Η χαραμάδα

Υπάρχει μια μικρή χαραμάδα στους ραγισμένους ανθρώπους που συναντώ στους δρόμους. Άλλοι στάζουν αίμα κι άλλοι ενδεχόμενα. Καμία φορά και τα δυο μαζί. Τις περισσότερες φορές αίμα. Τις λιγότερες ενδεχόμενα. Οι εξαιρέσεις ενδεχόμενα. Ο κανόνας αίμα. Όταν είσαι στη μεγάλη ανάγκη, αίμα κι ενδεχόμενα γίνονται ένα: ταυτίζονται.

Η χαραμάδα πάντως είναι η ίδια. Δεν ξεχωρίζει. Ραγισμένους λες τους διαθέσιμους, ραγισμένα και τα ερείπια. Μετακομίσεις αξιώνουν κι οι διαθέσιμοι, μετακομίσεις και τα ερείπια.

Έχουμε κατοικήσει και στις δυο κατηγορίες. Έχουμε φύγει κι απ’ τις δύο. Έχουμε υπάρξει και διαθέσιμοι και ερείπια. Ξεχωριστά και ταυτόχρονα. Έχουμε ασφαλίσει κι έχουμε εκθέσει. Έχουμε κλειδώσει κι έχουμε διώξει. Έχουμε αγγίξει το σκάσιμο στον τοίχο, κι έχουμε φύγει τρέχοντας με το που το τσάκωσε το βλέμμα μας. Έχουμε κοιμηθεί με ανοιχτή την πόρτα και με κλειστό παράθυρο. Έχουμε ποτίσει τα θεμέλια κι έχουμε ρίξει την πρώτη με τη βαριά.

Όλα ξεκινούν από την ίδια μικρή χαραμάδα που πιάνει τυχαία το μάτι στους ραγισμένους που σε προσπερνούν. Αυτή που σου δίνει την ψευδαίσθηση πως μπορείς να δεις κρυφά μέσα στον άλλον, αυτά που δε θα μπορούσες να δεις ακόμα κι αν είχες τη συγκατάθεση του για απανωτούς ακρωτηριασμούς …

Οι χαραμάδες των ραγισμένων είναι παγίδα. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι καλειδοσκόπιο να βλέπεις πολύχρωμα αστέρια μέσα του, ούτε τα πανοράματα του Barker για να έχεις σφαιρική αντίληψη του σύμπαντός του.

Το περισσότερο που μπορείς να κάνεις είναι να ψηλαφίσεις τη χαραμάδα. Να την προσεγγίσεις σαν ψεγάδι κι όχι σαν πιθανότητα… Γιατί αν γεννήθηκε από κάτι είναι όχι απ’ την πρόθεση, αλλά απ’ τη χρήση… Στους ραγισμένους ανθρώπους που συναντάς παρόλο που αγοράζεις φθορά, δεν παίρνεις εμπειρία…

Αυτό είναι το οξύμωρο της μικρής χαραμάδας…

La vanille bleue ne dort pas

Ο Yvan Goll έγραψε τα Μαλαισιανά Τραγούδια (Chansons Malaises) στην Αυστρία την περίοδο 1931 – 34, αλλά τα εξέδωσε στο Παρίσι το Δεκέμβριο του 1934.

Μέσα από το στόμα της Manyana, ενός κοριτσιού της Μαλαισίας, μας παραδίδει 40 ποιήματα που ουσιαστικά χρονογραφούν την πορεία ενός έρωτα, όπως ξεκινάει σα φαντασίωση, εξελίσσεται σε ένστικτο, ενσαρκώνεται, παθιάζεται, φθείρεται, καταλήγει βαθιά πληγή και σταδιακά θάνατος.

Στα πρώτα ποιήματα της σειράς η Manyana μιλάει για τον απόλυτο προορισμό της στη ζωή, την άφιξη του Εραστή - Θεού:

Depuis ma naissace
Je suis paree pour ta venue

Η φύση μπλέκεται σε μια συνομωσία αποπλάνησης κι ο Εραστής είναι κάποιος που θα ‘ρθει από τη θάλασσα, τη γη, τον αέρα. Όλα τα φυσικά στοιχεία προετοιμάζουν το έδαφος γι’ Αυτόν…

A ton approche toute la nuit frissone
Les murs bougent
Le jasmine sent plus fort
La mer respire plus vite
Et le vent excite
Arrange mes cheveux
Comme tu les aimes…

Ο Εραστής φτάνει, κι η Μανιάνα γνωρίζει τελικά το Θεό που περιμένει:

Et le ciel pose son Oreille de geant
Contre la terre
Pour ecouter si tu viens

Το σώμα της εντάσσεται στη συμπαντική αρμονία κι όσο περισσότερο το γνωρίζει ή της το γνωρίζει Εκείνος τόσο πιο βαθιά εισχωρεί στην ουσία της ύπαρξης της:

Peu m’ importe: exauce-moi
Et donne-moi mon nom!

Κάποια στιγμή -διχασμένη στα δύο- καλείται να διαλέξει το δρόμο που θα ακολουθήσει:

Tu as plante devant ma porte
Un jeune citronnier

Il n’ a que deux branches
L’une porte un fruit d’ or
L’ autre un fleur d’ argent

Comment me prefers-tu
Vierge ou mere?

Επιλέγει αυτό για το οποίο είναι προορισμένη και παραδίδεται άνευ όρων στην απόλυτη δικαιοδοσία του Εραστή της. Η καρδιά των Μαλαισιανών τραγουδιών είναι ένας ύμνος στον απόλυτο έρωτα:

Sans que je le sache
Etais – tu donc toujours en moi?

Η Manyana μιλάει πια για αυτοθυσία στο βωμό της ολοκληρωτικής ένωσης. Γίνεται τροφή, νερό, αέρας που τρέφει τον αγαπημένο της, αλλά κι ο τάφος που θα τον κλείσει μέσα του:

Dans tom baiser plus profound que le mort
Je sens ta rage de rentrer en terre
…
Et ma chair te recoit comme un sepulcre…

Όσο προχωρούν τα ποιήματα, ο αγνός κοριτσίστικος έρωτας της αρχής δίνει τη θέση του σε ένα άγριο πάθος. Η Μανιάνα δεν ονειρεύεται πια, δεν ελπίζει, αλλά διεκδικεί, απαιτεί, απειλεί… Γεμίζει υποψίες που την εξοντώνουν:

Cette nuit un condor
Vola dans ma chambre
…
Je sentis sur mon corps
Son ombre brune
…
Au reveil un plume noire
Gisait sur mon Coeur.

Δεν είναι πια το κορίτσι με το χαμηλό βλέμμα και το συνεσταλμένο χαμόγελο, αλλά μια μάγισσα, που επικαλείται σκοτεινές δυνάμεις για να κρατήσει αυτό που της ανήκει, όταν το βλέπει να απομακρύνεται:

Bientot dans le the d’ or
Tu boiras une goutte rouge
Une goutte du sang lunaire
…
Tu m’ aimeras
Malgre toi.


Προς το τέλος, ο έρωτας της Manyana έχει μεταλλαχτεί εντελώς:

Dieux: Arrachez les yeux de mon visage
Qui s’ ecaqrguillent sans le voir
…
Dieux: Donnez-moi la mort
Pour qu’ il pense encore un fois a moi.

Το μόνο ζητούμενο πια –με την ίδια ένταση που κάποτε ζητούσε τον Έρωτα- είναι ο θάνατος: Le doigt de la mort…

Τα 40 βήματα του Έρωτα έχουν συντελεστεί. Κι η Μπλε Βανίλια μένει ξάγρυπνη...

