετικά στις καρέκλες τους να ξεκινήσουν την χορογραφία από τις Δεσποινίδες της Rochefort, γιατί απλούστατα ΑΥΤΟ επιλέγω για πραγματικότητα.



Μια μικρή παύση λοιπόν. Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Δεν ξέρω ακριβώς πότε ή πώς... Ξέρω όμως ότι θα τα ξαναπούμε...

Παράξενη αίσθηση το σήμερα. Πέρασε κιόλας.

[Τί θα λέμε άραγε του χρόνου τέτοια μέρα; ]

green light district

Στιγμές... πόσο διχασμένος είμαι στην έννοιά τους. Σιαμαίες, ευτυχισμένες και θλιμμένες, διαδέχονται η μια την άλλη, απαγορεύοντας το παραμικρό συμπέρασμα.

Είμαι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος; δεν ξέρω... ξέρω μόνο ότι είμαι δέσμιος της διαδοχής τους, τρέμοντας να διαλέξω μια ιδιότητα απ' τις δυο μη κι ερμηνευτεί ως θράσος και τρομάξει την άλλη.

Σκοτίστηκα. Το καταγράφω. Όσο θράσος κι αν προδίδει, όση ματαιοδοξία. Όσο κι αν το μετανιώσω δυο μέρες μετά:

Είμαι ευτυχισμένος

Ποια πρόβλεψη γουστάρει ν' αναμετρηθεί μ' αυτή την πρόταση; Ας κοπιάσει...

Ακόμα κι αυτό τ' αποψινό φανάρι... ακόμα κι αν έκανε ώρες ν' ανάψει, κάποτε έγινε πράσινο. Και μ' έφερε σ' εσένα. Κι ήσουν ο μοναδικός προορισμός...

Στιγμές. Και πάλι στιγμές. Να πάνε να γκρεμιστούν οι θλιμμένες. Κρατάω τις ευτυχισμένες... Για όσο...

ΥΓ. Στον κουμπαρά της ευτυχίας: το κεφάλι μου σε γωνία 45° και το summertime στ' αφτιά μου. Για πόσο λες να με κρατήσει;

Barbados

12'.13''

Ένα σπίτι που ανασαίνει... πραγματικά! με ζωή δική του. Με σώμα δικό του. Έκθετο και μυστικοπαθές την ίδια στιγμή. Παραβιασμένο και πρόθυμο. Εγκαταλελειμμένο και ζωντανό.

Και τα πάντα να υπαινίσσονται όσο ξεκάθαρα δηλώνονται, σε πραγματικούς χρόνους ονείρου.

Μπορώ να πω κι άλλα. Δε χρειάζεται. Το κρατάω μέσα μου δίπλα σε ένα μεγάλο θαυμαστικό.

Respect και πάλι respect! (κ thanx για την τιμή εννοείται!)

[γι' αυτό και μόνο από σήμερα σταματά η αγχωτική μέτρηση των ημερών]

Τετάρτη

Δε θέλω να φύγει ακόμα το προηγούμενο post, όμως θέλω να το προστατέψω απ' τη σημερινή συννεφιά. Άσε που μάλλον πρέπει ν' αρχίσω να συνηθίζω τις εναλλαγές.

Δες το σαν άσκηση...ή ζέσταμα... (ή πάγωμα)

Κρατιέμαι με νύχια και με δόντια να μην κουρευτώ. Έχουν αρχίσει και μ' ενοχλούν τα μαλλιά μου που μακραίνουν άτακτα. Είναι όμως μια τελευταία mini επανάσταση στη θλίψη. Ίσως γιατί πάντα όταν ένιωθα να με πνίγει κάτι τα έκοβα κοντά κι ανάσαινα.

Λες να πιάσει αυτή τη φορά; Ελπίζω. (Θα δείξει).

Κατά τ' άλλα συννεφιά και κάτι σαν πυρετός... Καλά το παει.

[Και δεν πειράζει μια μικρή υποχώρηση στη σθεναρή μου αντίσταση στο ποτό μόνο γι' απόψε, ε;]

Τρίτη [καθυστερημένη]

Το ότι -έστω γι' απόψε- το μαξιλάρι μου γίνεται πολύχρωμο και μυρίζει καραμέλα, αμύγδαλο, ελληνικό καλοκαίρι και μια μεγάλη βόλτα στην Βασιλίσσης Σοφίας με αναπάντεχες ψιχάλες είναι κέρδος, δεν είναι;

Νομίζω είναι

[Ψέμματα - δε νομίζω -]

[Είμαι σίγουρος]

ένα φιλί στα σχέδια του επόμενου καλοκαιριού
[α! και στο πρώτο μας σενάριο!]

