summerschiz

Αν με πετύχετε έξω αυτό το καλοκαίρι, πριν μου μιλήσετε, τσεκάρετε το τραπέζι.

Ανάλογα με το αν θα δείτε αυτό:


ή αυτό...

θα έχετε να αντιμετωπίσετε ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο...


ΥΓ: Αν δεν εξαφανιστώ άμεσα, φοβάμαι θα μπουν κ άλλα στο παιχνίδι

Hamlet says: Pascal Comelade - 24000 Bacci

Συμπέρασμα #26.07

Η μικρότητα των ανθρώπων μας φέρνει πιο κοντά στις λέξεις
κι οι λέξεις είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο από τη μικρότητα των ανθρώπων...

Για τη σιωπή θα σας μιλήσω άλλη φορά...

προς το παρόν
δύναμαι να επικοινωνώ
μόνο με
λέξεις.

Το τέλος στο σαλόνι

Υπάρχει μια φωτογραφία του Gregory Crewdson που αναπαριστά μια σύγχρονη Οφηλία πνιγμένη σε ένα σύγχρονο σαλόνι.

Γύρω της επιπλέουν έπιπλα, προσωπικά αντικείμενα, φωτογραφίες κι εκείνη λάμπει ξαπλωμένη στο κέντρο με ένα βλέμμα απλανές, σαν να αναπολεί (μη γελιόμαστε – εξακολουθεί να είναι νεκρή). Η σκάλα του βάθους φαίνεται να οδηγεί στον πάνω όροφο, ενώ στην ουσία δεν είναι παρά μια παραδοξότητα που συγκρούεται με την οροφή πριν καν ολοκληρωθούν τα όρια της.

Η Οφηλία του Crewdson στα δικά μου τα μάτια έχει μια ολόκληρη μυθολογία όχι λιγότερο τραγική της σαιξπηρικής συνονόματης της: Κι αυτή όπως κι η άλλη πνίγεται στο βυθό ενός ματαιωμένου έρωτα, μόνο που ο περιβάλλων χώρος είναι πολύ πιο τρομακτικός και σκοτεινός απ’ το παγωμένο ρέμα της Δανίας.

Αυτή η Οφηλία πνίγεται σε ένα απλό διαμέρισμα ποτισμένο από μνήμες και κοινές αναφορές. Κατά πάσα πιθανότητα κατεβαίνοντας την πρώτη σκάλα της αυτόνομης ζωής της. Η κρεβατοκάμαρα (όπως φαίνεται κι απ’ τη διαψευσμένη σκάλα) έχει απ' το προηγούμενο βράδυ πάψει να υφίσταται. Υπάρχει μόνο αυτή η θάλασσα από αντικείμενα και έπιπλα που καλείται να διασχίσει… Η τραγικότητα της έγκειται στη βεβαιότητα -υπερεκτιμώντας σαφέστατα τις δυνάμεις της- ότι θα κατάφερνε να βαδίσει στο νερό σαν άλλος Μεσσίας.

Υποθέτω πως το νερό την παρέσυρε καθώς πήγαινε στην κουζίνα να φτιάξει τον πρώτο μονό καφέ της από δω κι εμπρός ζωής της, ακριβώς το δευτερόλεπτο που πέρασε απ’ το μυαλό της η σκέψη ότι θα τον πιει μόνη…

Η σκηνή υπαινίσσεται ένα hang over, ένα καυγά την τελευταία νύχτα, υποπτεύομαι και μια τελευταία ερωτική επαφή, από αυτές τις σπασμωδικές που προσπαθούν να διορθώσουν τα διαλυμένα. Η παρουσία του απόντος έχει ποτίσει τους τοίχους. Το φως που μπαίνει από το παράθυρο υπονοεί πως η ζωή εκεί έξω συνεχίζεται κι αν η Οφηλία μας τα κατάφερνε να διασχίσει το σαλόνι της ίσως και να επιβίωνε…

Η Οφηλία του Gregory Crewdson το φθινόπωρο θα βρίσκεται στο νέο album…

Hamlet says: Bat for Lashes - What's a girl to do

Η Νύχτα...on Air

Όσοι δεν καταφέρατε να είστε εκεί έχετε άλλη μια ευκαιρία να ζήσετε τη μαγεία μιας "νύχτας" που στη δική μας καρδιά (τη δική μου, της Νατάσσας, του Θέμη και του Κώστα) έκανε το φετινό καλοκαίρι μαγικό...

Δευτέρα 23 Ιουλίου στις 8 το βράδυ στο Δεύτερο Πρόγραμμα (103,7) θα μεταδοθεί η συναυλία της 9ης Ιουλίου.

Η Νατάσσα συναντά ακόμη μια φορά την Αφροδίτη και μερικά από τα τραγούδια που αγαπήσαμε.

Πρόταση σερβιρίσματος:

Μπαλκόνι, φίλοι, παγωμένο κρασί... Αυτό θα πει καλοκαίρι στην Αθήνα. Το soundtrack δικό μας:-)

ΥΓ: Μέχρι να παγώσει το κρασί, πατήστε τον Hamlet για μια μικρή γεύση...

Hamlet says: Αφροδίτη Μάνου - Νατάσσα Μποφίλιου - Η Νύχτα (Live)

Αποχή

Από σήμερα και για δυο μέρες τουλάχιστον κατεβάζω γενικούς, διακόπτες, αυλαίες, καντήλια. Για κάθε post ευτυχίας που θα συναντάω στα σπίτια σας θα σας αφήνω ένα δάκρυ στο κατώφλι κι ένα λυγμό στο παράθυρο.

Όσοι τη δείτε να της πείτε πως την αγαπώ, αλλά:

ΑΛΛΑ

Αν δεν την δω ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΜΟΝΗ ΤΗΣ δεν την βλέπω καθόλου.

Γιατί καλοί οι Air, καλοί κι οι James αλλά η Tori είναι εμπειρία μεγάλη και μοναδική κι ανεπανάληπτη και μοναδική και μεγάλη κι ανεπανάληπτη.

Και στα πρώτα ραντεβού με τους μεγάλους έρωτες, δε θες συνοδεία. Θες τον καφέ, το φαγητό, το γλυκό, το σεξ και το τσιγάρο μετά τετ α τετ…

Την επόμενη φορά που θα ξανάρθει μοναχούλα με όλες τις περσόνες της επί σκηνής θα είμαι εκεί. Το υπόσχομαι.

Προς το παρόν κλειδώνω,

Σβήνω τα φώτα,

Και κλαίω…

Mama Roma

Αν είχα εικονίσματα στο σπίτι μου,
θα άναβα κάθε βράδυ ένα κερί στο τελευταίο βλέμμα της Anna Magnani.

Μερικές φορές σκέφτομαι πως η Τέχνη ήρθε
να βαφτίσει τις χαμένες ψυχές στην Αθανασία.

Επιστολή

Μόσχα, 25 Νοεμβρίου 1902

Αγαπημένε μου Κόστια,

Πάει πολύς καιρός απ’ την τελευταία φορά που σου έγραψα. Όχι ότι δε σε θυμάμαι. Ίσα – ίσα. Δε φεύγεις ούτε στιγμή απ’ το μυαλό μου. Η αλήθεια είναι πως θα ήθελα να σου γράψω όταν θα είχα κάτι πραγματικά σημαντικό να σου γράψω. Για τα σημαντικά άλλωστε δεν ήρθα εδώ; Ο καιρός όμως περνάει και σίγουρα θα πιστεύετε εκεί κάτω πως έχω πεθάνει.