Τα "Μαλαισιανά Τραγούδια" κυκλοφορούν σε μετάφραση Ε.Χ.Γονατά από τις εκδόσεις "Στιγμή"

3*inout

Σήμερα κάνει θλίψη. Είχα συγκεκριμένο θέμα να γράψω, αλλά δεν έχω μυαλό να συγκεντρωθώ. Παραείναι σκοτεινά έξω και το τεχνητό φως με αρρωσταίνει, όταν επιστρατεύεται στις λάθος ώρες.

Κατά τ' άλλα μια ζωή συστήνομαι ως παιδί του φθινοπώρου. Μήπως έφτασε η ώρα να αλλάξω κατηγορία; Η πρώτη σκοτεινιά με διαλύει, ενώ πριν κάποια χρόνια με έκανε να νιώθω βασιλιάς. Ακόμα πιο μικρός δε, αγαπούσα ακόμα και να βολτάρω στη βροχή. Άλλες εποχές, άλλα ήθη. (Μάλλον γερνάω).

Πέρσι πάντως τέτοια εποχή έγραφα κάτι αντίστοιχο (check here), το οποίο και φέτος με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο (εξέλιξη- όχι αστεία). Οπότε θα μπορούσα να μη γράψω τίποτα άλλο.

Απλά να σας πω ότι είχα τη χαρά να βρω ένα τραγούδι που έψαχνα χρόνια ολόκληρα σαν τρελός, από ένα δίσκο που είναι super σπάνιος και συλλεκτικός πια, και είχα επιστρατεύσει γνωστούς και άγνωστους με δισκοθήκες και διασυνδέσεις να μου το βρουν. Κι ευτυχώς το χω και παίζει όλη μέρα από το πρωί και κάπως χαίρομαι. (Ας είναι καλά ο Th. που μου το βρήκε).

Το φορτώνω στον Hamlet να το ερωτευτείτε κι εσείς. Η φωνάρα είναι η (δεύτερη λατρεμένη jazz φωνή) Sarah Vaughan, η κομματάρα -εντελώς re-invented- είναι το Where do I begin (πες με και Love Story theme) του Francis Lai και ο δίσκος απόκτημα για όποιον φιλημένο απ' το Θεό τον έχει στην κατοχή του το Sarah Vaughan - Live in Japan.

Ειδικά χαρισμένο μπας κι εξορκίσει τη σημερινή μελαγχολία...

Exit Music for...

...an affair to Remember:



Deborah Kerr
1921 - 2007

Ο κρίκος

Έληξε η αμφισβήτηση. Αποφανατίστηκαν οι επαναστάσεις. Καταγγέλθηκε η απάτη κάθε "πρωτοπορίας". Μια οργιαστική Σιγή εβλάστησε σε όλες τις ρωγμές. Κοιτάξτε αυτούς τους νεαρούς των δεκαπέντε-δεκαεφτά χρονών. Κοιτάξτε τους καλά. Προσέξτε την Κατήφεια τους. Την νευρική τους απάθεια, την σιωπή τους, την δύσαρθρη ομιλία τους, την δύσθυμη σκληρότητα τους. Προσέξτε πόσο ακίνητος είναι αυτός ο Νέος Άνθρωπος. Πόσον αμίλητο φόνο κουβαλάει μέσα του. Κι αν ακόμα δεν είναι αυτοί ο Συναγερμός, θα έρθουν παιδιά και έφηβοι που θα είναι προορισμένοι για τον Νέο Λόγο. Απλά, για τον Λόγο. Για λέξεις που ποτέ δεν διαπράχθηκαν, για νοήματα που ποτέ δεν ορθολογήθηκαν, για εικόνες που ποτέ δεν μιλήθηκαν. Φοβηθείτε τους.

Αυτά έγραφε ο Μέγας Γιώργος Χειμωνάς μεταξύ άλλων στο πρώτο τεύχος του "Χάρτη" το Γενάρη του 1982!

Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά 25 ολόκληρα χρόνια πριν!

Και δύο συμπεράσματα έρχονται αυτόματα στο μυαλό:

1. Ο Γ.Χ. ήταν πολύ μπροστά απ' την εποχή του.
   
2. Ανάμεσα στην απάθεια και το συμβιβασμό κάποιος κρίκος έχει την τάση να μας παραλείπει...

My Dearest Devendra

Όταν πρωτογνώρισα τον Devendra Banhart μου φάνηκε ένας διασκεδαστικός, αλλόκοτος νέο-hippy με μια δική του θέση απέναντι στο σύμπαν. Δεν μπορούσα να καταλάβω που ακριβώς κολλάει στην εποχή μας, κι όμως κατά έναν παράδοξο τρόπο όσο κι αν ήθελα, (όχι και πολύ μεταξύ μας) δε μπορούσα να τον αποκόψω απ’ αυτήν. Το Cripple Crow από ένα ενδιαφέρον διαφορετικό album, άρχισε να διεκδικεί όλο και πιο επιτακτικά τη θέση του στην μουσική μου καθημερινότητα, ώσπου κυριολεκτικά έγινε must ακρόαμα.

Ψάχνοντας τον λίγο παραπάνω, συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν μόνο δική μου underground ανακάλυψη, αλλά και το νέο hot name της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας. Μέχρι αφιέρωμα στο mad τον πέτυχα. Θυμάμαι πέρσι το καλοκαίρι όταν μας τίμησε, δεν είχα καταφέρει να τον δω και μου είχε στοιχίσει. Βέβαια είχα επιλέξει Antony Hegarty και δεν το μετανιώνω ακόμα και σήμερα. Ήθελα όμως να δω τι είναι τέλος πάντων αυτό το φαινόμενο Devendra από κοντά, και πως αποδίδει επί σκηνής την αλλόκοτη αίσθηση που βγάζει στα album του.

Η μουσική του έχει κάτι από την ελευθεριάζουσα ψυχεδέλεια των late-sixties, τις folk ιστορίες των τροβαδούρων της εποχής, τη latin αίσθηση του Antonio Carlos Jobim αλλά και τους αρχέγονους ρυθμούς μιας αχρονικής εντέλειας. Εκεί που ροκάρει, εκεί λατινίζει κι άλλοτε σαν μάγος μιας φυλής που χάνεται στα βάθη του χρόνου, τελεί τα εξαγνιστικά του μυστήρια σε μια γλώσσα που δε μιλήθηκε ποτέ. Έχω την αίσθηση ακούγοντας τις δουλειές του Devendra ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν. Ακόμα κι αν σκάσει μέσα σε ένα κομμάτι μια ατομική βόμβα θα υπάρχει συγκεκριμένος λόγος, κι αυτό για μένα προσωπικά, είναι ο ορισμός του καλλιτέχνη με προσωπικότητα. Αυτού δηλαδή που μια ζωή αναζητώ μετά μανίας και με τουμπάρει με το που λέμε «χαίρω πολύ».

Μετά το Cripple Crow δεν ήξερα τι μπορούσε να περιμένει κανείς. Εννοώ, όσο προσεκτικά κι αν το ακούσεις, χάνεις τόσο πολύ το μέτρημα στο πόσα και τι μουσικά είδη, όργανα και ατμόσφαιρες μπερδεύει μεταξύ τους που λες αποκλείεται να έχει παραπέρα. Και να σου, 2 χρόνια μετά, σκάει μύτη το Smokey Rolls Down Thunder Canyon και σε αφήνει ξερό. Γιατί ο εκκεντρικός Devendra εκτινάζει όλο τον πανζουρλισμό του C.C. σε άλλα ύψη κι άντε να τον βρεις. Από το εναρκτήριο παραμυθένιο Cristobal με τη συμμετοχή-έκπληξη του Gael Garcia Bernal και το Gosspel-οειδές (ω, ναι!) Saved, μέχρι το παρανοϊκό 8λεπτο Seahorse* και το sexy reggae The Other Woman, μας αφηγείται με το δικό του τρόπο τις παράξενες απόκοσμες ιστορίες του.