Δευτέρα [ακόμα]

Είπα να... μπας και...
αλλά μπα...

Όταν με παίρνει από κάτω οι ταινίες δράσης με super ήρωες είναι εγγύηση. Γιατί είναι είδος που δε ταυτίζομαι [ούτε καν με το δειλό alter - ego τους (όταν έχουν)]. Και περνάει η ώρα. Κι ο κόσμος καταστρέφεται. Και μετά φτιάχνει πάλι αλλά ποιος νοιάζεται; Η δράση είναι που μετράει...(κι η ώρα που περνάει εννοείται)

Σ' αυτή την ταινία όμως ταυτίστηκα με την Gwyneth Paltrow, όχι ως Miss Potts, αλλά ως Gwyneth, που βρέθηκε παράταιρη σε μια ταινία δράσης επειδή είναι μαμά και δε μπορεί να κάνει απαιτητικές υποκριτικά ταινίες κι οι συνθήκες την αναγκάζουν να χάνει χρόνο (κι όχι χρήμα)

Τεσπα, μετά περπάτησα ακόμα μια φορά την αγαπημένη μου παράλογη ευθεία και συμπτωματικά στο ίδιο αγαπημένο σημείο, έπεσε στον Hamlet η ίδια αγαπημένη φωνή (σε άλλο τραγούδι βέβαια - θα ήταν spooky αλλιώς) και κάθισα 4 και κάτι λεπτάκια (όσο κρατάει το τραγούδι) ανάμεσα στους 2 ορίζοντες (γιατί αυτό το καλό έχει το μυστικό αγαπημένο μου σημείο) και είχα άδειο κεφάλι. Με βελούδινο αντίλαλο. Και ήταν όμορφα. Για τέσσερα και κάτι λεπτά έστω.

Κι είπα ν' αρχίσω να αποταμιεύω. Γιατί οι στιγμές είναι που μετράνε, έτσι;

Μετά βόλτα στα βιβλιοπωλεία του κέντρου και μια αναπάντεχη συνάντηση με μια μονογραφία των Cahiers du Cinema αφιερωμένη στο Jacques Demy (!) έριξε άλλο ένα κέρματάκι στον κουμπαρά μου. Δεν ξέρω για πόσο. Είπαμε στιγμές. Ήδη ξεθωριάζει πάντως...

Ύστερα starbucks και λαίμαργη ανάγνωση της συνέντευξης της Deneuve για το Demy (Το 'ξερες ότι ήταν για χρόνια τσακωμένοι; Αυτός δηλαδή γιατί η Catherine λέει τον αγαπούσε πάντα) καθώς και ενός άρθρου της Σώτης Τριανταφύλλου κάπως ανατρεπτικό...

Με τα ρέστα απ' τον καφέ αγόρασα και λίγες τύψεις από μια περαστική τσιγγάνα με το μωρό της. Από το μωρό τις αγόρασα, που ήταν μελαγχολικό και πιο μικρό κι από στιγμούλα...και γι' αυτό το βάζω τώρα να καθίσει πλάι στις υπόλοιπες δικές μου, τις αποταμιευμένες.

Και μετά επιστροφή στο σπίτι. Πεζός ως τα μισά. Γιατί δεν άντεξα άλλο ποδαρόδρομο. Το αγαπημένο σημείο πάντως το ξαναπέρασα. Κι αυτή τη φορά έκλεψα γιατί έπεφτε βράδυ κι έπρεπε ν' ακούσω αυτό που σιωπηλά ο Hamlet παίζει εδώ μέσα από προχτές και δεν το πήρε κανείς σας χαμπάρι...

Αυτά... κατά τ' άλλα Δευτέρα ακόμα...