Μου λείπεις αγαπημένε μου φίλε. Η Μόσχα δεν είναι σε καμιά περίπτωση αυτό που φανταζόμουν από τις αφηγήσεις της μητέρας σου ή τις δικές σου. Τα μεγάλα θέατρα κι οι σκηνές που φαίνονται τόσο μαγικά στις φωτογραφίες είναι τόσο τρομαχτικά από κοντά. Σαν απόρθητα κτίρια. Οι λαμπερές σκηνές είναι τόσο σκοτεινές από την άλλη πλευρά. Μονάχα ο Τιούτσεφ θα μπορούσε να εκφράσει τις σκέψεις μου αυτή τη στιγμή (θυμάσαι το «βάθος της ψυχής» στη σιέρα;) Πόσο θα ‘θελα να είχα το δικό σου χάρισμα στο λόγο για να σου περιγράψω αυτό το τέρας που με κατασπαράζει καθημερινά. Όμως πολύ φοβάμαι πως πρέπει να αρκεστώ στις δικές μου ανεπάρκειες ακόμα και στο γράψιμο.

Οι μέρες εδώ είναι άδειες. Όταν δεν τρέχω σε ακροάσεις για μια θέση στο κόρο, μένω σπίτι. Προσπαθώ να εξασκούμαι. Ακόμα δεν είμαι σίγουρη τι να κάνω με τα χέρια μου κι οι άνθρωποι εδώ δεν έχουν τη δική σου υπομονή. Διαβάζω κιόλας. Τους αγαπημένους. Καμιά φορά νοσταλγώ τις παραστάσεις μας στο αίθριο. Θυμάσαι άραγε; Την αλέα με τις συμήδες. Η πρόχειρη σκηνούλα μας και από πίσω το σκηνικό της λίμνης. Της λίμνης των παιδικών μας χρόνων. Εσύ κυρίαρχος ολόκληρου του κόσμου εκείνης της σκηνής κι εγώ βασίλισσα ολόκληρης της λίμνης. Η Μόσχα αγαπημένε, είναι γεμάτη βασίλισσες κι ας μην έχει τη δική μας λίμνη. Και γεμάτη νεκρούς γλάρους.

Ο Τριγκόριν λεει ότι στην αρχή είναι δύσκολα κι ότι μόλις αποβάλλω την επαρχία από πάνω μου θα κατακτήσω το θέατρο. Εγώ όμως νομίζω πως δεν το εννοεί. Νομίζω δεν πιστεύει σε μένα. Νιώθω τόσο ανίσχυρη. Δεν ξέρω καν αν θα μπορέσω ποτέ να γίνω μεγάλη ηθοποιός. Σκέφτομαι συνεχώς τη μητέρα σου, φωτεινό παράδειγμα, και παίρνω θάρρος. Άλλες φορές όπως τη σκέφτομαι στο απόλυτο μεγαλείο της απελπίζομαι. Δεν ξέρω πια. Νιώθω χαμένη. Και δεν τον βλέπω πια συχνά τον Τριγκόριν. Ίσως γι’ αυτό χάνω το κουράγιο μου.

Αρκετά σε κούρασα όμως. Είναι που πιάνει τόσο κρύο εδώ τα βράδια που δεν ξέρεις τι να κάνεις πέρα από το να παραδοθείς στη θλίψη. Γράψε μου νέα σου. Έμαθα από τη Ντουνιασα ότι σχεδιάζεις να πας στο Παρίσι. Υπάρχει άραγε περίπτωση να περάσεις απ’ τη Μόσχα; Κι αν ναι θα είχες τη διάθεση να δεις τη μικρούλα σου Νίνα; Ελπίζω πως ναι. Νιώθω πως τώρα σε χρειάζομαι περισσότερο από ποτέ. Μη μου κρατάς κακία. Είσαι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα άντεχα να μου κακιώσει…

Σε φιλώ αγαπημένε μου

«Ο Γλάρος»

ΥΓ: Επιστολή που ανακαλύφθηκε σε ένα ασήμαντο ρώσικο ρομάντζο, αγορασμένο από ένα παλαιοπωλείο στη Μόσχα .

Κατά πάσα πιθανότητα δεν εστάλη ποτέ...

Hamlet says: Η Λίμνη (Demo-Φωνη: Themis K.)

Blogoπαίχνιδο

Λοιπόν καταγγέλλω τον Holden Caulfield, επειδή με παρέσυρε σ’ αυτό το σκοτεινό μαρτύριο, που μέχρι ο αδύναμος σε πάσης φύσεως οδηγίες (ακόμα και του scrabble) εγκέφαλός μου να το βάλει σε μια σειρά είδε κι έπαθε…

Τόσα ωραία blogoπαίχνιδα έχουν βγει κατά καιρούς, κανείς σας δεν με έπαιξε! Τώρα στο πολύπλοκο με θυμηθήκατε; Χάθηκε να με linkάρετε στις 5 αγαπημένες μου ταινίες ή τραγούδια;

Πέρα απ’ την πλάκα είναι έξυπνο, ενδιαφέρον και πολύ πιο απλό απ’ ότι φαίνεται αρχικά.

Με απλές οδηγίες οι 5 τυχεροί που θα ανακοινώσω στο τέλος, πρέπει να σχολιάσουν (αν συμφωνούν ή διαφωνούν) 2 φράσεις δικές μου (την 3^η και 4^η) και να πασάρουν άλλες 2 (μια ενός γνωστού διανοητή και μια δικής τους εμπνεύσεως) σε 5 άλλους blogger επιλογής τους.

Συγκεκριμένα το post σας πρέπει να αποτελείται από:

1 γνωστη φραση συγγραφεα κτλ που του πασαρει ο συναδελφος του που τον καλει να παιξει (δηλαδή εγώ)
1 γνωστη φραση συγγραφεα κτλ που διαλεγει ο blogger (δηλαδή εσύ)
1 φραση που φτιαχνει ο συναδελφος που τον καλει να παιξει (δηλαδή πάλι εγώ)
1 φραση που φτιαχνει ο ιδιος ο blogger και την πασαρει στους αλλους 5 (δηλαδή πάλι εσύ)

Δες το και στην πράξη:

1. Γνωστή φράση toy Holden που σχολιάζει ο Jirashimosu:

“να ελπίζεις – να ελπίζεις πάντα – πως ανάμεσα εις τους
ανθρώπους
- που τους ρημάζει η τρομερή «ευκολία» -
θα συναντήσεις απαλές ψυχές με τρόπους
που τους διέπει καλωσύνη – πόθος ευγένειας – ηρεμία”

Ν. Εγγονόπουλος (απόσπασμα από το ποίημα “Σονέτο μάλλον απαισιόδοξο”)

Συμφωνώ απολυτότατα. Το μόνο σχόλιο που μπορώ να κάνω στο παραπάνω είναι ότι η προσδοκία αυτής της σύμπτωσης των εξαίρετων (κι ως εκ τούτου, εξαιρετέων) ψυχών ίσως είναι η μοναδική ελπίδα που κρατάει τον άνθρωπο στα πόδια του.

Με άλλα λόγια οι μικρές συναντήσεις δίνουν το νόημα στις μεγάλες πορείες.

2. Η προσωπική φράση του Holden:

"Ακόμα και όταν δε νιώθεις καλά αν απαντάς «μια χαρά είμαι» είναι ένα μεγάλο βήμα για να νιώσεις καλύτερα"

Διαφωνώ, παρόλο που θα ήθελα να γνωρίσω όλους αυτούς που το κάνουν κι έχει αποτελέσματα, για να τους υποβάλλω τα σέβη και το θαυμασμό μου. Εγώ αν όταν δε νιώθω καλά απαντήσω «είμαι μια χαρα», εκτός από ψεύτης (που δε με ενοχλεί και ιδιαίτερα) νιώθω και ηλίθιος (που με ενοχλεί λίγο παραπάνω).