Και μέσα σ’ όλο αυτόν τον πανζουρλισμό το album (για να μας αποτελειώσει) κλείνει μέσα σε ένα παράδεισο διεστραμμένων εγχόρδων που δίνουν τη θέση τους στη μοναχική κιθάρα του Devendra, ο οποίος ala Jeff Buckley σε μια μαγική μίνι – μπαλάντα κάνει μια μεγαλειώδη, στην απλότητα της, έξοδο με τα λόγια:

I’m gonna die of loneliness I know

I’m gonna die of loneliness for sure

My dearest friend, you’ll soon begin to love again

Αυτό ήταν. Με έχει…

*Ορίστε και το promo video του Sheahorse:

Hamlet says: Devendra Banhart - My Dearest Friend

A streetcar named "Al Raghba"

Η Ilham Shaheen μένει με το φτωχό -πλην τίμιο- σύζυγό της, Yaser Galal σε μια εργατική συνοικία στα παράλια της Αλεξάνδρειας. Την ευτυχία τους έρχεται να ταράξει η επίσκεψη της ψυχικά διαταραγμένης αδερφής της, Nadia El Gendi, η οποία, έχει χάσει όλη την πατρική περιουσία στη Mansoura. Με δυο βαλίτσες γεμάτες με τα απομεινάρια του λαμπερού παρελθόντος της, η Nadia, μην έχοντας που αλλού να πάει καταφεύγει στη μοναδική συγγενή της. Από την πρώτη στιγμή ανάμεσα στο Yaser και τη Nadia υφέρπει ένα δυνατό μίσος- ή μήπως είναι κάτι παραπάνω;

Και πως θα καταφέρει η έγκυος Ilham να συμβιβάσει την ιδιαιτερότητα της αδερφής της με τη λεπτή ισορροπία της οικογενειακής της ευτυχίας;

Ο Αιγύπτιος σκηνοθέτης Ali Badrakhan, πιάνει στα χέρια του το αριστούργημα του Tennessee Williams και του αλλάζει τα φώτα. Ποια Vivien Leigh (για τη Jessica Tandy ούτε λόγος) και Marlon Brando; Ποια Νέα Ορλεάνη και Belle Reve και ποιος Elia Kazan; Μικροπράγματα. Τα θρυλικά πάθη της Blanche Dubois μιλούν παγκόσμια γλώσσα και αξιώνουν τα δάκρυα του αμείλικτου αιγυπτιακού κοινού, σε μια ταινία που έσπασε τα ταμεία και σάρωσε τα αιγυπτιακά (μην ξεχνιόμαστε) κινηματογραφικά βραβεία. Προκάλεσε μάλιστα και τον ανελέητο καβγά των δύο πρωταγωνιστριών, της Nadia και της Ilham, o οποίος έληξε μόλις φέτος, 5 χρόνια μετά την προβολή της ταινίας, με τη μεσολάβηση της επίσης άσπονδης φίλης τους ηθοποιού Laila Elwi (ορίστε και το κουτσομπολιό της αιγυπτιακής show biz).

Ακολουθεί μίνι φωτογραφικό αφιέρωμα στην... ταινία. (κάτι σαν φωτορομάντζο).

Τα πρόσωπα:

Ilham Shaheen, Yaser Galal, Nadia El Gendi

Τα καρέ:

Θέλω να το δω!!!!! Όποιος έχει άκρες με την αιγυπτιακή αγορά ας μου το κάνει δώρο! Σε δυο μήνες έχω γενέθλια. Προλαβαίνετε!

Trailer οσονούπω. Προς το παρόν πάρτε αυτό το κλάσεις κατώτερο και ξεπερασμένο ανοσιούργημα:

Le Voleur

Ζω για τις κλεμμένες στιγμές με τα ανύπαρκτα λάφυρα...

k.bhta/gau.biou

τόσος καιρός και δεν έκανα τίποτα...

Good morning Baltimore!

Ότι τα musical τα λατρεύω δεν το έχω κρύψει ποτέ. Καμιά φορά αναφέρομαι σ’ αυτά ως η «ένοχη απόλαυσή» μου, πράγμα που δεν ισχύει καθόλου, αφενός γιατί έχω φάει μεγάλο μέρος της ζωής μου να ασχολούμαι μαζί τους, αφετέρου γιατί έχω αφομοιώσει τόσο τον κώδικά τους, που δεν διαφοροποιούνται πια και τόσο πολύ απ’ όλες τις υπόλοιπες καθημερινές μου λειτουργίες.

Οι περισσότεροι φίλοι μου δε, δεν καταλαβαίνουν τι σκοτεινή σχέση έχω εγώ, ο γνήσιος υποστηρικτής της βαριάς κουλτούρας με αυτό το είδος απύθμενης βλακείας.

Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω εντοπίσει ακριβώς τι με συγκινεί στα musical (από τα χαζά vaudevillικα του 30 μέχρι τις σοφιστικέ modern-operas του Sondheim). Νομίζω αν το έψαχνα λίγο θα έλεγα πως είναι η νομοτέλεια τους και η προσήλωσή τους στη σύμβασή τους. Εκεί που στην κανονική ζωή το παρακαλάς, ο φανταστικός ήρωας του musical είναι δεδομένο ότι σε ανύποπτη στιγμή θα σου πετάξει την ψυχή του έξω, θα σου εξηγήσει επ’ ακριβώς τι νιώθει και θα κάνει και μια ανάποδη τούμπα, χορεύοντας κλακέτες. Κι όλο αυτό όσο φυσικά κάποιος άλλος θα σου έλεγε καλημέρα. Και εκείνο το επιχείρημα πολλών, ότι δε μπορούν να κατανοήσουν πως κάποιος εκεί που μιλάει ξαφνικά αρχίζει να τραγουδάει, είναι τόσο αφελές όσο το να σε ενοχλεί ότι στο θέατρο δεν υπάρχει τέταρτος τοίχος, ή ότι στο σινεμά ο κόσμος τελειώνει στην άκρη της οθόνης.

Στα musical δεν υπάρχουν άσχημοι. Ακόμα και στα πιο σοβαρά, οι άσχημοι δεν υπάρχουν. Ακόμα κι οι κακοί, για να χορεύουν και να τραγουδάνε πόσο κακοί θα είναι; Οι αθώοι δεν είναι και τόσο αθώοι, και όλοι – ακόμα κι οι πιο αφελείς- είναι απίστευτα πνευματώδεις (έχετε ακούσει τι θεικές ρίμες πέφτουν στα musical;) Για πολλούς τα διανοήματά τους είναι αφελή, πράγμα που δεν ισχύει πάντα, αλλά κι όταν ισχύει είναι τόσο άκακα και χαριτωμένα αφελή που δε μπορείς να τους κρατήσεις κακία.

Θα μπορούσα να γράφω ώρες γι’ αυτό και με παραδείγματα, αλλά σκοπός μου δεν είναι να γράψω δοκίμιο (παρόλο που το ‘χω σκεφτεί σοβαρά αρκετές φορές). Θα ανέβαζα 2-3 φάσεις μόνο με αφορμή την προβολή του (ε-ξαι-ρε-τι-κού) Hairspray (που ευτυχώς δε θα ακολουθήσει την τύχη του Rent και των Producers και θα βγει στις αίθουσες στις 11 του Οκτώβρη).

Ως μοναδικό επιχείρημα θα σας παραθέσω την αρχική σεκάνς και θα σας πω ότι με αυτό τον τρόπο βγήκα κι εγώ από το σινεμά χτες στις Νύχτες Πρεμιέρας και χόρευα στη Σταδίου χαιρετώντας και (το βασικότερο) αγαπώντας τους περαστικούς. Νομίζω δε θα μπορούσα να βρω καλύτερη υπεράσπιση για το είδος:

Το Μιούζικαλ είναι η απαραίτητη δόση απενοχοποιημένης ευτυχίας. Μη μου αντιτείνετε το «ψεύτικη», γιατί: α) αληθινή ευτυχία δεν έχω πειστεί ότι υπάρχει κ β)Όσοι έχουμε επιλέξει την τέχνη για απόδραση το ψεύτικο το έχουμε αναγάγει στην απολυτότατη αλήθεια μας…

Hit it, Tracy:

Αυτό ήταν...