Hamlet hums: Cat Power - Troubled Waters

Δευτέρα

Από τότε που εμφανίστηκε στους δρόμους,
η ημερομηνία έπεφτε πάνω...
έναν ολόκληρο χρόνο πριν

όποτε έπεφτε το μάτι το απέφευγα -
πάγωνα τη σκέψη (πάγια τακτική μου)
Έλεγα λες να το προλάβω;
Με τον καιρό έγινε κάτι σα μονάδα μέτρησης

Όσο πλησιάζε ο καιρός, τόσο έκλεινα τ' αφτιά μου
όποτε έπεφτε το μάτι μου έλεγα "που άραγε τότε;"

Και να που θα μαι και εκεί... και ξυστά (σχεδόν) μετά κι αλλού

Και προς το παρόν δεν ξέρω τί και πώς συμβαίνει μέσα μου.

Ψυχραιμία ή...

απλά παγώνω τη σκέψη...

Θα δείξει...

Anchors Aweigh (που λέγαμε και πιο πριν)

une e(s)t un

Είναι κι αυτά τα βλέμματα
που, και που λένε ψέματα,
μπορούν και σ΄εξηγούν...

Anchors Aweigh!

Πως βρεθήκαμε ξαφνικά οι μισοί με άγκυρες στα μπράτσα είναι κάτι που ακόμα δεν το 'χω καταλάβει...

[Κάποιο κρυφό νόημα θα 'χει δε μπορεί...]

[Παραήταν αρμονικό για να 'ναι τυχαίο]

Πάντως καλού-κακού σήμερα δεν έχει σταγόνα...

hit it, Trace!

Κοίτα τί βρήκα εχτές σε εξόρμηση για δίσκους:

Η Tracey Ullman σε pop επιτυχίες των 80s

Τέλειο;;;

[Έλα, είναι ο, τί καλύτερο για Σάββατο πρωί!]

και σου επικολλώ και 2 super (κι απ' τη ζωή βγαλμένα) clip για να μοιραστείς τη χαρά μου

1) They don't know (της Kirsty McColl παρακαλώ)



2) My Guy (διασκευή του My Girl των Madness)



Και στα 2 clip πρόσεξε τις μεταμορφώσεις της Tracey! Είναι ξεκαρδιστικές!

[και ναι, μόλις σου αποκάλυψα μια σκοτεινή πτυχή του Jirashimosu]

C' est moi, Lola!

7 (ατάκτως ερριμμένοι) λόγοι για τους οποίους η Lola του Jacques Demy είναι (και όχι απλώς θεωρείται) αριστούργημα:

1. Η υπέροχη αρχική σεκάνς tribute στα δαντελένια πλάνα του Max Ophuls και γι' αυτό τρυφερά αφιερωμένη και γραπτώς στο "δάσκαλο" από το Demy. Εννοείται με τη συνοδεία της 7ης συμφωνίας του Beethoven.

2. Η σαρωτική ερμηνεία της Anouk Aimee, στο ρόλο της καλόκαρδης πόρνης με την παιδική αφέλεια και τον αχαλίνωτο ερωτισμό και η συγγένεια της με τη δική μας Ilya της Μερκούρη.

3. Ο μελαγχολικός Marc Michel στο ρόλο του Roland Cachard που επιστρέφει ως χαρακτήρας στις αγαπημένες μου ομπρέλες του 64 μετατρέποντας τις σε spin - off ενός ανεκπλήρωτου έρωτα.

4. Η μαγκιά του Michel Legrand που έγραψε τη μουσική και το διάσημο πια τραγούδι της Lola (με τους στίχους της Varda) πάνω στα γυρισμένα πλάνα, μετά την αποχώρηση του... Quincy Jones! [Για την ιστορία το προξενιό για έναν από τους ευτυχέστερους γάμους στην ιστορία του σινεμά το έκανε ο Godard αυτοπροσώπως].

5. Η επιθυμία του Demy να γυρίσει ένα technicolor musical με αμερικάνικη αισθητική (κάτι που το έκανε 6 χρόνια μετά με δόξα και τιμή στις δεσποινίδες της Rochefort) και το ότι το κατάφερε με ελάχιστη μουσική και... την αστραφτερή ασπρόμαυρη φωτογραφία του official φωτιστή ολόκληρης της Nouvelle Vague, του Raoul Coutard...

6. Οι αινιγματικοί δεύτεροι χαρακτήρες: η ονειροπαρμένη μάνα που χρόνια περιμένει την επιστροφή του γιου, η αισθησιακή χήρα που φλερτάρει ανεπιτυχώς τον Cassard, η δεκατριάχρονη Cécile με την αθώα - ύποπτη σχέση της με τον μελαγχολικό Αμερικάνο ναύτη κλπ...