3. Η γνωστή φράση που παραδίδω είναι:

«Ο πόνος είναι το μοναδικό μέσο που έχουμε για να αποκτήσουμε συνείδηση της ύπαρξης μας…»

Oscar Wilde (who else…)

4. Και η δική μου φράση:

«Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε/ κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις…»

(Τσάμπα τα δισκογραφούμε;)

Και τα πέντε παιδάκια που καλώ να παίξουν είναι οι: square1, RimeImproVvisAte, Συνήθης Ύποπτη, ο φλύαρος αίολος, y.k.m.t.

Μη με σνομπάρετε! Δεν είμαι σε ψυχολογική κατάσταση να το σηκώσω...

Το μήλο

Το στοίχημα κερδήθηκε...


Το είπε!

ΥΓ: Ευχαριστώ άπαντες για τη μαγεία της παρουσίας σας,
(ειδικά όσους ήρθαν από μακριά;-)
ελπίζω να σας επιστρέψαμε ένα μέρος της.

Hamlet says: Αφροδίτη Μάνου - Το Μήλο

Ανακοίνωση

Λοιπόν 22 φανατικοί μου αναγνώστες, επειδή ξέρω πόσο σας μελαγχολούν οι καλοκαιρινές Δευτέρες, ειδικά όσους αναγκάζεστε να παραμείνετε στο κλεινόν άστυ, ενώ οι καρδιές σας ονειρεύονται αποδράσεις, σε μια εβδομάδα από σήμερα, και πιο συγκεκριμένα την Δευτέρα 9 Ιουλίου 2007, σας προτρέπω να πάρετε από έναν άνθρωπο (ή και περισσότερους) που αγαπάτε και να έρθετε στο Θέατρο Βράχων για να δείτε τη Νατασσούλα στην πολυαναμενόμενη μία και μοναδική σύμπραξη με τη λατρεμένη - λατρεμένη (όσο δεν παίρνει) Αφροδίτη Μάνου.

Το πρόγραμμα που στήσαμε με τον υπερτάλαντο συνθέτη Θέμη Καραμουρατίδη είναι ρίσκο και θέλει στήριξη, οπότε βάλτε στην άκρη τη γκρίνια και τη μιζέρια κι ελάτε.

Αφήστε που θα ακούσετε και σε πρώτη παγκόσμια τα 2 ολοκαίνουργια συλλεκτικά τραγούδια του album που έρχεται το φθινόπωρο και θα 'χετε να το λέτε!

Ακούστε και το spotακι δίπλα, στον Hamlet.
Ακολουθεί και το δελτίο τύπου (γραμμένο από μένα-χα!):

Η ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ ΣΤΗ «ΝΥΧΤΑ» ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΜΑΝΟΥ

Η Νατάσσα Μποφίλιου προσκαλεί με τιμή, την Αφροδίτη Μάνου, η οποία αποδέχεται με χαρά την πρόσκληση κι επιστρέφει στη σκηνή ειδικά γι' αυτή τη βραδιά μετά από πολύ καιρό. Μία νέα ερμηνεύτρια συνομιλεί με μια αιώνια νέα τραγουδοποιό σε μια σκηνική συνύπαρξη που μυρίζει καλοκαίρι.

H Αφροδίτη Μάνου, η σημαντικότερη γυναίκα τραγουδοποιός της δεκαετίας του 80, με δίσκους όπως το «Σαν Αφροδίτη», η «Νυχτερινή Εκπομπή», ο «Καιρός για δύο» και το «Που πας καραβάκι με τέτοιο καιρό», άφησε το δικό της στίγμα στη σύγχρονη ελληνική μουσική, με ένα λόγο άμεσο και ευθύβολο.

Η Νατάσσα Μποφίλιου, είναι η φωνή που ξεχώρισε στη Δεύτερη Ακρόαση της Μικρής Άρκτου με το τραγούδι «Ασπιρίνη» και το δίσκο «Εκατό Μικρές Ανάσες» (των Γ.Ευαγγελάτου/Κ.Τσίρκα), κλέβοντας τις εντυπώσεις ακροατών, δημοσιογράφων και ραδιοφώνων, αλλά και του Σταμάτη Κραουνάκη που της εμπιστεύτηκε ένα τραγούδι του.

Το Εν Λευκώ, η Ασπιρίνη, η Συννεφιά, συναντούν τη Νύχτα, τη Νυχτερινή Εκπομπή, το Φθινοπωρινό Σκύλο και υποβάλουν τα σέβη τους, σε ένα πρόγραμμα με τη σφραγίδα του Παρασκευά Καρασούλου, που επιμελούνται ο στιχουργός Γεράσιμος Ευαγγελάτος κι ο συνθέτης Θέμης Καραμουρατίδης.

Δυο διαφορετικές γενιές επί σκηνής ή απλά δυο διαφορετικές γυναίκες που τραγουδούν το χθες, το σήμερα και το αύριο μιας πόλης μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού;

Παραγωγή: Μικρή Άρκτος

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
www.festival-ymittou.gr
Ώρα έναρξης 9:00 μ.μ.
Τιμή εισιτηρίου: 15 €

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
ΔΗΜΟΣ ΥΜΗΤΤΟΥ (Τηλ. 210-7623857)
Σταδίου 24, Τηλ 210-3217917
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ: www.i-ticket.gr
ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΑ ΜΕ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΚΑΡΤΑ: 801-11-60000, 210 -6786000

ΥΓ: Βάλτε υπενθύμιση!

Hamlet says: Ραδιοφωνικό spot

Be on your own

Υπάρχουν κάτι οργισμένα ξεσπάσματα στα τραγούδια που σε ρίχνουν στα γόνατα. Μέσα από σουρεάλ αντιδράσεις κολλάει το ένα στο άλλο και φτιάχνεις τη δική σου συμπαντική αρμονία.

Το θυμό του παρακάτω τραγουδιού τον ζηλεύω αφάνταστα, αν μη τι άλλο :

(1)για την τεράστια δύναμη του χαμένου.

(2)Για το "άντε και γαμήσου" της τελευταίας σταγόνας υπομονής

(3)για την πληγή που είναι παράσημο

Be on your own.

You’ve’ always talked about your need to travel,

Now go off, unravel on your own.

Go find some restaurant attendant,

Go show her how independent you have grown.

Go on...

Be on your way.

There’s not a single reason i can find

To make me want to keep you one more day.

There isn’t any sort of word that you could say.

There isn’t any sort of price that you could pay.

There isn’t any sort of magic

To avoid this tragi-comic little play

We need to play

Be on your way.

Go on...

No need to carry out this masquerade

When all that we’re about’s begun to fade.

I set you free.

There’s not much longer to complain,

I’ll soon relieve you of your pain

When I set you free.

If that is all you wish to have, then I agree.

No need for thanks, your just rewards will be my

fee.

Go off and live your petty fictions

Full of blatant contradictions you can’t see,

And what will be

Is that you’ll leave,

And you’ll take with you all you own

From a to z

... And all of me.

Luisa exits through the audience. For the first time in the

show, Guido is alone on stage.

Hamlet cries: Maury Yeston - Be on Your Own

προβλέπω...

...πως σε λίγα χρόνια θα αναζητούμε πράσινο

ανάβοντας τσιγάρο συνειρμικά...