Τα συμπεράσματα που έβγαλα από τη βδομάδα Max Ophuls στις Νύχτες Πρεμιέρας:

1. Η Madame de… παραμένει αγαπημένη, λατρεμένη, made in heaven και σε μεγάλη οθόνη αγγίζει τα όρια της παραίσθησης.
2. Η Danielle Darrieux ισορροπεί μεγαλοπρέπως στην ελαφρότητα και τη βαρύτητα, κόβοντας σου τη φόρα να την κατατάξεις οπουδήποτε.
3. Η αρχική σεκάνς του La Ronde (όπως προανέφερα) είναι αριστούργημα.
4. …όπως και η Simon Signoret.
5. Αγαπώ τις σπονδυλωτές, all star cast, ταινίες. Πάντα και για πάντα.
6. Peter Ustinov θεός! Martine Caron σ’ αγαπώ κι ας λένε όλοι ο, τι θέλουν! Θα μπορούσες να είσαι μοιραία γιατί οι μοιραίες γυναίκες, γεννιούνται πρώτα με την καταστροφή και μετά με την ομορφιά.
7. Όταν προβάλεις έγχρωμη ταινία καλό είναι να έχει γίνει restoration αλλιώς άσε τους καημένους θεατές στο λαμπερό ασπρόμαυρο
8. Επίσης το sinemascop (και δη το φαντασμαγορικό) πνίγεται σε τετράγωνη οθόνη
9. Επίσης προσέχεις τον υποτιτιτλισμό. Και δε μιλάω μόνο για το συγχρονισμό, αλλά και για αστείες αποδόσεις. Το αποκορύφωμα σημειώθηκε στο Caught με τη μνημειώδη ατάκα: «Ήθελε μόνο να σε διαφεντεύει και να σου κακοφέρεται» (…) Εκτός κι αν ήταν σχόλιο της μεταφράστριας πάνω στο corny σενάριο.
10. Η Joan Fontaine επιβεβαιώνει τη γνώμη μου πως είναι καλύτερη ηθοποιός από την Olivia de Havilland και σαφέστατα αδικημένη.
11. …σε αντίθεση με τη Barbara Bel Geddes που σε κάνει να απορείς πως και γιατί υπήρξε μούσα του Tennessee Williams (και μάλιστα για μερικούς από τους πιο μοιραίους ρόλους του)
12. Η αμερικάνικη εποχή του Ophuls επιβεβαιώνει το θεώρημα ότι το Hollywood μπορεί να καταπιεί έναν Ευρωπαίο σκηνοθέτη.
13. Βέβαια με την παραμικρή ευκαιρία άφηνε τις λεπτές αποχρώσεις του να κεντάνε.
    
14. Σκάλες, σκάλες, σκάλες…
15. Αν μου ‘ρθει κάτι άλλο θα συμπληρώσω, γιατί είμαι κι από ύπνο (και χωρίς καφέ – μην ξεχνάμε)
16. Εννοείται πως όποιος θέλει προσθέτει το οτιδήποτε.

Άντε παίδες και του χρόνου!

(Έχω και το Hairspray αύριο, αλλά δε σας το λέω)

The Ghoul in School

Συνήθως οι πανσέληνοι με χτυπούν στην εσωστρέφεια μου. Όλα, εσωτερικά, λειτουργούν απ' την ανάποδη. Μπουλόνια λασκάρουν, διακόπτες ανοιγοκλείνουν, λαμπάκια τρεμοπαίζουν, παστέλ πουλάκια πέφτουν και σκάνε στη γη, νερό βράζει στους 15 βαθμούς, τουλάχιστον όμως δεν παίρνει κανείς χαμπάρι.

Το πολύ πολύ να βγει κάνα στιχάκι απ' αυτά τα συγκινητικά...

ΑΥΤΗ η πανσέληνος πάλι (η οποία για μένα κρατάει τρεις μέρες, σα γνήσιο πανηγύρι), γύρισε τα μέσα έξω κι αντί για Debussy μας βγήκε κάπως έτσι:

Κρίμα κι οι φιλότιμες προσπάθειες της καημένης της Joan Fontaine που υπό νορμάλ συνθήκες θα με έριχνε στα χαλιά του Δαναού.

Έχω καταλήξει:
Δεν αντέχω τόσο μεγάλο ποσοστό νερού στο σώμα μου...

La Ronde

Θα μπορούσα αυτή τη σεκάνς να τη συζητάω μέρες...
Respect

2 καθέτως

Λίγες ώρες μετά τα διαμαντικά και τους ταφτάδες της λαμπερής Madame de…

κι ύστερα από μια υπαίθρια corona - αποχαιρετισμό στα τελευταία τραπεζάκια έξω,

περιμένοντας στη στάση το τελευταίο τρόλεϊ…

…σήκωσα (πρώτη φορά στα τόσα χρόνια που περιμένω) το βλέμμα πιο ψηλά απ’ την είσοδο του παρακμιακού ξενοδοχείου. Και παρά την ψύχρα, δυο μπαλκόνια το ένα πάνω στο άλλο φιλοξενούσαν το τελευταίο (;) βραδινό τσιγάρο των ενοίκων τους. Κάτω εκείνος, πάνω εκείνη, με έναν νοητό άξονα να τους τέμνει σαν κάθετη συνάντηση (το είδος το μεταφυσικό, που παραβλέπουν οι πολλοί). Και οι δύο, αγνοώντας ο ένας την ύπαρξη του άλλου, χάζευαν μυστηριωδώς προς την ίδια κατεύθυνση.

Εκείνος τέλειωσε πρώτος το κάπνισμα, μπήκε μέσα κλείνοντας το παράθυρο και τράβηξε άτσαλα την κουρτίνα. Δυο λεπτά αργότερα έσβησε το φως…

Εκείνη έμεινε ακριβώς στην ίδια θέση, κλείνοντας ερμητικά τη μισάνοιχτη φλοράλ ρόμπα της και συνέχισε να καπνίζει με το βλέμμα καρφωμένο στο ίδιο ακριβώς σημείο…

Κανονικά θα έπρεπε να κάνω επίλογο, το αφήνω όμως ανοιχτό σαν ενδεχόμενο στη φθορά του χρόνου.

(Κατά πάσα πιθανότητα συνέπεσαν το πρωί στη ρεσεψιόν και δεν αντάλλαξαν ούτε ματιά)

Hamlet says: Nina Simone - Don't Explain

Fall Crisis

Πήγα στo Destroy Athens και πολύ το χάρηκα. Γυρνούσα σαν μικρό παιδί στα διάφορα installations και το καταδιασκέδασα. Είχα βέβαια και κατάλληλη παρέα. Θυμήθηκα πως είναι να παίζεις με τις εμπειρίες σου, αυτό που χρόνια διαδήλωνα ως την ουσία της Τέχνης και το 'χα ξεχάσει μέσα στο μονοπώλιο της γνώσης.

Έβγαλα (με λίγη υπερβολή ομολογουμένως) και τα εισιτήρια μου για τις Νύχτες Πρεμιέρας, μπροστά, μπροστά να είμαι απ' τους πρώτους που θα κοινωνούν τις εικόνες. Και θα δω επιτέλους τη Madame de... σε μεγάλη οθόνη! Πολύ το χαίρομαι κι ας ξετίναξα το badget μου. Έχει κάτι γιορτινό όλο αυτό, σα Χριστούγεννα μέσα στο φθινόπωρο.