7. To πρώτο σαρκαστικό happy - end του Demy και η ακλόνητη φιλοσοφική του θέση ότι η ευτυχία ενός ανθρώπου σχεδόν πάντα σημαίνει τη δυστυχία κάποιου άλλου...


Πάρτε για φινάλε κι ένα αστείο απόσπασμα από το 17 fois Cécile Cassard του Honore με τον Romain Duris ως άλλη Lola:

frankly dear...

Η παράξενη απόφαση της Scarlett Johansson να ηχογραφήσει covers του Tom Waits είναι γνωστή.

Το ότι διέρρευσαν τα τραγούδια στο net ένα μήνα πριν την κυκλοφορία του δίσκου είναι επίσης γνωστό (κι αναμενόμενο), όπως επίσης κι η επιχείρηση σκούπα-αστραπή να τα μαζέψουν (όχι τόσο ευρηματική όσο της Madonna ομολογουμένως)...

Το track list του album κυκλοφόρησε, όπως και το πρώτο clip το οποίο έχει και τη συμμέτοχη της αυτού εξοχότητας του David Bowie αυτοπροσώπως. (Η Scarlett λέει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί την ιστορία για το πως τον προσέγγισε γεμάτη άγχος με ένα πρόχειρο demακι)

Το album θα κυκλοφορήσει επισήμως στις 20 του Μάη, κι από τα λίγα που έχω ακούσει εδώ κι εκεί νομίζω δεν το 'χει...

[αλλά πάλι με μένα δε μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος...]

Εδώ παίρνετε (δεν ξέρω για πόσο) μια γεύση.

Για τους fan του Waits το track list είναι το εξής:

1. 'Fawn' (originally on Tom Waits' album Alice)
2. 'Town with No Cheer' (originally on Tom Waits' album Swordfishtrombones)
3. 'Falling Down' (originally on Tom Waits' album Big Time)
4. 'Anywhere I Lay My Head' (originally on Tom Waits' album Rain Dogs)
5. 'Fannin Street' (originally on Tom Waits' album Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards)
6. 'Song for Jo' - 4:09
7. 'Green Grass' (originally on Tom Waits' album Real Gone)
8. 'I Wish I Was in New Orleans' (originally on Tom Waits' album Small Change)
9. 'I Don't Want to Grow Up' (originally on Tom Waits' album Bone Machine)
10. 'No One Knows I'm Gone' (originally on Tom Waits' album Alice)
11. 'Who Are You?' (originally on Tom Waits' album Bone Machine)

Και το clip του Falling Down αυτό:

kostis@trova

Δε θα πω πολλά γιατί είμαι πάλι με hangover.

Έχετε μια και μοναδική ευκαιρία να παρακολουθήσετε άμεσα το super live του Κωστή Μαραβέγια στο πανέμορφο Trova του Ψυρρή.

2 Μαϊού (αύριο δεν είναι αυτό;) τελευταία εμφάνιση.
Πάρτε καλή παρέα, καλή διάθεση, όσο ρυθμό διαθέτετε και τρέξτε!

Εγώ πέρασα υπεεεεεεεροχα και το χρειαζόμουν όσο δεν φαντάζεστε.

Κωστής εκρηκτικός, τα παιδιά της ορχήστρας (που είναι και δικά μας) σε τρελά κέφια και μια Θεοδώρα Τζήμου να δίνει ρέστα!

Πάρτε άλλη μια γεύση όσο κανονίζετε με την παρέα σας:

[Πάω να γράψω στο χέρι μου "δε θα ξαναπιώ ποτέ" κι ως το βράδυ έχουμε καιρό]

My my, how can I...

Εεεεεχμ... δεν ξέρω πως βρέθηκε αυτό το clip εδώ...
[ούτε πως θα βρεθώ κι εγώ εκεί]

Είναι σκοτεινοί καιροί κι οι αντιστάσεις δεν...

[μη δίνεις σημασία]

finding Meryl

"Her Characters are always yearning for the return of those peak experiences, anxious for their lives to assume importance and intensity. But Streep's greatness as a performer is to let us in on the hollowness of this desire, and at the same time, by showing us how to endure loneliness, make us feel less alone..."

Τσεκάρετε στο τελευταίο filmcomment μια εξαιρετική παρουσίαση της Meryl Streep από τη Molly Haskell.