Θλίψη

Hamlet says: Active Member - Το Δέντρο

3'λημμα

Εδώ και λίγες μέρες με απασχολεί ένα πολύ σοβαρό ζήτημα:

Να αγοράσω:

Ένα loft στο Manhattan

Ένα απομονωμένο κάστρο στη Σκωτία

ή ένα εργαστήριο παραγωγής μαρμελάδας στη Νότιο Γαλλία:

Νομίζω η ευτυχία μου φέτος το καλοκαίρι εξαρτάται από αυτή μου την απόφαση.

Hamlet says: Dusty Springfield - Wishing and Hoping

Mysteries

Αν αυτή η εβδομάδα ξεκινήσει έτσι, που θα καταλήξει άραγε;

ΥΓ1: Έχω θλίψη!
ΥΓ2: Πάμε βόλτα;

Hamlet says: Beth Gibbons - Mysteries

Την προσοχή σας

RIMeImproVvisAtE: Ο σκάρτος

Αυτό θα πει πολιτική - διαβάστε παρακαλώ

Hamlet says: περαστικά μας

Ab-sense

Η παρουσία των ανθρώπων είναι ενέργεια.
Ακόμα κι όταν κάποιος σταματήσει να υπάρχει,
αν υπήρξε κάποτε πραγματικά
εξακολουθεί να υπάρχει.
(πραγματικά)

Η απουσία δεν είναι διάδοχη κατάσταση.
Την παρουσία αδυνατεί να τη σβήσει.

Μπορεί μόνο να την κάνει αβάσταχτη.

Hamlet says: Jay-Jay Johanson - Alone Again

13

Γενικά τις βαριέμαι τις επετείους… ειδικά αυτές που προσπαθούν να αποδείξουν το αυταπόδεικτο: την ειλικρινή κι απόλυτη ευγνωμοσύνη

Όσο περισσότερο απομακρύνομαι όμως από τα σχολικά μου χρόνια τόσο περισσότερο έχω, σε ανάλογες περιπτώσεις, την αίσθηση της σχολικής γιορτής…

Όπως τότε που μαζευόμασταν παιδιά στα προαύλια και γιορτάζαμε, σαν καλοί Έλληνες πολίτες, τα μεγάλα γεγονότα, που κανέναν μας δεν συγκινούσαν απόλυτα στην ιστορική ή εθνική ουσία τους. Ούτε αποφασίζαμε και να απέχουμε όμως, μην τυχόν και μείνουμε έξω από τη μαγεία της γιορτής.

Μοιράζαμε τα γαλάζια αποσπάσματα του Σεφέρη και του Ελύτη, κρεμούσαμε χρωματιστά σημαιάκια στους γκρίζους τοίχους του σχολείου, προβάραμε τα τραγούδια του Χατζιδάκι και στεκόμασταν προσοχή στους ήχους του Εθνικού Ύμνου. Αν αυτό σήμαινε Έλληνας - να γίνεσαι ένα με τον ουρανό, τη γη και τη θάλασσα, τότε το νιώθαμε βαθιά χωρίς να μας νοιάζει ποια πατρίδα μας περικλείει και ποια ιστορία μας χαράζει.

Αρκούσε που για μια μικρή στιγμή ενσαρκώναμε το παρελθόν και το μέλλον σε ένα μέτρο υπόσταση.

Μετά που τέλειωσε το σχολείο, οι γιορτές κόπασαν και δεν υπήρχε χώρος για Εθνικές Επαναστάσεις. Γίναμε πολίτες του Κόσμου. Δεν υψώνονταν σημαίες τόσο συχνά, ούτε σήμαιναν καμπάνες. Κι όμως κάτι χτυπούσε βαθιά μέσα στον καθένα μας. Εκείνο τον πόλεμο ήρθε να εξοπλίσει ο Χατζιδάκις… «Μεγάλος Ερωτικός»: αυτό σε δένει με το μέλλον σου εσένα που δε σου λέει κάτι το παρελθόν σου: Ο Έρωτας. ως αφετηρία και γιορτή. Κανείς δεν κατάφερε ποτέ να μείνει έξω από τη μαγεία αυτής της γιορτής…

Μοιράσαμε αυτή τη φορά τα… κόκκινα αποσπάσματα του Σεφέρη και του Ελύτη, κρεμάσαμε τα χρωματιστά σημαιάκια στους γκρίζους τοίχους της καθημερινότητάς μας, προβάραμε ακόμα μία φορά τα τραγούδια του Χατζιδάκι και τα φορέσαμε στις πιο πολύτιμες στιγμές μας. Και μια απλή βόλτα σε ένα χάρτινο φεγγαράκι με μια ψεύτικη ακρογιαλιά ήταν αρκετά για να διώξουμε τη θλίψη της αυτόματης ζωής μας και να γίνουμε ένα με τον ουρανό, τη γη και τη θάλασσα.

Αρκούσαν σε μια μικρή στιγμή δυο άνθρωποι και μια χιλιοπαιγμένη μουσική υπόκρουση για να ενσαρκωθούν τα πιο αυθεντικά συναισθήματα του κόσμου σε ένα μέτρο απόσταση…

Γι’ αυτό ευχαριστώ τη γιορτή Μάνο Χατζιδάκι: για τα χρωματιστά σημαιάκια που κρεμάει στο σχολείο της ζωής μας ακόμα και τόσα χρόνια μετά την αποφοίτηση του.

Hamlet says: Το Βαλς των Χαμένων Ονείρων / Ιδανικές Φωνές

Free Topic

Τον τελευταίο καιρό δεν έχω όρεξη να γράψω τίποτα

Αυτό σημαίνει ή ότι είμαι πολύ καλά (αυτό είναι) ή ότι έχω μπλοκάρει και λειτουργώ στον αυτόματο. Επίσης δεν μπορώ να ανακαλέσω γιατί ξεκίνησα το blogging. Το κολάζ ιδεών, ήχων και εικόνων είναι μια καλή τακτική, αλλά τελευταία νομίζω δε με εντυπωσιάζει τίποτα (που να μη με έχει εντυπωσιάσει και στο παρελθόν) ιδιαίτερα. Κι αν ξεπηδήσει (λέμε τώρα) κάτι σε ανύποπτο χρόνο, είναι από αυτά που δε θες να τα μοιράζεσαι γιατί δε σου έχουν παραδοθεί τόσο ολοκληρωτικά ώστε να μπορείς να τα εκθέσεις επαρκώς.

Anyway, ακούω συνεχώς Martha και της απονέμω το παράσημο του πιο συγκινητικού, δικού μου ακροάματος αυτή την περίοδο. Αρκεί να μπει το Far Away και με έχει κάνει σκόνη. Τελείωσε…

Βλέπω μανιωδώς παλιές ταινίες. Αυτές που κανείς δε θέλει να τις δει μαζί σου γιατί σου λένε όλοι «που το θυμήθηκες». Όταν όμως δεν είμαι καλά εκεί καταφεύγω. Νοικιάζω ή αγοράζω λοιπόν ο τι πιο κλασικό (ή και ξεχασμένο) υπάρχει και το αφομοιώνω. Σκέφτομαι να ξεκινήσω μια συλλογή ξεχασμένων γαλλικών μελό των 60-70 (πέρα απ’ τις Ομπρέλες μου και το Un Homme et une Femme). Κι επίσης αγωνίζομαι να θυμηθώ γιατί τελευταία επανέρχεται από τα σκοτεινά της μνήμης μου μια νέα, αγέλαστη μαυροφορεμένη Annie Girardot με μια απίστευτη νοσταλγία.