Χτες πήγα και στο πρώτο θεατράκι του χειμώνα (και μου έστειλε ο ουρανός και μια ψιχάλα για να το γιορτάσουμε) και άσχετα με την παράσταση θυμήθηκα πόσο αγαπώ τους ζωντανούς ανθρώπους που παίζουν τα ψέματα σαν να είναι αλήθεια και που αν τους υποδείξεις την πραγματικότητα θα τους πληγώσεις θανάσιμα.

Για να μην τα πολυλογώ, είμαι αποφασισμένος τη ζωή αυτής της πόλης να τη ρουφήξω όσο μπορώ κι αντέχω. Γιατί όσο και να μην έχει παρακάτω, μέσα στο σπίτι καμία μάχη δεν κερδίζεται (ούτε καν δίνεται), και σκέφτομαι αν είναι να το χάσω το παιχνιδάκι ας είναι βλέποντας, ακούγοντας, χαζεύοντας, νιώθοντας, ψάχνοντας το ένα, κανένα κι εκατό χιλιάδες που θα με συγκλονίσει... Όχι δεν περνάω κρίση αισιοδοξίας (ομοιοπαθητική είπαμε, όχι θαύμα), τις μελαγχολίες μου θα περιφέρω, αλλά τουλάχιστον στον καθαρό αέρα...

Χωρίς πολλά λόγια, ραντεβού στους δρόμους της πόλης.

Επειδή θα έχω τον Hamlet στ' αφτιά, σκουντήξτε με...

Hamlet says: The Smiths - There's a Light that Never Goes Out

Έχω ένα θεματάκι...

Είχα πει ότι δε θα ασχοληθώ με τις εκλογές και το γελοίο πανηγύρι αλλά έχω εκνευριστεί πραγματικά. Σύμφωνα με μια έρευνα που έκανα έφτασα στα εξής:

• Αν ψηφίσω λευκό πάει στους γελοίους
• Αν ψηφίσω άκυρο πάει στους γελοίους
• Αν ψηφίσω αποχή πάει στους γελοίους
  
• Αν ψηφίσω μικρό κόμμα πάει στους γελοίους

Έρχομαι και ρωτάω λοιπόν; Τους γελοίους πως τους αποφεύγω;
Μόνο αν ιδρύσω δικό μου κόμμα;

Και μη μου απαντήσει κανείς τη βλακεία να προτιμήσω το λιγότερο γελοίο, γιατί όσο έχει γελοίους δεν έχει παρακάτω!

ΤΕΛΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ!

Wi.Ld.Wi.Nd.

Αν χαίρομαι για κάτι είναι γιατί αν κάποτε φύγω απ’ τις ζωές των ανθρώπων που με έχουν αγαπήσει θα έχω αφήσει για να γεμίσουν το κενό, αυτό:

Είμαι σίγουρος πως για όσους με γνώρισαν καλά δε θα υφίσταται καμία απουσία.

Blue

Να 'μαστε πάλι εδώ...

Hamlet says: Nina Simone - Blue Prelude

Σκέψεις Σαββάτου

Αυτά τα λουλουδοχάπια προς το παρόν δεν έχουν καταφέρει τίποτα. Πέρα από το να ξυπνάω το πρωί και να θέλω να πεθάνω χωρίς τον καφέ μου. Α και μια κρίση πανικού χτες το απόγευμα νωρίς. Σ’ αυτό όμως μπορεί να φταίει και η ξαφνική ψύχρα που έχει πιάσει, λες και δεν έφτανε ο Σεπτέμβρης από μόνος του για να νιώσουμε το Φθινόπωρο, χρειαζόταν κι επιχειρήματα. Και σα βλάκας χτες μου τη βίδωσε να πάω φθινοπωριάτικα σε θερινό να δω το χριστουγεννιάτικο Παρίσι. Για τέτοια διαστροφή μιλάμε. Και η ταινία είχε Παρίσι και θλίψη και ραγισμένες καρδιές και καταναγκαστικές γιορτές και οικογενειακές αμηχανίες και συγκλονιστική jazz επένδυση. Είχε όμως κι αυτή τη σκηνούλα που εμένα με έκανε χώμα κι είναι ο μόνος λόγος που διακόπτω τη ροή αυτού του συνεχόμενου κειμένου, παρόλο που έχω αποφασίσει να το πάω σερί-κι αν δεν υπήρχε στο youtube θα ξαναπήγαινα και με βροχή ακόμα να δω την ταινία:

Και μετά γυρίζοντας στο σπίτι, ακούγοντας στον Hamlet, Morrissey (αυτό δεν είναι καλό – είναι ένα βήμα πριν τη Nina Simone που σημαίνει κατάσταση έκτακτης ανάγκης) σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να είναι όμορφο αυτό το Φθινόπωρο αν δεν είχα τόσα πράγματα να κάνω (που υπό άλλες συνθήκες θα χαιρόμουν) κι άλλα τόσα (που υπό άλλες συνθήκες θα ανέβαλα), αν μπορούσα να κάνω επιτέλους ένα ταξίδι κι αν τέλος πάντων οι ζωές μας δεν ήταν εξαρτημένες τόσο πολύ από τις συνθήκες, τις συμπτώσεις, τις διαθέσεις. Κι είναι αστείο γιατί μικρότερος έλεγα ότι όταν θα μεγαλώσω το Φθινόπωρο θα ήταν πραγματικά ευτυχισμένο γιατί θα ήμουν ελεύθερος απ’ όλα να περιφέρομαι στους δρόμους και να χαζεύω τον κόσμο χωρίς να πρέπει να λογοδοτώ σε κανέναν…Και πραγματικά μπορώ και να περιφέρομαι και να χαζεύω και κανείς να μη ρωτάει που ήμουν και τι κάνω. Όμως πάλι κάτι δεν είναι σωστό και όπως τότε έτσι και τώρα δε μπορώ να το εντοπίσω. Καταφέρνουμε ποτέ να βρούμε τις εποχές μας η τρέχουμε συνεχώς από πίσω τους; Κι αν τρέχουμε από πίσω τους φτάνουμε πουθενά; Πόσο χαίρομαι που αυτό το κείμενο δεν είναι γραμμένο Δευτέρα. Θα ήταν σκούρα τα πράγματα.

Θέλω καφεεεεεεεεεεεεε!

Κι η Κυριακή να τελειώσει εδώ.

No more

Γιατρέ, αρχίζω ομοιοπαθητική!

που θα πει:

Τέρμα ο καφές (θα γελάσει ο κάθε πικραμένος)

Τέρμα η κόκα (η κόλα, η άλλη οκ)

Τέρμα η μέντα (χειμώνιασε, επιστρέφουμε στο Black Russian)


Ποιον κοροιδεύω; Ούτε μέρα δε θα κρατήσει

Εκτός κι αν...

...

...

Μπααα... ούτε μέρα δε θα κρατήσει.

the next time

Το Summer Holiday παραδόξως δεν το έμαθα από την (έτσι κι αλλιώς ασήμαντη) ταινία του 1963 με τον Cliff Richard, αλλά από μια ακόμα πιο ασήμαντη θεατρική διασκευή του 1996 με τον Darren Day και την Clare Buckfield, και με το κακό συνήθειο που έχω να δένομαι με τα πιο άκυρα και αδιάφορα μικροσκοπικά πραγματάκια το έκανα εντελώς δικό μου και το αγάπησα πολύ. Άνευ ιδιαίτερου λόγου... Ε καλά ότι ένα μέρος του εαυτού μου το τραβάει ό τι χαζό πολύχρωμο υπάρχει είναι γεγονός

Το Summer Holiday δεν είναι παρά το cheesy ταξίδι μιας παρέας οκτώ αγοριών και κοριτσιών από το βροχερό Λονδίνο στην ηλιόλουστη Αθήνα με ένα κόκκινο double decker και όλα τα παρελκόμενα. Έρωτες, παρεξηγήσεις, ξεγνοιασιά, χορός και τραγούδι... Αναγουλιάσατε ε; Όχι ότι σας αδικώ... Το μόνο που κατάφερε αυτό το ασήμαντο μιουζικαλάκι είναι δώσει στον (ήδη big star στα βρετανικά chart των 60s) Cliff δυο- τρία δυνατά hit ακόμα καθώς και σε όποιον το πετύχει (που ποιος σκοτίστηκε...) ένα πολύχρωμο συνδυασμό του swinging London και του Greek Syrtaki που ήταν της μοδός τότε...