Με αφορμή τη βράβευση της από το Film Society Of Lincoln Center, το περιοδικό της ένωσης μας κάνει δώρο ένα ιδιαίτερα καλογραμμένο, διεισδυτικό και κυρίως ψύχραιμο πορτρέτο για μία από τις 4-5 (και πολλές μπορεί να λέω) κορυφαίες ηθοποιούς της εποχής μας.

Στα συν της παρουσίασης το υπέροχο πορτρέτο της Brigitte Lacombe, που σχολιάζει κολακευτικά το χρόνο που ωριμάζει μια ηθοποιό, χωρίς να την εκθέτει...

[ας το δούν οι δικοί μας ισοπεδωτικοί photoshop-άδες μπας και παραδειγματιστούν]

p.s. Αν δεν το βρείτε στα αγαπημένα stands του κέντρου, εδώ σκαναρισμένο.

Once in a while...

Το αγαπημένο μου τραγούδι τoυ score.
Κομμένο απ' την ταινία. Φυσικά.
[χάλαγε το fun]

Σήμερα το παίζουμε εδώ...
γιατί ήταν πάντα πιο Toucha Toucha Toucha Touch Me απ' το ομώνυμο.

[the rest of the movie deleted - για εφέ]

ανευ

Έχεις νιώσει ποτέ ότι δε σε χωράει ο τόπος;
Ότι δε σε χωράει ρε παιδί μου, πως το λένε;
Όπου και να πας είναι στενά και κάθεται κάτι βαρύ στο στήθος σου.

[By the way, κάπως έτσι έφυγε η Vivien Leigh]

Έρχεται μεγάλο κύμα. Το διαισθάνομαι.

Ουφ...
χάλια σου λέω...

[Ησυχία και θάλασσα. Αυτό. Και κάτι να πιω]

Και θέλω και κούρεμα. Άμεσο. Μέσα στα επόμενα λεπτά...

Crucify

Every finger in the room is pointing at me I wanna spit in their faces then I get afraid of what that could bring I got a bowling ball in my somach, I got a desert in my mouth Figures that my courage would choose to sell out now

I' ve been looking for a savior in these dirty streets Looking for a savior beneath these dirty sheets I' ve been raising up my hands- drive another nail in Just what God needs, one more victim

Why do we crucify ourselves Everyday I crucify myself Nothing I do is good enough for you Crucify myself Everyday I crucify myself And my heart is sick of being in chains

Got a kick for a dog, beggin for love Gotta have my suffering so that I can have my cross I know a cat named easter, he says will you ever learn You' re just an empty cage girl if you kill the bird

I' ve been looking for a savior in these dirty streets Looking for a savior beneath these dirty sheets I've been raising up my hands- drive another nail in Got enough guilt to start my own religion

Why do we crucify ourselves Everyday I crucify myself Nothing I do is good enough for you Crucify myself Everyday I crucify myself And my heart is sick of being in chains

Please be Save me I cry

Looking for a savior in these dirty streets Looking for a savior beneath these dirty sheets I' ve been raising up my hands- drive another nail in Where are those angels when you need them

Why do we crucify ourselves Everyday I crucify myself Nothing I do is good enough for you Crucify myself Everyday I crucify myself And my heart is sick of being in chains

[οι υπογραμμίσεις εκτυφλωτικές κι αόρατες,
σαν αναμενόμενοι σωτήρες]

ex-am

Όνειρο μεγάλης Παρασκευής:
Ήμουν λέει σε κάτι σαν τάξη κι έδινα διαγώνισμα. Φυσικής.

Οι ερωτήσεις (όσες συγκράτησα):
κάτι για τα d.i. των live της Tori Amos,
κάτι για τις πρώτες ελληνικές οπερέτες,
ένα μαθηματικό θεώρημα που πρέπει να ήταν πασίγνωστο,
καθώς και να συμπληρώσω ένα χειρόγραφο απόφθεγμα ενός μεγάλου άνδρα, που δε διαβαζόταν με καμία κυβέρνηση.

Δεν ήξερα καμία απάντηση. Το στυλό μου δεν έγραφε. Κι η ώρα έτρεχε...

Ξύπνησα με την αίσθηση πως αυτό το διαγώνισμα άρχισε, αλλά δε θα τελειώσει ποτέ.

[δε μ' αρέσει αυτό...]