Νομίζω εδώ και λίγο καιρό δέχομαι επίθεση από απανωτά déjà vu μεγαλύτερης έντασης απ’ όση μπορεί να σηκώσει ένας μέσος άνθρωπος. Τρομακτικό αλλά ταυτόχρονα συναισθάνομαι τη νομοτέλεια τους και κάπως με ησυχάζει.

Κατά τ’ άλλα προσπαθώ να διαβάσω αλλά δε με εντυπωσιάζει τίποτα από τα 10 βιβλία διαφόρων μεγεθών που πηγαινοφέρνω στα λεωφορεία. Προτιμώ να καταβροχθίζω ανθρώπους και να υποθέτω τις ιστορίες τους.

Φυσικά με αυτή την ψυχολογία ο, τι γράφω είναι κατάθλα… το νέο album θα συνοδεύεται από ξυράφια στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Α κι έχω και μια ψύξη!

Επίσης τώρα που ξανά-διαβάζω το κείμενο δεν έχει ειρμό, αλλά αν έχεις φτάσει ως εδώ, μικρό το κακό…

Hamlet says: Martha Wainwright - Far Away

Στιχομυθία #4

Β: Καλημέρα σας.

Α: ....

Β: Ωραία μέρα...

Α: ...

Β: ...σας

Α: (Τα μάτια καρφωμένα στο κενό).

Β: Δε μιλάμε ούτε σήμερα; Καμία απάντηση ούτε σήμερα.

Α: (Το ίδιο)

Β: Σήμερα με λένε Αγάπη. Χτες με λέγανε Σοφία- λέω: δε μιλάει, ηλίθιος θα ναι... προχτές που με λέγανε Ελπίδα λέω εδώ μέσα τι να βρει και να μου πει.... Σήμερα με λένε Αγάπη. Πες γεια σου αγάπη...

Α: Αγάπη

Β: ΑΑΑΑ γεια σου... γεια σου αγάπη. Αγάπη εγώ, γειά σου εσύ

Α: Γειά σου...

Β: Γειά σου και σένα. Χαίρομαι που σε γνωρίζω...

Α: ...που σε γνωρίζω

Β: Που με γνωρίζεις χαίρεσαι. Όπως κι εγώ!

Α: Κι εγώ...

Β: Χα! Όλοι χαίρονται που γνωρίζουν την αγάπη. Κι η αγάπη το ίδιο. Είναι έννοια πολύ κοινωνική!

Hamlet says: Keith Karradine - I'm Easy

Σαν Αφροδίτη...

Η Αφροδίτη Μάνου είναι μεμονωμένη περίπτωση. Είναι η πιο ολοκληρωμένη γυναίκα τραγουδοποιός που πέρασε από τα μουσικά μας πράγματα. Όχι ότι δεν υπήρξαν κι άλλες. Υπήρξαν και πιθανότατα υπάρχουν. Η Μάνου όμως ήταν η μόνη που κατάφερε να είναι ευαίσθητη χωρίς να είναι εύθραυστη (ή μάλλον μπορούσε να γίνει κατά βούληση). Είχε τσαμπουκά και ακομπλεξάριστη θηλυκότητα. Δε δίσταζε να τα «ρίξει» σε ένα αρσενικό ή ακόμα και να γίνει μια παλιοκατίνα (η πιο σωστά να το απενοχοποιήσει δηλώνοντας το). Ήταν το άβγαλτο κορίτσι που είχε στην τελική το πάνω χέρι (κι όποτε δεν το είχε ήταν επιλογή της). Έδινε στον άντρα του 80 και του 90 την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να την κυνηγήσει, ενώ στην πραγματικότητα εκείνη οδηγούσε τα βήματα του. Έφτιαξε ένα δικό της σύμπαν στο οποίο η γυναίκα ήταν απόλυτη βασίλισσα σε αναζήτηση σχετικού (ή…και άσχετου) βασιλιά, κι αυτό όχι σε κάποιο μακρινό βασίλειο, αλλά στη σύγχρονη Αθήνα του καυσαερίου και των πολυκατοικιών.

Δεν ήταν όμως μόνο ερωτικοί οι προβληματισμοί της, αλλά και κοινωνικοί, ενίοτε και πολιτικοί κι όλα αυτά σε μια γλώσσα τόσο αιχμηρή και σαρκαστική που την τοποθετεί αναμφισβήτητα ανάμεσα στις μεγαλύτερες στιχουργούς της γενιάς της. Έφτιαξε ποίηση γνήσια αστική, αυθεντικά λαϊκή και αναντίρρητα σύγχρονη. Κοριτσίστικη σε εναλλαγή με γυναικεία και στην ουσία της ανθρώπινη.

Η Μάνου όμως δεν είναι μόνο δημιουργός αλλά και μια ερμηνεύτρια εξαιρετικής ευαισθησίας και γκάμας. Ακόμα κι αν (υποθετικά) δεν αποφάσιζε ποτέ να εκθέσει το μέσα της θα μπορούσε να υποστηρίξει επάξια δουλειές άλλων δημιουργών. Η φωνή της άλλοτε μπλαζέ κι άλλοτε οικεία. Πότε τρυφερή κι ευαίσθητη και πότε μεταλλική και ροκ. Πειθαρχημένη και ταυτόχρονα ατίθαση. Κάτι ανάμεσα στη Γιοβάννα του Σπήλιου Μεντή και σε μια ολόδική μας εκδοχή της Janis Joplin. Γρέζι και βελούδο την ίδια στιγμή. Να τραγουδά για τα φρικιά των Εξαρχείων και για τη μαμά της Αιδηψού, το «Σαν με Κοιτάς» του Σπανού και τα «Γράμματα απ’ τη Γερμανία» του Θεοδωράκη, την εμβληματική πια παιχνιδιάρικη «Μέρα μιας Μαίρης» του Κηλαιδόνη και το δικό της σκοτεινό «Φθινοπωρινό Σκύλο»…

Η Αφροδίτη Μάνου είναι για μας προσωπική υπόθεση. Για τον καθένα ξεχωριστά. Κατέχει κυρίαρχη θέση στις αναφορές μας και στις επιρροές μας. Αν μας αναλύσετε θα βρείτε μέσα μας κάτι από εκείνη. Από τον τρόπο που είδε και αποτύπωσε τα πράγματα, τους ανθρώπους και τον Έρωτα εν Αθήναις. Από τη λεπτή ειρωνεία και το σαρκασμό της, το χιούμορ και την ευαισθησία της.

Για μας η Αφροδίτη είναι εικόνες και στιγμές:

Είναι αυγουστιάτικο φεγγάρι που το χαζεύεις από το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου.

Είναι ραδιοφωνικό ξενύχτι και γραμμένες κασέτες (τότε) και CD (τώρα)

Είναι σούρουπο στην Πειραιώς έξω απ’ το Γκάζι.

Είναι Κυριακή απόγευμα στα Εξάρχεια με φίλους ή χωρίς.

Και το σημαντικότερο: είναι οι άδειες και ασήμαντες Δευτέρες, οι Τρίτες κι οι Τετάρτες μας.

Είναι ολόκληρη η Αθήνα όπως την φανταζόμασταν παιδιά και τη γνωρίσαμε μεγαλώνοντας.