Σήμερα που είμαι σ' αυτή τη μεταβατική φθινοπωρινή μου διάθεση σας παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα-αποχαιρετισμό στο καλοκαιράκι μου. Δυστυχώς από την ταινία κι όχι από τη stage version που αγαπώ,μιας και το youtube ακόμα δείχνει να την αγνοεί επιδεικτικά. Όποιος ενδιαφέρεται πάντως του δανείζω το video...

Ψιτ, καλοκαιράκι τσάκω το,

the next time...

Autumn Shade

Τα μαζεύει και φεύγει αυτό το καλοκαίρι με μια αμηχανία ανείπωτη…Ούτε που ξέρει το καημένο τι να μαζέψει απ’ το σπιτάκι μου. Χωρίς αποσκευές ήρθε, χωρίς αποσκευές φεύγει. Ούτε δώρα δεν έχει να επιστρέψει. Ούτε μια αναμνηστική φωτογραφία να καταχωνιάσει κάπου για ενδεχόμενες αναδρομές.

Παρόλα αυτά (ή μήπως για όλα αυτά;) με μελαγχολεί ο Σεπτέμβριος που χτυπά την πόρτα. Κυρίως για το ανολοκλήρωτο μιας σχέσης που θα μπορούσε να είχε πετύχει. Και για την αβέβαιη (και γι’ αυτό τρομακτική) προοπτική που φέρνει έτσι κι αλλιώς μια νέα εποχή (ακόμα κι αν ουσιαστικά δεν υπήρξε η παλιά).

Δεν ξέρω τι αίσθημα πρέπει να γεννά η αντικατάσταση μιας διακριτικής προκατοχής, πέρα από τη ματαιότητα του γεγονότος. Ο χρόνος όμως είναι αμείλικτος, λες κι αν σταματούσε λίγο το τρέξιμο θα συνειδητοποιούσαμε περισσότερα απ’ όσα πρέπει για μας. Ίσως αν οι εποχές ημερολογιακά ήταν πάνω από τρεις μήνες, οι μήνες πάνω από 30 μέρες, οι μέρες πάνω από 24 ώρες, οι ώρες πάνω από 60 λεπτά κ.ο.κ. ερχόμασταν πιο κοντά στη λύση του υπαρξιακού μας μυστηρίου…

Σήμερα το βράδυ (μάλλον το πρωί γιατί έχω παρατηρήσει ότι τότε τα όνειρα μου είναι πιο επικοινωνιακά) ονειρεύτηκα πως ήμουν στην αγαπημένη μου Ύδρα. Δεν ξέρω πως πέρασα γιατί όλο το ταξίδι βούτηξε με το που ξύπνησα στο φειδωλό μου ασυνείδητο. Το μόνο που κράτησα σαν καθαρή εικόνα είναι η αναμονή μου στο λιμάνι περιμένοντας να επιστρέψω και η φευγαλέα σκέψη πως αφού κατάφερα έστω και για λίγο να αποδράσω μπορεί δικαίως το καλοκαίρι μου να λέγεται καλοκαίρι…

Μετά ξύπνησα. Κι είναι Φθινόπωρο. Και κάνω ότι μισοκοιμάμαι για να μην δω αν έχει έρθει για τη μετακόμιση με αποσκευές ή με άδεια χέρια. Το καλοκαίρι πάντως έφυγε χωρίς ούτε ένα αντίο. Αποκτήσαμε τόση μικρή οικειότητα που δικαιολογείται η σιωπή του.

Νομίζω θα με έκανε ευτυχισμένο μια εποχή με μια μικρή ανατρεπτική χρονική ασυνέπεια. Έχω την αίσθηση ότι θα μπορούσε να τινάξει την ουσία της κανονικότητας στον αέρα…

Hamlet says: The Vines - Autumn Shade

....

Το τελευταίο που μένει να ελπίσουμε πια
είναι η κοινή γνώμη να συναντήσει επιτέλους την κοινή λογικη

Πιο θλίψη δεν έχει...

Utopia

Ο Hamlet σήμερα -εκτάκτως- κερνά μια ουτοπία...

Hamlet says: The Turtles - So Happy Together

Υπόθεση #2

Συμφώνησαν να συναντηθούν στο μεγάλο αίθριο
μπροστά απ’ το μουσείο

7 παρά είκοσι

Όχι και μισή ή ακριβώς

Μην υπάρχει η σιγουριά της ώρας

Εκείνος έφτασε όπως πάντα νωρίτερα
Εκείνη με τη γνωστή πεντάλεπτη καθυστέρηση

«Είχε κίνηση…»

«Καφέ;»

«Δεν έχω χρόνο»

«Ούτε γι’ αυτό…;»

«Ένα στα γρήγορα»

Μπήκαν στο καφέ του μουσείου, παρήγγειλαν καφέ,
τον ήπιαν σιωπηλοί και έφυγαν…

Εκείνη γύρισε στις «δεσποινίδες της Αβινιόν»

Κι αυτός σε μια «Πιετά»

L'enfant de Bohême

"Ο έρωτας ασχημονεί..."

Δεν έχει σημασία πού το διάβασα, σημασία έχει ότι με το που το διάβασα μου φάνηκε απολύτως φυσικό. Και καθώς πήγα παρακάτω συνειδητοποίησα αυτό που δέχτηκα τόσο αβίαστα. Και με ενόχλησε…

Κι όμως είναι μια διατύπωση ολοκληρωτικά σωστή.

Ο έρωτας ασχημονεί. Είναι ένα αναιδές παιδί που του συγχωρούνται τα πάντα. Είναι το enfant de Bohême του Mérimée, κι εμείς οι ηλίθιοι κηδεμόνες που του κάνουμε τα χατίρια. Αρνείται να πάει για ύπνο; Το αφήνουμε να πηδάει στο κρεβάτι μέχρι να κουραστεί… με την ελπίδα να ξαπλώσει να ξεραθεί. Κι αυτό δεν ξεραίνεται. Όταν κουράζεται γκρινιάζει. Κλαίει και ζητάει αγκαλιά, όχι από ανάγκη τρυφερότητας μα για να την καταλύσει την αμέσως επόμενη στιγμή. Βασιλιάς της επικράτειας του.

Ό έρωτας, κυρίες και κύριοι, ασχημονεί. Όσο και να σας ενοχλεί. Δεν είναι λεπτός στους τρόπους, δεν ξέρει να φέρεται. Ο θείος Χειμωνάς λέει ότι η ρίζα του είναι βάρβαρη, και δε μπορεί κανείς να του αρνηθεί αυτό το χαρακτηριστικό του. Έρχεται καρφωτός αγροίκος από τα απάτητα δάση του ανθρώπινου DNA. Όσο κι αν εξελιχθήκαμε ως όντα, ο έρωτας έμεινε προϊστορικό τέρας, ανέγγιχτο από την πρόοδο και την τάξη. Δεν καταδέχτηκε ποτέ να ρίξει ένα κομμάτι ύφασμα πάνω του. Δεν χόρταινε ποτέ αν δεν καταβρόχθιζε ματωμένο και παλλόμενο αυτό που λαχταρούσε. Δεν αρνήθηκε ποτέ τη σχέση του με τα υγρά που αποτελούν το ανθρώπινο σώμα και απορρέουν από αυτό…

Η μόνη σύμβαση που δέχτηκε αυτός ο μικρός βάρβαρος, είναι η μετεξέλιξή του σε αγάπη για να συμβαδίσει με τη χριστιανική ηθική. Δεν τον ενόχλησε η κοροϊδία. Έτσι κι αλλιώς είχε ανάγκη από ένα αποκούμπι για τα γεράματά του. Γιατί η βάρβαρη φύση του, ριζικά ανθρώπινη, δε μπορούσε παρά τις θεϊκές προεκτάσεις της να νικήσει το χρόνο. Κι έτσι πέταξε πάνω στη γύμνια του ένα προκάλυμμα και κατάφερε να τρυπώσει στις ρωγμές των κουρασμένων… και βρήκε μια ολοκαίνουργια διάσταση να υπάρχει, χωρίς καν να κουράζεται. Τον ζέσταιναν και τον έτρεφαν αποκλειστικά και μόνο για να μπορούν που και που να τον επιδεικνύουν δερματόδετο στο σαλόνι (την κρεβατοκάμαρα μπορεί να είχε και χρόνια να τη δει-πόσο μάλλον να την τιμήσει…)

Ο έρωτας ασχημονεί. Και τελικά αυτή είναι η μοναδική σωστή του λειτουργία. Όλα τ’ άλλα είναι δυσλειτουργίες και μεταλλαγμένες συμπεριφορές. Αν ποτέ εμφανιστεί μπροστά σας, υποκλιθεί και σας προτείνει το χέρι του, προσπεράστε τον… Δεν είναι αυτός που ισχυρίζεται.

Και σε καμία περίπτωση αυτός που ψάχνετε…

Mes parapluies...

Και πάω χτες στο cine-σχολείο για να δω ακόμα μια φορά τις λατρεμένες «Ομπρέλες», σε μια ταλαιπωρημένη κόπια, που είχε δώσει στα παραμυθένια χρώματα του Χερβούργου μια ισοπεδωτική ροδοκόκκινη απόχρωση. Η μπομπίνα αναπηδούσε κάθε τρεις και λίγο, αφήνοντας μας στον τόπο ακόμα και στην τελευταία σκηνή (έγκλημα), εκεί που η θεία μουσική του Legrand φτάνει στο παραδεισένιο κρεσέντο της. Αν τώρα σ’ αυτά βάλεις κι ένα μάτσο ηλίθιους που γελούσαν και μιλούσαν διαρκώς, μπορείς εύκολα να συμπεράνεις πως η εμπειρία (θα μπορούσε να) ήταν τραυματική…

Κι όμως. Ακόμα και στη μέση της Πανεπιστημίου να μου προβάλεις τις Ομπρέλες σε 8’’ φορητή τηλεόραση στην καρδιά του καύσωνα, εγώ θα συνέχισω να μιλάω για την απόλυτη εικαστική/συναισθηματική εμπειριά. Αυτό που ξεκίνησε ως ένα cult, ρομαντικό μελό με ένα αριστουργηματικό soundtrack να το στοιχειώνει, όσο περνάει ο καιρός κι όσο περισσότερο ριζώνει μέσα μου, καταλήγει ένα κινηματογραφικό ερωτικό μανιφέστο, που χωρίς καμία αξίωση επιστημονικής σοβαρότητας, με μια επίφαση πλοκής (για πολλούς επιτηδευμένα κλισέ) σαρκάζει την ίδια στιγμή το σινεμά και τη ζωή (κι ακόμα περισσότερο όλους εμάς που ηθελημένα αφήνουμε τα όρια ανάμεσα στα δυο κάπως συγκεχυμένα).

Η Genevieuve αγαπά τον Guy, κι ο Guy τη Genevieuve, κι εμείς παρασυρμένοι, απ’ τη σύμβαση (αυτή που μας κάνει να δεχόμαστε χωρίς σκέψη όποια συνομωσία μας χαρίσει το πανί), θεωρούμε ότι είμαστε μάρτυρες ενός μεγάλου έρωτα, του απόλυτου, αυτού που έχει κάνει μια ολόκληρη πόλη να βαφτεί καραμελένια. Όταν ο Guy ανακοινώνει στη Genevieuve ότι φεύγει φαντάρος, μαζί με τον κόσμο της καταρρέει κ ο δικός μας. Όταν κρεμιέται από πάνω του και του λέει «μη μ’ αφήνεις», παρακαλούμε κι εμείς μαζί να συμβεί κάτι που θα αποτρέψει το αναπότρεπτο. Και σε ένα μεγαλειώδες πρώτο φινάλε (πόσο έξυπνος ο Demy που σκηνοθετεί ένα grande φινάλε χωρίσμου πριν καν τελειώσει η ταινία) αποχαιρετάμε ένα μεγάλο έρωτα.

Κι όμως η ζωή συνεχίζεται. Πρώτο χτύπημα κάτω απ’ τη ζώνη απ’ το Demy. Οι δυο τους χωρίζουν κι η Genevieuve δεν πεθαίνει από έρωτα, όπως πίστευε: «Αν είμαι σίγουρη ότι η απουσία θα με σκότωνε, γιατί δεν είμαι νεκρή;» ρωτάει με πραγματική απόγνωση τη μητέρα της. Κι εκείνη μ’ ένα ειρωνικό βλέμμα βαθιάς εμπειρίας ζωής της αντιτείνει ένα λακωνικό: «κανείς δεν πεθαίνει από έρωτα παρά μόνο στις ταινίες». Δεύτερο χτύπημα του Demy: Ούτε στις ταινίες πεθαίνουν από έρωτα λοιπόν. Ο έρωτας δεν είναι ικανός να σκοτώσει κανέναν… Εκτός κι αν αυτό που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας δεν είναι περισσότερο ταινία απ’ τη ζωή μας…

Η Genevieuve παντρεύεται, ο Guy το ίδιο. Κανείς απ’ τους δυο από μεγάλο έρωτα. Κι όμως και οι δυο ευτυχισμένοι. Με τα όνειρα τους πραγματοποιημένα. Εκείνη πλούσια, παντρεμένη στο Παρίσι (προβολή του ονείρου της Deneuve - Delphine στις μελλοντικές Δεσποινίδες της Rochefort) κι εκείνος με τη δική του επιχείρηση. Συναντιούνται τυχαία κάποια Χριστούγεννα. Όχι σαν δυο χαμένοι εραστές που ξαναβρίσκουν το δρόμο, αλλά σαν δυο ξένοι που κάποτε υπήρξαν αυτό που θα μπορούσαν και να μην έχουν υπάρξει ποτέ. Χαιρετιούνται, μάλλον αμήχανοι κι ο καθένας ακολουθεί το δρόμο που ήταν να πάρει απ’ την αρχή.

Όσους όρκους ζωής και θανάτου κι αν πήραν στη σύντομη κοινή ζωή τους, όσα jamais και toujours κι αν εκστόμισαν (με απόλυτη συναίσθηση και πίστη στο τι έλεγαν) κανείς δεν πέθανε απ’ τον έρωτα που δεν πήγε παραπέρα.

Εκτός από μένα φυσικά…που μου τη φέρνει κάθε φορά.

ΥΓ: Για τους τολμηρούς ορίστε και η τελευταία - στα πατώματα - σκηνή:

Hamlet says: Paul Mauriat: Michel Legrand's - Les Parapluies de Cherbourg

The 7 year Itch

Όταν έβαζες τη Marilyn σ' ένα σπίτι

έφτιαχνε από μόνη της μια ταινία...

Όταν την έβγαζες στο δρόμο

έγραφε ιστορία...

ΥΓ: Με τόσο technicolor που έχω ποτίσει τη ζωή μου τελευταία,
απορώ γιατί μπαίνω στον κόπο και βγαίνω έξω...

32 υστερόγραφα και μια απορία

Υποτίθεται δεν πήγα πουθενά, για να χαλαρώσω και να δουλέψω

Αφού ούτε το ένα κάνω, ούτε το άλλο έχω απορία:

γιατί δεν πήγα πουθενά;;;

Y.Γ. Επίσης πρέπει να στρωθώ να γράψω κανένα μεγαλύτερο κείμενο γιατί όπως πάει το blogακι μου θα γίνει ημερολόγιο τοίχου, αλλά βαριέμαι ακόμα και να αναπνεύσω.