Με άλλα λόγια είναι όσα θα βλέπαμε αν διαπερνούσαμε τον τοίχο ενός διαμερίσματος της διπλανής πολυκατοικίας και η υποθετική βιογραφία που θα φτιάχναμε στο κεφάλι μας για έναν τυχαίο άνθρωπο που συναντήσαμε στο δρόμο…

Τα τελευταία χρόνια έχει επιλέξει (η την έχει επιλέξει) μια σιωπή και απέχει από προσωπικές καταθέσεις. Εμείς που την αγαπάμε και δεν είχαμε τη χαρά να τη γνωρίσουμε στα live, τη συναντάμε μέσα από τις δουλειές της στον κινηματογράφο και το θέατρο. Κι όχι ότι μας αφήνει παραπονεμένους: Αυτά που αγαπήσαμε και αναγνωρίσαμε σ’ αυτήν είναι ακόμα εδώ το ίδιο ζωντανά και ακμαία. Μας έχει λείψει όμως να την ακούσουμε να μας τραγουδάει λίγο πιο προσωπικά όπως μόνο εκείνη ξέρει. Σαν Αφροδίτη…

Κειμενάκι που γράφτηκε για το αφιέρωμα στην αγαπημένη μου Αφροδίτη στον Ηριδανό. Το post-άρω (uncut) με αφορμή τη γνωριμία μου μαζί της χτες το απόγευμα για την επερχόμενη συναυλία στο Θέατρο Βράχων στις 9 Ιουλίου. Όμορφη, ζωντανή, ερωτική όπως πάντα, δεν έχει χάσει τίποτα (μα τίποτα) από τη λάμψη της. Επειδή το comeback της σε μια live σύμπραξη με τη Νατάσσα ήταν δική μου ιδέα ίσως δεν θα έπρεπε να το πω, όμως το λέω- σαν καθαρός ακροατής, όπως το είπα και παραπάνω: Μου είχε λείψει. Και χτες το κατάλαβα ακόμα περισσότερο. Αν άνθρωποι σαν την Αφροδίτη δε μας είχαν στερήσει την παρουσία τους σε εποχές δύσκολες για την ελληνική μουσική, τα πράγματα ίσως ήταν λίγο διαφορετικά.

Inland Empire

Respect στο David Lynch.

Είναι ό, τι πιο χειροπιαστό έχουμε (όσο χειροπιαστή μπορεί να είναι μια προβολή στον τοίχο) πάνω στην ά-υλη υπόσταση του ονείρου (έστω του εφιάλτη). Όποιος πει ότι απλά αποδομεί εικόνες χωρίς ειρμό, είναι μάλλον από αυτούς που δε θυμούνται τα όνειρά τους 3 δευτερόλεπτα αφού ξυπνήσουν.

Ο παραλογισμός του Inland Empire έχει μια νομοτέλεια ανατριχιαστική. Το ένα καρέ διαδέχεται το άλλο σε ένα σύμπαν απολυτότατης συνέπειας και λεπτομερέστατης μελέτης του ασυνειδήτου.

Και δεν είναι ότι σε πετάει, εγωιστικά έξω-όπως άκουσα να λένε. Σου κάνει την ειδική τιμή να σε ταυτίσει με την ηρωίδα του. Όπου δεν κατανοείς, δεν κατανοεί, όπου φοβάσαι, φοβάται, όπου παραδίνεται στην α-λογική του ονείρου, είσαι ελεύθερος να το κάνεις κι εσύ. Όσο αιχμάλωτος είσαι, άλλο τόσο είναι κι αυτή. Όσο για τις στιγμές που ενσωματώνεται στον παραλογισμό, μη μπερδευτείς. Δεν είναι η δική σου ηρωίδα: είναι η απροσωποποιημένη προβολή της στο ονειρικό σύμπαν (μας έχει συνηθίσει ο δάσκαλος)

Συμπέρασμα: Μην πας να το καταλάβεις (παρόλο που σηκώνει πολλαπλές ερμηνείες από επίδοξους Ιωσήφ, Freud και Καζαμίες), πήγαινε να το νιώσεις, να εγκλωβιστείς μέσα του και με το τέλος της προβολής να το αποτινάξεις σαν ένα κακό όνειρο που πέρασε.

Simple Maths

Προσθέστε τα ακόλουθα:

1 φωνή
1 πιάνο
1 βιολί
1 βιολοντσέλο
1 ραδιοφωνική ώρα
16 φονικά τραγούδια
1 "Ιατρείο Ασμάτων"
+
1 ξυραφάκι


[Τετάρτη 16 Μαΐου 2007
Μεσάνυχτα ακριβώς
Η Νατάσσα Μποφίλιου ζωντανά
στο Δεύτερο Πρόγραμμα (103,7)
καλεσμένη της Στέλλας Βλαχογιάννη]

*

Δεν παλεύεται η άνοιξη.
Σας το λέω και δε μ' ακούτε.

Έχει υψηλές απαιτήσεις κι οι καλές προθέσεις δεν αρκούν.

Αυτό μόνο.

Απ' έξω

Και ξαφνικά μεγαλώνουμε

Παιδάκια πεταμένα στο μάτι του κυκλώνα.
Και δεν έχουμε εμπιστοσύνη στα πιο δικά μας
Σ’ αυτά που ως εδώ μας πήρε να πούμε δικά μας

Κι αν μας επιτραπεί ξανά η είσοδος καμιά φορά
Ένα κορδόνι πάντα θα μας κρατά απ’ έξω.

Αυτό το απ’ έξω λέγεται «ενηλικίωση»

Εγώ το λέω απ’ έξω.

Release the Stars, Rufus!

Σε περιπτώσεις σαν αυτή, δε χρειάζεται να ακούσω ολόκληρο το album για να το χαρακτηρίσω αριστούργημα.

Του επιτρέπω τα υπόλοιπα track να είναι παντελώς κενά.

Εγώ θα βάζω το going to a town* στο repeat και θα είμαι ευτυχισμένος.

Αυτά τ' αδέρφια τ' αγαπώ...

*To Going to a Town είναι το πρώτο single από το πολυπολυπολυαναμενόμενο νέο album του Rufus Wainwright που κυκλοφορεί στην Αμερική 15 Μαϊού. Σε μας ιδέα δεν έχω...
Κατεβάστε, ακούστε, αγαπήστε κι αγοράστε. Γενικά ο, τι αγαπάμε το πληρώνουμε, διαφορετικά το πληγώνουμε:-)

Toriland

Η Tori Amos δεν έχει θαυμαστές. Έχει υπηκόους. Που συνδέονται μεταξύ τους με μια βαθύτατη μυστικιστική συγγένεια. Και είναι κι εξαιρετικά σωβινιστές.

Ομολογώ πως δεν συμμεριζόμουν πάντοτε το φανατισμό τους – παρόλο που οι πιο φανατικοί της ήταν ανέκαθεν από τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους που γνώριζα. Λάτρευα την εσωτερικότητα των διασκευών της κυρίως (το λεγόμενο torifying), αλλά τα δικά της πονήματα τα θεωρούσα υπέρ-σύνθετα και υπερ-εγκεφαλικά για τα συναισθηματικά μου γούστα.

Ώσπου τους έδωσα το χρόνο τους. Και συνειδητοποίησα το βάθος της μουσική της διαλέκτου. Ένας ολόκληρος κώδικας συμβόλων και ηχοτοπίων με ξεκάθαρες υποδηλώσεις και τοποθετήσεις. Μπορεί να είναι αφοπλιστική και σαρκαστική την ίδια στιγμή, στο ίδιο τραγούδι στο ίδιο κλάσμα του δευτερολέπτου. Ευσεβής και ιερόσυλη, κορίτσι και μαινάδα, αθώα και φορέας κοσμογονικών μυστικών.