Υ.Γ.2. Επίσης να πω οτι χτες που βγήκα έξω διαπίστωσα ότι η Αθήνα είναι άδεια μεν, όχι τόσο όμως ώστε να αποκτήσει εκείνη τη χαλαρωτική αυγουστιάτικη γλυκύτητα που κάπως συμπαθητική τη λες.

Υ.Γ.3. Καλά λεει ο φίλος μου ο Γιάννης (που είναι εξίσου έγκλειστος κ μίζερος) ότι αυτός ο Αύγουστος θυμίζει εκλογική Κυριακή.

Υ.Γ.4. Αφήστε που χτες ήπια τη χειρότερη Caipirinha που θα μπορούσα, και συνειδητοποίησα ότι δεν έχω πια κανένα καλοκαιρινό αποκούμπι.

Υ.Γ.5. Με λιωμένο πάγο και χωρίς ζάχαρη στον πάτο

Υ.Γ.6. Αν δεν έχει ζάχαρη ο πάτος, γάμησε τα!

Υ.Γ.6. Θα καθιερώσω τα multi-υστερόγραφα. Κούτσα κούτσα βγήκε ένα αξιοπρεπές (λέμε τώρα) post...

Υ.Γ.7. Το πιο πάνω υστερόγραφο είναι το 7.

Υ.Γ.8. Το προηγούμενο το 8 κι αυτό το 9.

Υ.Γ.31. Δεν πάω καλά...

Hamlet says: Τίποτα νέο - βαριέται!
Diana & Lionel για πάντα!

confidential

Αυτό που παίζει ο Hamlet σήμερα ξεχάστε ότι το ακούσατε...

επτασφράγιστο μυστικό

Υ.Γ. Να δω που αλλού θα με πάει αυτός ο τρελό-Αύγουστος

Hamlet says: Diana Ross & Lionel Richie - Endless Love

tribute

Τέλη Ιουνίου. Ένα ολόκληρο καλοκαίρι μπροστά. Δεν πρόλαβε να συνειδητοποιήσει κάτι. Μόνο το παρατεταμένο γρύλισμα των φρένων, την αντικανονικότητα της πορείας ενός ιπτάμενου αυτοκινήτου κι έναν πόνο στη μύτη της αρκετά δυνατό ώστε να την παραμορφώσει για πάντα…

Η τελευταία της σκέψη –αν προλάβαινε να σκεφτεί κάτι- θα ήταν:

«Αυτό δεν έπρεπε να συμβεί…»

summerschiz

Αν με πετύχετε έξω αυτό το καλοκαίρι, πριν μου μιλήσετε, τσεκάρετε το τραπέζι.

Ανάλογα με το αν θα δείτε αυτό:


ή αυτό...

θα έχετε να αντιμετωπίσετε ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο...


ΥΓ: Αν δεν εξαφανιστώ άμεσα, φοβάμαι θα μπουν κ άλλα στο παιχνίδι

Hamlet says: Pascal Comelade - 24000 Bacci

Συμπέρασμα #26.07

Η μικρότητα των ανθρώπων μας φέρνει πιο κοντά στις λέξεις
κι οι λέξεις είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο από τη μικρότητα των ανθρώπων...

Για τη σιωπή θα σας μιλήσω άλλη φορά...

προς το παρόν
δύναμαι να επικοινωνώ
μόνο με
λέξεις.

Το τέλος στο σαλόνι

Υπάρχει μια φωτογραφία του Gregory Crewdson που αναπαριστά μια σύγχρονη Οφηλία πνιγμένη σε ένα σύγχρονο σαλόνι.

Γύρω της επιπλέουν έπιπλα, προσωπικά αντικείμενα, φωτογραφίες κι εκείνη λάμπει ξαπλωμένη στο κέντρο με ένα βλέμμα απλανές, σαν να αναπολεί (μη γελιόμαστε – εξακολουθεί να είναι νεκρή). Η σκάλα του βάθους φαίνεται να οδηγεί στον πάνω όροφο, ενώ στην ουσία δεν είναι παρά μια παραδοξότητα που συγκρούεται με την οροφή πριν καν ολοκληρωθούν τα όρια της.

Η Οφηλία του Crewdson στα δικά μου τα μάτια έχει μια ολόκληρη μυθολογία όχι λιγότερο τραγική της σαιξπηρικής συνονόματης της: Κι αυτή όπως κι η άλλη πνίγεται στο βυθό ενός ματαιωμένου έρωτα, μόνο που ο περιβάλλων χώρος είναι πολύ πιο τρομακτικός και σκοτεινός απ’ το παγωμένο ρέμα της Δανίας.

Αυτή η Οφηλία πνίγεται σε ένα απλό διαμέρισμα ποτισμένο από μνήμες και κοινές αναφορές. Κατά πάσα πιθανότητα κατεβαίνοντας την πρώτη σκάλα της αυτόνομης ζωής της. Η κρεβατοκάμαρα (όπως φαίνεται κι απ’ τη διαψευσμένη σκάλα) έχει απ' το προηγούμενο βράδυ πάψει να υφίσταται. Υπάρχει μόνο αυτή η θάλασσα από αντικείμενα και έπιπλα που καλείται να διασχίσει… Η τραγικότητα της έγκειται στη βεβαιότητα -υπερεκτιμώντας σαφέστατα τις δυνάμεις της- ότι θα κατάφερνε να βαδίσει στο νερό σαν άλλος Μεσσίας.

Υποθέτω πως το νερό την παρέσυρε καθώς πήγαινε στην κουζίνα να φτιάξει τον πρώτο μονό καφέ της από δω κι εμπρός ζωής της, ακριβώς το δευτερόλεπτο που πέρασε απ’ το μυαλό της η σκέψη ότι θα τον πιει μόνη…

Η σκηνή υπαινίσσεται ένα hang over, ένα καυγά την τελευταία νύχτα, υποπτεύομαι και μια τελευταία ερωτική επαφή, από αυτές τις σπασμωδικές που προσπαθούν να διορθώσουν τα διαλυμένα. Η παρουσία του απόντος έχει ποτίσει τους τοίχους. Το φως που μπαίνει από το παράθυρο υπονοεί πως η ζωή εκεί έξω συνεχίζεται κι αν η Οφηλία μας τα κατάφερνε να διασχίσει το σαλόνι της ίσως και να επιβίωνε…

Η Οφηλία του Gregory Crewdson το φθινόπωρο θα βρίσκεται στο νέο album…

Hamlet says: Bat for Lashes - What's a girl to do

Η Νύχτα...on Air

Όσοι δεν καταφέρατε να είστε εκεί έχετε άλλη μια ευκαιρία να ζήσετε τη μαγεία μιας "νύχτας" που στη δική μας καρδιά (τη δική μου, της Νατάσσας, του Θέμη και του Κώστα) έκανε το φετινό καλοκαίρι μαγικό...

Δευτέρα 23 Ιουλίου στις 8 το βράδυ στο Δεύτερο Πρόγραμμα (103,7) θα μεταδοθεί η συναυλία της 9ης Ιουλίου.

Η Νατάσσα συναντά ακόμη μια φορά την Αφροδίτη και μερικά από τα τραγούδια που αγαπήσαμε.

Πρόταση σερβιρίσματος:

Μπαλκόνι, φίλοι, παγωμένο κρασί... Αυτό θα πει καλοκαίρι στην Αθήνα. Το soundtrack δικό μας:-)

ΥΓ: Μέχρι να παγώσει το κρασί, πατήστε τον Hamlet για μια μικρή γεύση...

Hamlet says: Αφροδίτη Μάνου - Νατάσσα Μποφίλιου - Η Νύχτα (Live)