Αν δώσεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να κάνει ένα ταξίδι στον κόσμο της (δε μιλάμε για βόλτα πια), έχεις ξεκλειδώσει μια ολοκαίνουργια μουσική εμπειρία. Κι αν ασπαστείς το πιάνο της, έχεις βαπτιστεί σε μια ολοκαίνουργια θρησκεία, απ’ την οποία δε νοείσαι να αποτραβηχτείς.

Η Tori αυτές τις μέρες χτυπά σε διπλό μέτωπο. Από τη μια το νέο της album – κάμποσα χρονάκια μετά το (απογοητευτικό για πολλούς) bee-keeper- με τίτλο American Doll Posse, το οποίο κατ’ εμέ είναι ό, τι καλύτερο έχει δώσει τα τελευταία χρόνια τόσο από άποψη μελωδιών όσο και στίχων (καλά, για το artwork δεν το συζητώ καν). Θα μπορούσα να κάνω ήδη λίστα με τα αγαπημένα μου (τα girl disappearing και father’s son πάντως είναι έτοιμα tori - classics).

Κι από την άλλη το νέο που θα κάνει πολλούς από τους υπηκόους της να πετάξουν στον έβδομο ουρανό (αν και θα τους πάρει λίγο καιρό να το πιστέψουν): Ε-ε-έρχεται! Στις 17 Ιουλίου. Θυμάμαι στην τελευταία της περιοδεία που έκανε έναν γύρο της Ευρώπης αγνοώντας επιδεικτικά την Ελλαδίτσα, κι αναγκάζοντας τους πιο σκληροπυρηνικούς να ταξιδέψουν μέχρι Τουρκία για να τη δουν. Τώρα λοιπόν δε θα χρειαστεί. Για δύο ώρες θα μπορέσουμε όλοι να λάβουμε χρησμό από την Ιέρεια. Το μόνο κακό είναι που μέχρι τώρα στο official site οι ημερομηνίες του tour σταματούν στις 15 Ιουλίου και στην… Τουρκία. Θετική σκέψη όμως. Η επίσημη ανακοίνωση του Fly Beeyond Festival στο οποίο υπάγεται κι η εμφάνιση της έχει οριστεί για τις 25 Απριλίου. Σε δυο μερούλες δηλαδή. Υπομονή.

....

....

....

....

Άντε συμπατριώτες, θα τα πούμε στο live!

Η Άννα κι η Άννα (κι η Μάρθα)

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν δύο αγαπημένες αδερφές:

Η Άννα κι η Άννα.

Ήταν τόσο δεμένες που δύσκολα μπορούσες να τις ξεχωρίσεις. Όπου έβλεπες τη μία έβλεπες και την άλλη.

Η μοναδική τους διαφορά βρισκόταν στο ότι η Άννα ήταν η όμορφη ενώ η Άννα η έξυπνη.

Οπότε για ευνόητους λόγους η Άννα ήταν το μυαλό που διαχειριζόταν την ομορφιά της Άννας. Κι η Άννα από την άλλη ήταν κλειδί για πόρτες που η Άννα δε θα μπορούσε να περάσει μόνη της.

Μια μέρα η Άννα και η Άννα ξεκίνησαν από το σπίτι τους στη Λουιζιάνα με σκοπό να κατακτήσουν τον κόσμο.

Προορισμός τους «οι πόλεις που οι άνθρωποι πηγαίνουν για να βγάλουν λεφτά»

Έδωσαν στον εαυτό τους προθεσμία εφτά χρόνια.

Εφτά χρόνια χωρίς αναστολές και ηθικούς φραγμούς.

Κάθε χρόνος και ένα θανάσιμο αμάρτημα.

Το άθροισμα τους: η Ευτυχία

• Η λατρεμένη Martha Wainwright είναι η Άννα στο αριστούργημα των Brecht – Weill “Die sieben Todsünden” στη νέα παραγωγή της Βασιλικής Όπερας του Λονδίνου.

• Για την Ιστορία οι τιμές των εισιτηρίων ξεκινάνε από μόλις £4.

• Ακολουθεί ο Πρόλογος των «Επτά Θανάσιμων Αμαρτημάτων» από την παραγωγή της Όπερας της Λυόν, όπως τον χάραξε η θεϊκή Teresa Stratas το 1993. Στο ρόλο της Άννας II η Nora Kimball.

Αφιερωμένη σε όσους θεωρούν την όπερα ξύλινη και στο δικό μου πάλι απ' έξω

Είμαι μελό

Το δηλώνω ευθαρσώς και επισήμως.

Τα γαλλικά "Je t' aime" και "toujours" της Deneuve και του Castelnuovo είναι πιο αληθινά κι από αληθινά (κι ας μην κρατάνε ούτε ως το τέλος της ταινίας), και το πολύχρωμο Χερβούργο του Jacques Demy είναι έξω απ' την πόρτα μου.

Όσο για τις μελωδίες του Michel Legrand είναι τόσο ριζωμένες μέσα μου που μπορώ να τις ακούω ανά πάσα στιγμή (κι όχι μόνο επειδή κατέχω το soundtrack).

Λατρεμένο classic και δεν ακούω τίποτα.

Δείτε και δακρύστε ελέυθερα...

Δέσμευση

Κάποια στιγμή έχω στο πρόγραμμα να ζήσω τη Μεγάλη Εβδομάδα με όλα τα εθιμοτυπικά της. Όχι τα Χριστιανικά απαραίτητα. Τα πνευματικά μάλλον. Το αίσθημα της κατάνυξης και της πορείας προς την ανάσταση. Να πάω στην εκκλησία και να ακούσω τη σημειολογία των κηρυγμάτων. Να σχετιστώ με της αλληγορίες των ευαγγελίων. Να ακολουθήσω επιταφίους με σκυμμένο κεφάλι, όπως μικρός. Να μπερδευτώ με τους πιστούς εν ονόματι μιας τυχαίας πίστης ή προσδοκίας. Να χτυπήσουν καμπάνες και να είναι κάτι πέρα από καμπάνες: Η αφορμή για ένα πέρασμα ή κάτι τέτοιο. Ξέρω πως δεν είναι δύσκολο. Χρειάζεται απλά χρόνος και η απόφαση. Κάθε χρονιά είμαι στα πρόθυρα αλλά τελευταία στιγμή λακίζω είτε γιατί προκύπτει κάτι καλύτερο να κάνω είτε επειδή ξεχνιέμαι. Κάποια στιγμή θα το κάνω όμως. Κατά προτίμηση σε κάποιο νησί - στην αγαπημένη μου Ύδρα (;)- με καλή παρέα (μέσα κι έξω). Σε ένα μικρό εκκλησάκι με θέα στη θάλασσα. Και άνοιξη φρέσκια, ελαφριά και γόνιμη.

Μια απόφαση δρόμος είναι. Φέτος με πήρε πάλι η συννεφιά.

Ίσως του χρόνου.

ΥΓ: Καλή πορεία σε όσους προνόησαν...

Ιδού

Σας το έταξα, σας το παρουσιάζω.
Ωραίο δεν είναι;

Κυκλοφόρησε
mini (πιο mini δεν έχει) album με δύο τραγουδάκια:
[1) Εν λευκώ, 2) Συννεφιά]

Α! Και το Σάββατο (στις 31) το τελευταίο απ' τα ανοιξιάτικα live στον Ιανό.
Μετά μπαίνει ο Απρίλης κι αυτός δεν αστειεύεται.

See it or live to regret it (κλεμμένο)

L' opera da tre soldi

Ο πάνθηρας του Goro υποτάσσεται στο μεγαλείο της Jenny κι ο Giorgio Strehler εκτοξέυει το Brecht σε σφαίρες άπιαστες. Από αυτή την παράσταση κι έπειτα η Όπερα της Πεντάρας δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια. Ντοκουμέντο...

Cin(e)πέρασμα

aka το ηθικό δίδαγμα από τις δυο ταινίες που παρακολούθησα αυτές τις μέρες:

Ο Θάνατος είναι μια φυσική εξέλιξη που δε μπορεί να νικηθεί από τίποτα...

(The Fountain - Dir. by: Darren Aronofsky)


...εκτός από την Τέχνη

(La Môme - Dir. by: Olivier Dahan)

λέει η Μαρία:

Δε θα σε σκοτώσω

μπρος στα μάτια σου
υπακούω σε κανόνες αρχαίας τραγωδίας
σε κανόνες άγνοιας και πάθους υπακούω

Ένας ναός
και δυό τα είδωλα του έρωτα
κι αν σε σταυρώσω εκεί
δε θα 'ναι για να σε δω να πεθαίνεις, όχι...
θα 'ναι για τη στιγμή που θα σε αποκαθηλώνω...
Και τότε θα 'χεις μάθει τους ίδιους κανόνες
θα θες ν' αναστηθείς μα δε θα μπορείς
μπρος στα δικά μου μάτια.

Επέλεξες στον Έρωτα να είσαι Χριστιανός, εντάξει...
μα εγώ τα είδωλα λατρεύω και το τώρα

Φρόντισε νεωκόρε, να μην το μετανιώσω...
Τότε μονάχα τα πόδια σου με μύρο θα αλείφω.
Βλέπεις εγώ το χρέος μου το ξέρω
να τα τελειώνω όλα εδώ
κι όχι άλλου θεού δραπέτης...

Αλλά... θα με συγχωρείς;
Ή θα σταυρώνεσαι σ' άλλο σταυρό δεσμώτης;
Το δικό μου αμάρτημα το άφησες εκκρεμές
για τη δευτέρα θανή σου...
Δεν το σήκωσες όλο το βάρος του κόσμου καθώς λες

γιατί εμένα δε μ' αγάπησες ακόμη...

("Ακόμη σ' αγαπώ" λέει η Μαρία η Μαγδαληνή - Α.Γ.)

Μέρα που είναι, ένα αγαπημένο ποίημα ενός πολύ αγαπημένου ποιητή. Μη βιαστείτε να αναζητήσετε συγγένειες, επιρροές κι αναφορές. Η συγκίνηση είναι τόσο πρωτογενής κι ουσιαστική που του ανήκουν τα εύσημα ολοκληρωτικά.

Αν εξαφανιστεί ξαφνικά, πάει να πει πως τον τρόμαξε η έκθεση. Μέχρι τότε όμως θα το έχετε διαβάσει αρκετοί.

Ελπίζω όταν το αποφασίσει να τον διαβάσετε περισσότεροι...

Γμτ

Όλες οι εμπειρίες εγγράφονται στο υποσυνείδητό μας ως ατμόσφαιρες συγκεκριμένες κι αδιαπραγμάτευτες. Κι όταν μιλάω για εμπειρίες δεν εννοώ μόνο όσες έχουμε ζήσει αλλά κι όσες ενδέχεται η φοβόμαστε ότι πρόκειται. Είναι όλες ξεκάθαρα καταγεγραμμένες.

Εξηγούμαι:

Είχα όνειρο. Πνιγμού. Ήμουν λέει σε ένα αυτοκίνητο χωρίς οδηγό, που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα και σε ανύποπτο χρόνο βρέθηκε να βουλιάζει στο νερό. Ή αίσθηση ξεκάθαρη: Η υγρασία, ο αέρας που εγκαταλείπει σιγά σιγά τα πνευμόνια, τα ενδεχόμενα που χάνονται και εκείνη η αίσθηση που πολλοί περιγράφουν ως ένα στιγμιαίο φλας μπακ ολόκληρης (μα ολόκληρης) της ζωής σου. Όχι μόνο όσης έχεις ζήσει, αλλά κι εκείνης που σκόπευες και μάλλον δεν θα καταφέρεις.

Πασχίζοντας να βρω έναν τρόπο να ξεφύγω, παίζω το τελευταίο μου χαρτί (ευτυχώς υπάρχει τέτοιο). Συνειδητοποιώ ότι ονειρεύομαι και αποφασίζω να ξυπνήσω. Έχοντας αυτό το αλεξίπτωτο στην πλάτη το τραβάω λίγο περισσότερο. Μέχρι την τελευταία ανάσα. Δε θα χρειαστεί καν να υπολογίσω το χρόνο που χρειάζομαι για να κολυμπήσω στην επιφάνεια. Όταν πω «ξυπνάω» θα ξυπνήσω. Έτσι απλά. Πόσες φορές μας δίνεται η ευκαιρία να ρυθμίσουμε το αναπόφευκτο;

Γίνεται έτσι ακριβώς. Στην τελευταία ανάσα ανοίγω τα μάτια μου και βρίσκομαι ακίνητος στο κρεβάτι μου προσπαθώντας να δώσω στην αναπνοή μου τον κανονικό της ρυθμό. Όταν τα καταφέρνω να συντονιστώ με το χώρο και το χρόνο, έχω μια πολύ συγκεκριμένη αίσθηση Πάσχα. Νιώθω την ανοιξιάτικη υγρασία της μεγάλης εβδομάδας, την ασφυκτική μελαγχολία της εποχής και μια επίγευση όλων των ανοίξεων που πέρασαν απ’ τη ζωή μου ως τώρα. Συμπυκνωμένες σε τέτοια υπερδοσολογία που αν δεν είχα γλιτώσει μόλις από πνιγμό, θα στοιχημάτιζα ότι πάω για άλλον ένα.

Ακόμα δεν έχω συνέλθει εντελώς. Σαν να κόλλησε πάνω μου ένα προαίσθημα (ή να πω βέβαιη προσδοκία για κάτι;) Το μόνο σίγουρο είναι ότι όταν ο εγκέφαλος σου φτάσει τόσο κοντά στο τέλος όσο ο δικός μου σήμερα το πρωί, κάτι μέσα σου αρνείται πεισματικά να είναι το ίδιο με πριν.

Μάλλον φταίει ότι μπαίνουμε όλο και βαθύτερα στο Μάρτη…Γμτ.

Νέο Single

Έτοιμο από πλευράς ηχογραφήσεων (μέχρι σήμερα το απόγευμα δηλαδή). Έτοιμο κι από πλευράς artwork. Το πιο super, τέλειο, αποψάτο κλπ κλπ cover που θα μπορούσα να φανταστώ. (Φοβερή δουλειά του Παναγιώτη-Harry Potter και του Ανδρέα της Άρκτου).

Στις 24 Μαρτίου θεού θέλοντος και κισμέτ επιτρέποντος θα κυκλοφορήσει στα δισκάδικα. Μέχρι τότε το ακούτε κάθε Σάββατο, αποκλειστικά στον Ιανό, ζωντανά και φλεγόμενα απ' τη Νατασσούλα.

Δεν κάνω διαφήμιση, παρά μόνο της χαράς μου. Κι επειδή σ' αυτό το blog δεν το πολυ-συνηθίζω, respect.

ΥΓ: Η συνοδευτική φωτό του post είναι συμβολική και δικής μου εμπνεύσεως απεικόνιση που ουδεμία σχέση έχει με το original, το οποίο (όταν με εμπιστευτεί ξανά το scanner μου) θα σας ανεβάσω να θαυμάσετε.